หลา ถักเปีย, อ่านละคร, อ่านข่าว

แบบทรงผมรับปริญญา สวย ๆ

2013-01-21T19:03:00.003+07:00

"คาเปลโล"เดือดเอฟเอริบปลอกแขน"เจที"

2012-02-06T20:51:00.000+07:00

"สิงโตคำราม" ป่วน "คาเปลโล" ฉุนขาด "เอฟเอ" สั่งริบปลอกแขน "เทอร์รี" ชี้เป็นความผิดพลาดอย่างใหญ่หลวง

วันนี้ ( 6 ก.พ.) สำนักข่าวต่างประเทศรายงานว่า ทีมชาติอังกฤษ ส่อเค้ามีปัญหาหนักอีกครั้ง เมื่อ ฟาบิโอ คาเปลโล กุนซือใหญ่ชาวอิตาเลียน ออกอาการไม่สบอารมณ์อย่างยิ่งกับการตัดสินใจของ สมาคมฟุตบอลอังกฤษ (เอฟเอ) สั่งปลด จอห์น เทอร์รี ปราการหลัง "สิงห์สำอาง" เชลซี ออกจากตำแหน่งกัปตันทีม "สิงโตคำราม" จากข้อหาที่ "กัปตันเจที" พูดจาเหยียดผิวใส่ แอนทอน เฟอร์ดินานด์ เซ็นเตอร์ฮาล์ฟของ ควีนส์ปาร์ค เรนเจอร์ส ในเกมพรีเมียร์ลีก ระหว่าง เชลซี กับ คิวพีอาร์ เมื่อเดือนต.ค. ปีก่อน

คาเปลโล เผยว่า "ผมไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจของ เอฟเอ เลยแม้แต่นิดเดียว ไม่เลยจริง ๆ ผมเชื่อมั่น และแน่ใจที่สุดว่า จอห์น เทอร์รี สมควรได้เป็นกัปตันทีมต่อไป ผมคุยกับประธานเอฟเอแล้ว ผมบอกเขาว่า เอฟเอ ไม่สมควรจะลงโทษใคร โดยที่เขาคนนั้ นยังไม่ได้รับการตัดสินอย่างเป็นทางการ และมันกลายเป็นเรื่องการเมืองไปแล้ว ไม่เกี่ยวกับกีฬาอีกต่อไป"

สำหรับ เทอร์รี จะต้องขึ้นศาลในคดีเหยียดผิว เฟอร์ดินานด์ ในวันที่ 9 ก.ค.หลังจากศึกยูโร 2012 โดยนี่ถือเป็นครั้งที่ 2 ใน 2 ปี ที่เขาถูกริบปลอกแขนกัปตันทีมชาติอังกฤษ หลังจากเคยโดนมาแล้วครั้งหนึ่ง เมื่อปีค.ศ. 2010 จากข้อหาแอบมีความสัมพันธ์กับแฟนสาวของ เวย์น บริดจ์ อดีตเพื่อนร่วมทีม ทำให้มีข่าวลืออย่างหนาหูในอังกฤษตอนนี้ว่า เทอร์รี อาจจะตัดสินใจเลิกเล่นทีมชาติ หลังจบยูโรครั้งนี้ ขณะที่กัปตันทีมสิงโตคำราม ในยูโร ครั้งนี้ คาดว่า จะเป็น สตีเวน เจอร์ราร์ด มิดฟิลด์กัปตันทีมลิเวอร์พูล

เพลงประกอบละครอสูรน้อยในตะเกียงแก้ว-[MV]อสูรน้อยในตะเกียงแก้ว

2012-02-06T15:13:00.000+07:00

เพลงประกอบละครอสูรน้อยในตะเกียงแก้ว-[MV]อสูรน้อยในตะเกียงแก้ว

อ่านละครเรื่องลิขิตฟ้าชะตาดิน ตอนที่ 4/3

2012-02-06T15:12:00.000+07:00

อ่านละครเรื่องลิขิตฟ้าชะตาดิน ตอนที่ 4/3
“อ๋อ ไปสอบเหรอครับ..ฝากบอกดวงด้วยนะครับ..ว่าขอให้ได้เอทุกวิชา” เกียรติบดินทร์พูดกับเด่นทำหน้าตาเหมือนสนิทสนมกับดวงยิหวาเหลือเกิน แล้วหันมาหาบัญชา เปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจังขึงขัง “อืม..นายหัว..บริษัทปีเตอร์แอนด์เฟรนด์..ที่นายหัวอยากจะบี้ให้เละนี่..คือ บริษัทของมาดามพิณกับมิสเตอร์โจวใช่ไหมครับ”
“ดิน..แกไปกินอาหารเช้าไป๊.. แม่เขารออยู่” บัญชาบอกแกมสั่งอยู่ในที
เกียรติบดินทร์ยักไหล่“ทำไมนายหัวไม่ยอมให้ผมอยู่ในทีมด้วยล่ะครับ..นายหัวรักใคร ผมก็รักด้วย นายหัวเกลียดใคร ผมก็เกลียดด้วย”
“แกอย่ามาพูดจาซี้ซั้วนะ ดิน..ชั้นไม่ได้เกลียดใคร แต่ชั้นไม่ต้องการให้บริษัทต่างชาติมาฮุบธุรกิจของพี่น้องเพื่อนฝูงของเราต่างหากล่ะ นี่ไม่ใช่เรื่องส่วนตัว มันเป็นเรื่องของส่วนรวม” บัญชาว่า

“โอ้โห..ยิ่งได้รู้แบบนี้ ผมก็ยิ่งอยากช่วยนายหัวใหญ่ นายหัวมีอะไรจะใช้ผมก็ใช้มาเลยนะครับ..ทีนายเด่น..เค้ายังไว้ใจลูกเค้า นายหัวก็น่าจะไว้ใจผมบ้าง” เกียรติบดินทร์ยิ้มให้ทุกคน แล้ววิ่งจากไป
บุรี นายเด่น มองหน้าบัญชา อยากรู้ว่าคิดไงกับลูกชายตัวเอง ส่วนบัญชามองตามลูกด้วยสีหน้าหนักใจ

อาหึ่งกำลังเคี่ยวน้ำซุปใหญ่ในหม้ออยู่ภายในครัวศาลเจ้า
เพื่อนสามคนของฟ้ากระจ่าง สมหมาย ปักเป้า และหมีใหญ่ กำลังง่วนอยู่กับช่วยงานกันคนละอย่างทั้ง หั่นผัก หั่นหมู และปอกกระเทียม
“อาจ้างมันไปไหนๆ” อาหึ่งถามหาลูกชายขณะใช้ทัพพีเคี่ยวน้ำซุปอยู่
“มันไปโรง’บาลครับ เดี๋ยวก็กลับครับ” ปักเป้าหันไปบอก
“มันไปทำไมโรงบาล แล้วเส้นก๋วยเตี๋ยวล่ะ มันเอามายัง อั๊วบอกให้ไปซื้อแต่เช้า” อาหึ่งบ่นงึมงำ
สมหมายเข้าไปลากตะกร้ามาส่งให้ “นี่ครับ อาหึ่ง เส้นใหญ่ เส้นหมี่ เส้นเล็ก..ครบเลย”
“มันหายไปๆไหนๆๆ” อาหึ่งหมุนหารอบทิศ
“หาอะไรเหรอ อาหึ่ง” หมีใหญ่ถาม
“กระดูกหมู โครงไก่ ตะกี๊มันอยู่ตรงนี้เยอะแยะ หายไปไหนหมด อาจ้าง อาจ้างมันเอาไปไว้ไหนหมด อาจ้างเว้ย อาจ้าง…” อาหึ่งร้องตะโกนหาลูกชายเสียงดังโหวกเหวก
เพื่อน 3 คนมองหน้ากัน แล้วส่ายหัว ก่อนพูดขึ้นพร้อมๆ กัน ประโยคที่เคยบอกไปแล้วอย่างเหลืออด “อาจ้างไปโรง’บาล เดี๋ยวมา”
“โครงไก่กับกระดูกหมูอาหึ่งก็เคี่ยวอยู่ในหม้อซุปนั่นไงละคร้าบ” สมหมายว่า
“ป้ำๆ เป๋อๆ แบบนี้ ทำกับข้าวอร่อยได้ไงวะ ย้ำคิดย้ำทำแบบนี้ เดี๋ยวก็ใส่เกลือ ใส่น้ำตาลทีละสองสามรอบหรอก” ปักเป้าแอบนินทาอาหึ่ง

ระหว่างนั้นฟ้ากระจ่างกับสาลี่ ช่วยกันเข็นรถคนป่วยมีตัวหนังสือสกรีนเขียนชื่อคนบริจาคให้มูลนิธิฯ มีสารภีนั่งอยู่ ผ่านประตูครัวไป สารภีครวญครางออกมา
“อือ.. เอ็บอ้าก..อวดอากกกก..ไอ้ไอ๋แอ๊วๆๆ อือๆๆๆ - ฮือ..เจ็บมาก.. ปวดมาก ไม่ไหวแล้วๆๆ ฮือๆๆ”
“โอ๋ๆๆ แม่ อย่าร้องนะ เดี๋ยวกินยาแล้วนอนพัก..แม่ก็ค่อยยังชั่ว..เชื่อผมสิ” ฟ้ากระจ่างพยายามปลอบ
“จุ๊ๆๆ สารภี เบาๆ หน่อย คนเขามาไหว้เจ้ากันเยอะแยะ เดี๋ยวเค้าก็นึกว่าศาลเจ้าเราเป็นโรงฆ่าสัตว์”
อาม่าสาลี่จุ๊ปากบอก แล้วช่วยฟ้ากระจ่างเข็นสารภีผ่านไป
“อีสารภี อีนี่..อีตัวการ...” อาหึ่งได้ยินเสียงสารภี ฉุนสุดขีด ควงทัพพีในมือ รีบตามไป

ฟ้ากระจ่างกับสาลี่ช่วยกันประคองสารภีให้นอนลงบนเตียงเล็กราคาถูก สภาพที่นอนก็แบนติดพื้นเตียงหาความนุ่มไม่เจอ สารภีครางครวญหงิงๆ อยู่อย่างนั้น
“อาจ้าง ไปหาข้าวต้ม หาอะไรมาให้แม่กินไป..จะได้กินยาหลังอาหาร” สาลี่บอก
“ครับ อาม่า”
ทันใดนั้น อาหึ่งก็โผล่พรวดเข้ามา เอาทัพพีชี้หน้าอย่างโมโห
“อีสารภี อีนี่ เป็นอะไรไปอีกแล้วล่ะ ทำให้ลูกกูต้องลำบากอีกแล้ว อาจ้าง ไป ไปทำงานในครัว คนมาไหว้เจ้าเยอะแยะจะไม่มีอะไรกิน เดี๋ยวได้อดกันหมด ลื้อไม่ต้องมายุ่งกะมัน ให้มันตายๆ ไปซะเลย จะได้หมดเรื่องหมดราว”
ฟ้ากระจ่างเข้ามาขวางไว้
“ป๊า...ใจเย็นๆ อย่าไปด่าแม่เค้าสิครับ มาๆๆอั๊วกลับมาแล้ว อั๊วไปช่วยนะๆๆ”
“เอาข้าวต้ม หรือเกาเหลาอะไรก็ได้นะ เร็ว” สาลี่เร่ง
“ครับๆๆ อาม่าสาลี่ แป๊บนึงครับ” ฟ้ากระจ่างรับคำ
เสี้ยวท้ออยู่ในชุดเดินทางถือกระเป๋า ได้ยินเสียงเอะอะ จึงโผล่ออกมาดู
“ข้าวต้มอะไร เกาเหลาอะไร จะให้ลูกอั๊วจัดมารับใช้อีเนี่ยเหรอ” อาหึ่งยังไม่ยอมให้ฟ้ากระจ่างไป
“ป๊า..มาเถอะน่า...” ฟ้ากระจ่างรีบลากอาหึ่งออกไป “ไปๆๆ รีบไปช่วยกันทำกับข้าวให้คนมาไหว้เจ้ากัน..ไป เดี๋ยวไม่ทันนะ ป๊า จะเที่ยงแล้ว”

“อา อ้างๆ อ่าทิ้งแม่ไอ แอ่เอ็บเอื๋อเอิน..อาอ้วดไอ้แอ้อ่อย - อาจ้างๆ อย่าทิ้งแม่ไป แม่เจ็บเหลือเกิน มานวดให้แม่หน่อย” สารภีอ้อนจะไม่ยอมให้ฟ้ากระจ่างไป
“หนอยๆๆ..มานวดให้แม่หน่อย..พูดออกมาได้ ลื้อไปเป็นแม่อาจ้างตั้งแต่เมื่อไหร่ เคยเลี้ยงมันบ้างไหม อั๊วะตะหาก ที่ป้อนข้าวป้อนน้ำมันมา ลื้ออ่ะ ก็ดีแต่ไถตังค์ กะไถข้าวไถขนมมันกินไปวันๆ แล้วนี่ยังจะมันมารักษาพยาบาลลื้ออีกเหรอ” อาหึ่งพูดอย่างมีโมโห
“อั๊นเอ็นแม่อาอ้างๆๆ - ชั้นเป็นแม่อาจ้างๆๆๆ” สารภีเถียงเสียงดังลั่น
“ครับๆๆ แม่เป็นแม่ผม ไป..ป๊า..ขอร้อง ไหว้ล่ะ อย่าทะเลาะกันเลยนะ” ฟ้ากระจ่างรีบห้ามทัพ
“ลื้อไม่ต้องยุ่งกะมันอีก” อาหึ่งสั่งลูกชายพลางด่ากระทบสารภี “เดี๋ยวอั๊วจะโทรศัพท์เรียกเทศบาล มาเอานังสารถีไปทิ้งขยะ อย่างมันนี่ไม่ใช่ขยะรีไซเคิลหรือขยะแห้งนะ มันเป็นขยะเปียก..ต้องเอาไปทำปุ๋ย!!”
สารภีของขึ้นโต้กลับทันที
“อื๊ออะอิ อะอะเอียก อ้าอ่างอื๊ออ้อไอ้ไอ้อ้ออาอ้าง - ลื้อน่ะสิ ขยะเปียก หน้าอย่างลื้อ ก็ไม่ใช่ พ่ออาจ้าง” สารภีบอก
“อั๊วเป็นพ่ออาจ้างๆๆๆ” อาหึ่งเถียง
“อั๊วอ้อเอ็นแอ้อาอ้างๆๆ - อั๊วก็ป็นแม่อาจ้างๆๆ” สารภีโต้
“พ่อแม่ก็เป็นพ่อเป็นแม่ผมทั้งสองคนแหละครับ นะๆๆ”
ฟ้ากระจ่างโอ๋สองคนไปมา ระหว่างนั้นเสี้ยวท้อก็ดึงแขนอาม่าสาลี่เข้ามาพอดี
“ดูอาจ้างสิ ม้าเกิดมา เคยเห็นอะไรน่าทุเรศ เคยเห็นใครน่าสมเพชไปกว่านี้อีกไหม” เสี้ยวท้อพูด อย่างขัดเคืองใจ
“ม้าไม่เห็นอะไรแบบที่ลื้อว่าเลย เสี้ยวท้อ อั๊วเห็นแต่เด็กน่ารัก เด็กดี ที่เป็นลูกของเทพเจ้าตะหาก” สาลี่เอ่ยชื่นชมฟ้ากระจ่างขึ้นมา
“งั้นเราก็จบกัน ม้ากะหนูพูดกันไม่เคยรู้เรื่อง แล้วหนูจะส่งเงินมาให้นะ แต่ถ้าไม่เด่นไม่ดัง หนูไม่กลับมาแน่ แม่อย่าว่าก็แล้วกัน” เสี้ยวท้อไหว้สาลี่ แล้วเดินไปหาครอบครัวฟ้ากระจ่าง พูดเสียงก้าวร้าว ไม่เกรงใจใคร “นี่!!อาหึ่ง น้าสารภี หยุดตีกันซักนาทีได้ไหม”
สารภี กับอาหึ่งเงียบเสียงไปทันที
“อาจ้าง ชั้นลาก่อนนะ เธอเองก็คิดให้ดีก็แล้วกัน..หัดถามตัวเองซะบ้างนะ ว่าเธอมาทำอะไรที่นี่”
เสี้ยวท้อพูดแค่นั้นก็สะบัดหน้าแล้วเดิน เริดๆ เชิดๆ จากไป
สาลี่ อึ้ง สารภี อาหึ่ง มองตามไปอย่างงงๆ แล้วหันมามองหน้าฟ้ากระจ่างที่มองเสี้ยวท้อ ด้วยสายตาสมเพชใจ

ภายในครัวบริเวณด้านหลังศาลเจ้าค่ำคืนนั้น ฟ้ากระจ่างล้างจานคว่ำซ้อนเป็นตั้งๆ อยู่ ในขณะที่อาหึ่งก็เก็บกวาดครัวไป ลอบมองฟ้ากระจ่างไป จังหวะหนึ่งฟ้ากระจ่างมีอาการสะดุ้ง ยุงกัด รีบวางจานลง ตบยุงเสียงดังเปี๊ยะโดยอัตโนมัติ
พอได้สติ ฟ้ากระจ่างจึงจับซากยุงมาดู ทำหน้าตาเสียใจ
“เย้ย!! ไอ้ยุงชั่ว..ทำอั๊วผิดศีล 5 เลย โหย..เซ็งว่ะ”
อาหึ่งเห็นแล้วยิ้มๆ ออกมา
“ดีแล้วล่ะ ยุงมันอายุสั้นไม่กี่วันเอง มันตายซะจะได้ไปเกิดใหม่..เป็นสิ่งที่ดีกว่า”
“สิ่งที่ดีกว่ายุง..สงสัยจะเป็นมด เพราะถ้าเกิดเป็นแมงวัน ต้องไปตอมของสกปรก” ฟ้ากระจ่างว่า
“มันอาจจะเกิดเป็นคนก็ได้” อาหึ่งออกความเห็น
“จากยุงเป็นคน มันจะข้ามช็อตไปนะป๊า..ผมว่ามันน่าจะเป็นแมลงซักสิบชาติ แล้วต้องไปเป็นปลา เป็นนก เป็นจระเข้ กว่าจะมาเป็นพวกสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม แล้วก็มาถึงขั้นลิง..ก่อนจะเป็นคน”
อาหึ่งหัวเราะชอบใจ “แล้วถ้าเราเกิดชาตินี้เป็นคน ชาติหน้าจะถอยไปเป็นยุงได้ปะวะ”
“เออ..เนอะ อาจจะต้องทำบาปมากๆ อ่ะครับป๊า..เช่นพวกสูบเลือดสูบเนื้อคนอื่นมากๆ..ตายไป เลยไปเกิดเป็นยุง ต้องดูดเลือดคนต่อไปเรื่อย” ฟ้ากระจ่างบอก
อาหึ่งคิดแล้วคิดอีก “แล้วลื้อล่ะ ชาติก่อนไปทำอะไรมา ถึงได้มาเกิดเป็นลูกอั๊ว”
ฟ้ากระจ่างพูดแบบไม่ต้องคิดอะไรเลย
“เราอาจจะเคยเป็นพ่อเป็นลูกกันมาหลายชาติแล้วก็ได้นะป๊า”
“งั้น..ชาติหน้า ลื้อมาเกิดเป็นลูกอั๊วอีกนะ” อาหึ่งพูดซื่อๆ
ฟ้ากระจ่างหัวเราะ “ได้เลย”
“อั๊วทำอาหารเลี้ยงคนยากจนมากๆแบบนี้ ชาติหน้าอั๊วอาจจะเป็นเจ้าของกิจการ มีบ้านของตัวเอง แล้วพอลื้อเกิดมา ลื้อก็จะได้สบาย” อาหึ่งทำหน้าฝันหวาน
ฟ้ากระจ่างนิ่งไปนิดหนึ่ง แล้วหัวเราะก๊ากออกมา
“งั้นชาติหน้า ถ้าป๊ามีกิจการเป็นของตัวเอง ป๊าช่วยอย่าทำกิจการร้านอาหารละกันนะ ไม่งั้นผมว่า...ชีวิตเราคงคล้ายๆ เดิมนี่แหละ ผมว่า...ป๊าเป็น...” ฟ้ากระจ่างคิดไปคิดมา “เจ้าของกิจการขายเสื้อผ้าดีกว่า..ขายกางเกงยีนส์นะ กางเกงยีนส์ เสื้อยืดแหล่มๆ เอารองเท้าผ้าใบด้วย เอาแบบร้านสมาร์ทเทเล่อร์ในตลาดเลย...ใช่แล้ว” ฟ้ากระจ่างตบเข่าฉาดใหญ่ “ผมนึกได้แล้ว ถ้าเลือกเกิดได้..ผมอยากเกิดเป็นลูกเจ้าของร้านสมาร์ทเทเล่อร์นี่แหละ”
“โอเคๆ ได้ๆๆ” อาหึ่งชอบใจเห็นดีด้วย

สองพ่อลูกหัวเราะกันคิกคักๆ อย่างมีความสุข

อ่านละครเรื่องลิขิตฟ้าชะตาดิน ตอนที่ 4/3
“ลิขิตฟ้าชะตาดิน”
ละครเรื่องลิขิตฟ้าชะตาดินบทประพันธ์ - บทโทรทัศน์ : ปราณประมูล
ละครเรื่องลิขิตฟ้าชะตาดินกำกับการแสดง : ผอูน จันทรศิริ
ละครเรื่องลิขิตฟ้าชะตาดินผลิต: บริษัทเอ็กแซ็กท์ - บริษัทซีเนริโอ
ลิขิตฟ้าชะตาดินแนวละคร : ดราม่า
ตืดตามชม ลิขิตฟ้า ชะตาดิน ได้ทางช่อง 5 ออกทุกวัน จันทร์ - พฤหัสบดี เวลา 20.25 น.
ที่มาโดย ASTVผู้จัดการออนไลน์

จลาจลนักโทษตรังลุกฮือเผาเรือนนอน

2012-02-06T15:10:00.002+07:00

วันนี้ (6 ก.พ.) เวลา 07.00 น. ได้เกิดเหตุจลาจลภายในเรือนจำกลาง จ.ตรัง โดยมีกลุ่มนักโทษประมาณ 500 คน ร่วมกันจัดเผาที่เรือนจำแดน 2 และใช้ก้อนหินและของใช้ส่วนตัวใส่เจ้าหน้าที่ภายในเรือนจำ เนื่องจากนักโทษไม่พอใจผู้คุมเรือนจำ โดยอ้างว่าผู้คุมเข้มงวดมากเกินไป จนทำให้นักโทษอึดอัด พร้อมเรียกร้องให้ผวจ.ย้ายผู้คุมแดน 2 ไปอยู่แดนอื่นแทน และในเบื้องต้นพบว่าอาคารเรือนนอนแดน 2 ที่ใช้คุมขังนักโทษคดีทั่วไปถูกไฟไหม้เสียหายบางส่วน ขณะที่เจ้าหน้าที่พยายามเข้าควบคุมสถานการณ์แล้ว โดยมีกำลังเจ้าหน้าที่ตำรวจคอยดูแลอย่างเข้มงวดและล่าสุดเจ้าหน้าที่สามารถเข้าควบคุมสถานการณ์ได้แล้วแต่ยังไม่มีรายงานผู้บาดเจ็บหรือเสียชีวิตโดยอยู่ระหว่างการเข้าตรวจสอบของเจ้าหน้าที่เรือนจำกลาง จ.ตรัง.

อ่านละครเรื่องแทกิล ยอดพยัคฆ์นักล่า วันที่ 7 ก.พ.55

2012-02-06T10:36:00.002+07:00

อ่านละครเรื่องแทกิล ยอดพยัคฆ์นักล่า
“ถ้าจะเดินทางไปทางเรือ ทางที่ใกล้ที่สุดต้องไปทางเกาะคังฮวา จะไปวันที่สิบสี่ ก็เหลือเวลาอีกแค่สามวัน”

“ไม่มีทางเป็นไปได้ จะไปชุงจูแล้วต่อไปที่ เกาะคังฮวาในสามวัน”

“แล้วถ้าพวกเราขี่ม้าไปล่ะ” แทฮาพยายามหาทาง

“โอกาสที่ถูกจับเก้าในสิบ หนีออกจากเมืองยังไม่พ้นเลย”

“ทำไงดี” แทฮาครุ่นคิด

“ถ้าขอให้หูเดียว ช่วยพาพวกเค้ามาที่นี่”

“ใครจะช่วยส่งข่าวให้เรา”

“ถ้าเรื่องนั้น ให้เป็นหน้าที่ของเถ้าแก่เนี้ย ก็ได้ ถ้านัดพบที่ยองอินแล้ว..ค่อยไปเกาะคังฮวาน่าจะไปทันเวลาพอดี”

แทฮาตัดสินใจพาพระนัดดาไปอยู่ที่ต้าชิง จึงขอให้อึนเจช่วยส่งคนไปแจงให้หูเดียวทราบ อึนเจอ่านหนังสือไม่ออกแต่คนที่นางไปให้อ่านออก นางจึงให้เขาอ่านข้อความให้ฟัง

“อ่านหนังสือออกมั้ย?”

“พาเด็กไปที่เขาโชบีในเมืองยองอินโดยด่วน ส่วนพี่เช ให้ไปพบที่โรงเตี๊ยมในเมืองอินชอน มีแค่นี้ใช่มั้ย?”

“พี่เชให้ไปเจอกันที่อินชอนเหรอ เข้าใจแล้ว ไปเถอะ โรงเตี๊ยมที่อินชอน” อึนเจพยักหน้าก่อนจะพากันเดินทางต่อ

อ๊บบ๊กกลับมาที่พักก็ถามถึงโชบ๊ก ทาสนางหนึ่งบอกว่านางแต่งงานไปแล้ว อ๊บบ๊กถึงกับตกใจมาก

“เบา ๆ หน่อย นายท่านอยู่ข้างในนะ”

“นี่หมายความว่ายังไง ใครแต่งงานไปนะ” อ๊บบ๊ก ถามเสียงดัง

“บอกให้เบา ๆ ไงล่ะ”

“ทำไมโชบ๊กต้องแต่งงาน แต่งไปที่ไหน” อ๊บบ๊กเสียใจมากเริ่มอาละวาด

“นี่เจ้าบ้าไปแล้วรึไง” ทาสกรูเข้ามาจับอ๊บบ๊กไว้

“ปล่อยข้า นี่มันอะไรกัน หะ”

“เจ้าบ้า กล้ามาตะโกนโหวกเหวกอยู่ตรงนี้รึ” นายทาสเดินออกมาตวาด

“นายท่าน ท่านส่งโชบ๊กไปที่ไหน ทำไมถึงขายนางไปโดยไม่บอกแบบนี้” อ๊บบ๊กรีบถาม

“โอ้ย ไอ้เจ้าบ้านี่ ทำบ้าอะไรหา รีบลากตัวมันออกไปเดี๋ยวนี้” นายทาสสั่งเสียงดัง ทาสลากอ๊บบ๊กออกไป

“ส่งนางไปแต่งงานกับใครตามใจแบบนี้ได้ยังไงกัน” อ๊บบ๊กยังตะโกนไม่เลิก “ย้าก..ท่าน ขายโชบ๊กไปที่ไหน ท่านเป็นใครกัน มีสิทธิอะไรมาขายนางไปอย่างนี้ ท่านมีสิทธิอะไร?”

“ลากตัวมันไปขังให้อดข้าวอดน้ำ จนกว่ามันจะตายไปเลย”

“ครับนายท่าน”

ด้านแคลองได้รับคำสั่งให้ลอบเผากองเสบียง

“วัน วันนี้เหรอ คืนนี้จะโจมตีกองทะเบียนทาสรึ?”

“ใช่ ภารกิจของเราเมื่อวานยังไม่พอ จะต้องบุกอย่างต่อเนื่อง” ชายหน้าหล่อผู้บงการบอก

“ครั้งนี้พวกเค้าต้องเพิ่มกำลังคุ้มกันมากขึ้นแน่”

“วันนี้พี่น้องเราจะมาสองร้อยกว่าคน”

“สองร้อยคน” หลายคนอุทาน

“ถ้าพวกเราโจมตีกองทะเบียนทาสพร้อม ๆกัน ทหารที่เฝ้ายามพวกนั้น มันก็จะไม่มีความหมายอะไรเลย” ชายหน้าหล่อระบายยิ้ม

“ลุยเถอะนะ พวกเราสามสิบคนยังทำให้วุ่นวายกันยกใหญ่ ถ้าสองร้อยคน ต่อให้บุกวังหลวงยังน่าจะไหวเลย”

“นั่นสิ ต่อให้บุกวังหลวงก็ยังไหว”

“ตอนนี้กำลังของเราฮึกเหิม แต่ว่าพวกมันกำลังร้อนรน เราต้องแสดงให้พวกมันเห็นพลังของพวกเราอีกครั้ง”

“จะลงมือเมื่อไหร่?” แคลองถามจริงจัง

“ทุกคนไปนอนหลับสักงีบ พอห้าทุ่มก็เริ่มลงมือได้” ชายหน้าหล่อบอก

“ใจเย็นสิ สงบสติอารมณ์ จะได้ไม่โดนลงโทษ” เพื่อนปลอบใจอ๊บบ๊ก

“ถ้าอยู่แบบนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับตาย” อ๊บบ๊กพูดน้ำเสียงร้อนรน

“เงียบน่า เจ้าอยากจะถูกมัดใช่มั้ย?”

“พี่ชาย พี่พาครอบครัวหนีไปซะ ข้าจะฆ่านายท่านทิ้ง”

“หะ?”

“ไม่ต้องตามข้ามา” อ๊บบ๊กพูดอย่างตัดสินใจและรีบเดินออกไป

อ๊บบ๊กอาจหาญเข้าไปในบ้านนายทาส

“เจ้าทาสนี่ เจ้ากล้าขึ้นมาได้ยังไง”

“งั้นเจ้าก็ฟังไว้ให้ดี พวกข้าก็เป็นคนเหมือนกัน”

“มีใครอยู่ข้างนอกบ้าง มานี่..” นายทาสส่งเสียงเรียกลูกน้อง

อ่านละครเรื่องแทกิล ยอดพยัคฆ์นักล่า วันที่ 7 ก.พ.55
ติดตามชม แทกิล ยอดพยัคฆ์นักล่า ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
แทกิล ยอดพยัคฆ์นักล่าออกอากาศทุกวันเสาร์-อาทิตย์ เวลา 18.00 – 19.30 น.
ที่มา เดลินิวส์

ฮือฮา!คลิปฉาวโคโยตี้โชว์เต้าเคล้าฟองสบู่ว่อนเน็ต

2012-02-06T10:35:00.000+07:00

งามหน้าสาวไทย คลิปสาวโคโยตี้ โชว์บอดี้ เคล้าฟองสบู่ บนเวทีต่อหน้าธารกำนัล โผล่ว่อน "เฟซบุ๊ค" วอน ตำรวจและหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง เร่งตรวจสอบ และดำเนินการตัดไฟ ก่อนภาพลักษณ์สังคมเสื่อมเสีย

เมื่อวันที่ 5 ก.พ. ผู้สื่อข่าวได้รับร้องเรียนจากพลเมืองดีว่า มีคลิปของโคโยตี้สาว กว่า 10 คน แสดงท่าทางเต้นโชว์เรือนร่าง พร้อมทั้งอาบน้ำและฟอกสบู่ โดยสวมเพียงกางเกงชั้นในปิดของสงวน อยู่บนเวทีการแสดงกลางแจ้ง ท่ามกลางสายตาผู้ชมจำนวนมาก ในสถานที่แห่งหนึ่ง ขณะที่มีผู้ส่งข้อความอ้างว่า เหตุการณ์เกิดขึ้นในวัดและในหน่วยงานราชการแห่งหนึ่ง ซึ่งคลิปนี้ถูกนำออกมาแพร่ ทางเวบไซด์สังคมออนไลน์ชื่อดัง “เฟซบุ๊ค” โดยมีประชาชนได้เข้าไปติดตามชมภาพลีลาการเต้นของโคโยตี้สาวกลุ่มนี้กันเป็นจำนวนมาก เกรงว่าหากปล่อยไว้จะสร้างความเสียหายต่อภาพลักษณ์ของสังคมไทย และเกิดพฤติกรรมการเลียนแบบ ผู้สื่อข่าวจึงได้ตรวจสอบพบว่า คลิปฉาวดังกล่าวได้ถูกบันทึกภาพไว้จากกล้องโทรศัพท์มือถือ โดยมีความยาวประมาณ 11.56 นาที ซึ่งภาพในช่วงแรกเป็นภาพของผู้หญิงอายุประมาณ 18-20 ปี 8 คน สวมเพียงชุดชั้นใน แบบบิกีนี่กำลังยืนเต้นทำท่าทางอาบน้ำ ประกอบเพลงแนวฮิพพอพ มีฟองสบู่ติดอยู่ทั่วร่างกายถือถังพลาสติกบรรจุสบู่เหลวเอาไว้ หลังเวลาผ่านไปประมาณ 4 นาที บรรดาโคโยตี้กลุ่มนี้เริ่มถอดเสื้อชั้นในออก ก่อนควักฟองสบู่มาละเลงปิดไว้บริเวณหน้าอก พร้อมกับเต้นท่าทางยั่วยวนต่อไปอย่างสนุกสนาน

ระหว่างนั้นพิธีกรชายได้ประกาศผ่านทางเครื่องขยายเสียงว่ากลุ่มโคโยตี้สาวที่กำลังเต้นโชว์อยู่นั้นมีชื่อว่า “ทีมสปริต แด๊นซ์” พร้อมพูดเป็นระยะๆ ว่า ขอความกรุณาอย่าบันทึกภาพการแสดงดังกล่าว แต่ก็มีคนจำนวนมากนำกล้องโทรศัพท์มือถือมาบันทึกภาพอยู่ตลอดเวลา ซึ่งบนเวทีนั้นมีป้ายเขียนว่า “ทีมงานมนต์แม่กลอง” พร้อมระบุเบอร์โทรศัพท์ติดต่อไว้อย่างชัดเจน ซึ่งในช่วงสุดท้ายของคลิปจะมีทีมงานเดินเอาเสื้อผ้ามาให้โคโยตี้สวมก่อนที่คลิปจะตัดไป โดยไม่สามารถระบุถึงสถานที่จัดแสดงได้อย่างชัดเจน เบื้องต้นผู้สื่อข่าวได้แจ้งให้ทาง พล.ต.ต.สุรพล หอมชื่นชม ผบก.ปอท. ตรวจสอบคลิปฉาวดังกล่าว ว่าเข้าข่ายการกระทำผิดหรือไม่พร้อมทั้งเตรียมทำการปิดกั้นการเข้าชมต่อไป

ต่อมาผู้สื่อข่าวโทรศัพท์ติดต่อไปยังหมายเลขตามป้ายที่ปรากฏในคลิป เพื่อลองสอบถามรายละเอียด โดยทางคนที่รับสายเป็นผู้ชาย ระบุว่า ชื่อมนต์เป็นเจ้าของทีมดังกล่าว รับงานอยู่ในพื้นที่ จ.สมุทรสงคราม สมุทรสาคร และ จ.ราชบุรี เท่านั้น เพราะเด็กหญิงวัยรุ่นในสังกัดเพิ่งเริ่มทำงานได้ไม่นาน เมื่อตะล่อมถามถึงราคาจึงทราบว่า ค่าตัวเด็กอยู่ที่คนละ 2,500 บาท ผู้สื่อข่าวจึงถามต่อไปว่า ถ้าอยากให้เต้นแบบในคลิปต้องใช้เงินประมาณเท่าไหร่ และจัดที่ไหน ชายดังกล่าวเริ่มมีอาการอ้ำอึ้ง ก่อนเปรยกลับมาว่า “มีคลิปด้วยเหรอพี่” ก่อนที่จะตัดสายทิ้งไปทันที.source: dailynews

อ่านละครเรื่องลิขิตฟ้าชะตาดิน ตอนที่ 3/3 (จบตอนที่ 3)

2012-02-05T18:00:00.000+07:00

อ่านละครเรื่องลิขิตฟ้าชะตาดิน ตอนที่ 3/3
ในตอนเย็นๆ บัญชาเดินลงมา ในขณะที่ดารากานต์ยังพยายามโทรศัพท์อยู่ รีบหันมาบอก
“น้องดินไม่ยอมรับโทรศัพท์เลย ไม่ว่าเบอร์บ้าน เบอร์แม่” น้ำเสียงดารากานต์เป็นกังวล
“เบอร์พ่อก็ไม่รับ ช่างมัน ไหนว่าอยากเรียนงาน..คุณคงฝันไปละมั้งดารากานต์” บัญชาว่าลูกชาย แต่เหน็บภรรยาระหว่างนั้นบุรี เดินประคองทรายทอง ที่แต่งตัวสวยงาม พร้อมสำหรับไปงานค็อกเทล ลงบันไดมา
“น้องดินไม่ว่าง..พาน้องทรายไปแทนได้ไหมครับ นายหัว” บุรีบอก

บุญชายิ้มกว้างแล้วเอ่ยขึ้น “ทรายทองหลานลุง..โอ้โห แต่งตัวแบบนี้ดูเป็นสาวเต็มตัวทีเดียว ไปสิ ไปด้วยกันๆ”
“น้องทรายก็อยากเรียนรู้งานกับพ่อเหมือนกัน..ใช่ไหมลูก” บุรีหันมาทางลูกสาว
“ใช่ค่ะ ใครจะไปรู้ ทรายอาจจะเก่งกว่าพี่ดินก็ได้” ทรายทองว่า
“นั่นน่ะสิครับ ลูกๆหลานๆของพวกเรา..ต้องเก่งๆกันทั้งนั้นแหละ ไปๆๆ” บุรีพูดเอาใจพี่ชาย
บัญชา บุรี และทรายทองเดินออกไป ดารากานต์วางสายโทรศัพท์ลง มองตามอย่างปลงๆ บัวเดินเข้ามาสมทบ
“คุณบุรีคิดอะไรอยู่นะ อยากจะรู้นัก
“ฮื้อ..ป้าบัว..คุณบุรีก็คงอยากให้พี่ชายเค้าอารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง..ก็เท่านั้นแหละป้า” ดารากานต์ตอบ
“เพราะคุณดินคนเดียว..ทำแต่เรื่อง..กว่าจะรู้ตัวอีกที..ตัวเองก็จะไม่เหลืออะไร” บัวทำหน้าเซ็ง
ดารากานต์มองป้าบัว สีหน้าไม่ชอบใจในคำพูดดังกล่าว

ดวงยิหวาเดินทำหน้าหนักใจมา โดยมีเกียรติบดินทร์ถือแก้วน้ำแดง 2 แก้วเดินตาม ทั้งคู่ยังอยู่ที่โรงพยาบาล
“เป็นอะไร โกรธเหรอ ไม่พอใจเหรอ ที่ผมไปตั๊นหน้าแฟนคุณสลบ” เกียรติบดินทร์ทนไม่ไหว ถามขึ้นทันที
ดวงยิหวาถอนใจยาว “ปรีชาเค้าอาจจะไม่มีมารยาท แต่ที่คุณทำกะเค้ามันเกินไป โชคดีนะ ที่นายหญิงเคลียร์ได้ ไม่งั้น..ถ้ามีการฟ้องร้อง..คุณแพ้แน่ๆ”
“ผมไม่แคร์ที่จะเป็นคดีความอะไรหรอกนะ เรื่องทั้งหมดนี้..ผมห่วงอยู่อย่างเดียว”
“อะไร”
“ห่วง..ที่คุณยังจะคิดจะเป็นแฟนกะไอ้ขี้แพ้ต่อไป ทั้งๆ ที่มันห่วยแตกขนาดนั้นได้ไง”
“อ๋อ ชั้นควรทิ้งเค้าใช่ไหม ที่เค้าโดนลูกเศรษฐีชกสลบ แถมยังยัดเงินจนพ่อแม่เค้าพูดไม่ออก” ดวงยิหวาเยาะอยู่ในที
“คุณควรทิ้งผู้ชายกระจอก โง่ งี่เง่า ที่ไม่มีอะไรคู่ควรกับคุณเลยตะหาก” เกียรติบดินทร์พูดอย่างยะโส
“แล้วคุณเกี่ยวอะไรด้วย”
“เกี่ยวสิ เกี่ยวเต็มๆ”
“อย่านึกว่าตัวเองมีเงิน แล้วอยากได้อะไรต้องได้นะคุณดิน ในโลกนี้ มีอะไรมากมายนัก ที่เงินซื้อไม่ได้” ดวงยิหวาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ผมไม่เคยนึกอย่างนั้นเลย ดวงยิหวา ในชีวิตผม..ผมไม่เคยได้..สิ่งที่ผมอยากได้เลย..เงินไม่เคยซื้อสิ่งนั้นได้จริงๆ ผมรู้ดี..รู้ดีกว่าใครๆ ด้วยซ้ำ” เกียรติบดินทร์ระบายความในใจ
ดวงยิหวามองหน้า สบตา แล้วสะบัดเมิน เพราะไม่อาจทนดูสายตาฉายแววเจ็บปวดของเกียรติบดินทร์ได้
“คุณ..อย่ามา..ทำเป็น..เด็กมีปัญหาหน่อยเลย”
“ผมไม่ได้มีปัญหา แต่ผมชอบคุณ..คุณชอบผมบ้างได้ไหมล่ะ”
คำพูดยิงตรงของเกียรติบดินทร์ ทำเอาดวงยิหวาถึงกับอึ้งไป

เย็นวันนั้น มาดามพิณ นพชัย และชิงชัย มานั่งรอบัญชาอยู่ก่อนแล้วรอบโต๊ะกลมภายในห้องส่วนตัวของร้านอาหารจีน มีบริกรชายใส่หูกระต่ายคอยรินชาให้
ครู่ต่อมาบริกรอีกคนก็เดินนำบัญชา บุรี และทรายทองเข้ามาในห้อง นพชัยเห็นก่อน รีบนำชิงชัยลุกขึ้นต้อนรับ
ทุกคนไหว้ทักทายกันไปมา
“มาดามพิณ...ไม่ได้พบกันเลย...ได้แต่เจอคุณนพชัย เวลาไปประมูลงานแข่งขันกันตลอด” บัญชาเย้าเล่น
“นั่นสิ คุณคงเบื่อหน้าผมไม่น้อย นายหัวบัญชา” นพชัยสัพยอก
“นายหัวบัญชายังดูแข็งแรงดีนะคะ ได้ข่าวว่าลูกชายเป็นหนุ่มแล้ว เสียดาย อยากเจอนายหญิงดารากานต์ ดิฉันเคยพบตอนเธอสาวๆ เป็นคนสวยที่สุดคนหนึ่งของจังหวัด” มาดามพิณถามถึงดารากานต์
“ดารากานต์ไม่เคยออกงานธุรกิจครับ ส่วนเกียรติบดินทร์ก็เอาแต่ซ้อมกีฬา ผมเลยต้องควงลูกสาวบุญธรรมมาแทน ทรายทอง..สวัสดีมาดามพิณกับสามีสิลูก..ส่วนบุรี น้องชายผม พ่อจริงๆของทรายทองเค้า พวกคุณคงคุ้นเคยกันดีอยู่แล้ว” บัญชาว่า
“สวยจริงๆ...หนูทรายทอง เห็นทีแรกนึกว่านายหัวพากิ๊กมาเสียอีก” มาดามพิณหัวเราะชอบใจพร้อมกับแนะนำลูกชาย “ส่วนนี่ ชิงชัย ลูกชายคนเดียวของดิฉันค่ะ”
“ต้องขอฝากเนื้อฝากตัวกับทุกๆท่านด้วยนะครับ” ชิงชัยประจบประแจงเต็มที่ และส่งสายตามองไปยังทรายทองอย่างหวานเยิ้ม
บัญชา บุรี ยิ้มรับ แต่ทรายทองกลับเมิน แถมเชิดใส่
“มาดามพิณนัดพบกันคราวนี้ ท่าทางจะมีอะไรดีๆ” บุรีว่า
“อ๋อ ค่ะ..ดิฉันอยากจะแนะนำเพื่อนใหม่ให้ทุกคนรู้จัก...เขาจะมาเป็นพาร์ทเนอร์ของพี.เอนเตอไพร้ซ์ เราจะขยายบริษัทให้ใหญ่ขึ้น เพื่อให้เป็นระดับอินเตอร์ และตั้งใจจะรับงานระดับภูมิภาคต่อไป ไม่ใช่แค่ระดับประเทศเท่านั้น” มาดามพิณบอก
“อ้อ ครับ” บัญชาพยักหน้า
“ดิฉันอยากจะให้พวกเราทุกคนที่ทำธุรกิจนี้และอยู่ในภูมิภาคเดียวกัน ได้รวมตัวกันไว้ เพื่อจะได้แข่งขันกับพวกบริษัทใหญ่จากภูมิภาคอื่น ประเทศอาเซี่ยน ควรจะใช้บริการของอาเซี่ยนด้วยกันเท่านั้น
“หมายความว่า..มาดามกำลังจะแนะนำชาวต่างชาติประเทศไหนมาให้เรารู้จักหรือครับ นี่เราคงต้องฟุดฟิดฟอไฟกันเมื่อยเลยสิ” บุรีเอ่ยถามแกมเย้า
“เขาพูดไทยได้ค่ะ เขาชอบประเทศไทยมาก..เขามาเมืองไทยกับครอบครัวทุกปีค่ะ” มาดามพิณยิ้มๆ
“ชาวมาเลย์หรือครับ” บัญชาถาม
“สิงคโปร์ครับ ชาวจีน..ที่ปัจจุบันเป็นพลเมืองสิงคโปร์” นพชัยบอก
ประตูห้องเปิดออก บริกรเดินนำเข้ามา
“เชิญครับผม” บริกรพูดเสียงสุภาพอาการนอบน้อม
ทุกคนหันไป เห็นปีเตอร์ กับเทเรซ่าเดินเข้ามา ปีเตอร์ยังหล่อเท่ และดูดี ส่วนเทเรซ่าสวยงามดุจนางฟ้าที่ดูสูงส่งเหนือจริง ทรายทอง มองความงามเทเรซ่าถึงกับหน้าซีด ชิงชัยเองก็ตะลึง
บัญชา บุรี มองปีเตอร์อย่างสนใจและทึ่งๆ
“มิสเตอร์โจว กับมิสโจว ลูกสาวค่ะ มิสเตอร์โจวคะ..นี่คุณบัญชา กับลูกสาวบุญธรรม และคุณบุรี น้องชายค่ะ” มาดามพิณแนะนำเป็นทางการ
ทุกคนจับมือกันไปมา บัญชากับปีเตอร์ บีบมือกันแรงๆ อย่างเป็นมิตร ทั้งคู่สบตากันด้วยใบหน้ายิ้มแย้มสดใส และเปิดเผย

เช้าวันต่อมาเกียรติบดินทร์กำลังก้มๆ เงยๆ ดูหน้าหม้อรถสปอร์ตคันงามของตัวเอง เช็คนั่นนี่แบบเพลินๆ บัญชาเดินมาข้างหลัง ถามลูกชายขึ้น
“จะออกไปไหนอีกล่ะ ดิน”
เกียรติบดินทร์หันมายิ้มให้ “เปล่าครับ..แต่ถ้านายหัวจะไปไซด์งาน..ผมจะไปด้วย”
“ไปกับพ่อน่ะ ดินไม่มีสิทธิ์จะไปต่อยตีกะใครตามใจชอบได้หรอกนะ บอกไว้ซะก่อน” บัญชาเย้าลูกชาย
เกียรติบดินทร์ฟังแล้วทำท่าเซ็ง “ใครฟ้องอะไรนายหัวว่ายังไงล่ะ แม่เหรอ”
บัญชา “แม่หรือ..เขาจะอยากทำให้ดินโดนด่า เขามีแต่จะช่วยปิดบัง เขาตามใจดินจนดินจะกลายเป็นโจรอยู่แล้วดินยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ”
บัญชาพูดเสียงจริงจัง ทว่าเกียรติบดินทร์กลับหัวเราะเยาะๆ
“เขาไม่ได้ตามใจผมหรอก..เขาไม่อยากแตะต้องผมตังหากล่ะ”
บัญชาอึ้งไป จังหวะนั้นสองพ่อกับลูกหันมามองหน้ากัน
“ถ้าดินอยากลองเรียนรู้งาน...พ่อว่า..ดินไม่เหมาะกับการไปตรากตรำที่ไซด์งานหรอก งานพวกนั้นปล่อยอาบุรีเขาดูแลน่ะ ดีแล้ว..ดินสนใจอยากจะ...ช่วยพ่อประสานงานกับ...ชาวต่างชาติไหมล่ะ” บัญชาออกไอเดีย
“ชาวต่างชาติ..ฝรั่งหรือครับ” เกียรติบดินทร์สนใจขึ้นมา
“สิงคโปร์...พ่ออาจจะ...ลองคบกับพันธมิตร เป็นบริษัทก่อสร้างจากสิงคโปร์ ตอนนี้เรากำลังเริ่มๆ คุยกัน ว่าจะทำอะไรร่วมกันยังไงได้บ้าง” บัญชาเล่า
เกียรติบดินทร์หน้าตาสดใสขึ้น “ก็ดีสิครับ”
“ดี..งั้นคราวหน้าที่นัดเจอกัน พ่อจะพาลูกไปด้วย ขอกระซิบนิดนึงนะ..ว่าพันธมิตรคนนี้..มีลูกสาวสวยมาก…”
พ่อลูกหัวเราะให้กัน
“โธ่..นายหัวครับ..เห็นผมเป็นพวกบ้าผู้หญิงไปได้” เกียรติบดินทร์โอด
ทันใดนั้น ดารากานต์วิ่งเข้ามา มีป้าบัวเดินกึ่งวิ่งตาม หน้าตาตกใจ เสียใจ ร้อนรนเต็มที่
“นายหัวๆ น้องดิน..อากง..อากง..เสียแล้ว” ดารากานต์พยายามจะควบคุมสติ แต่แล้วก็อดไม่ไหว ร้องไห้โฮออกมา
“ดารากานต์..ใจเย็นๆ ค่อยๆพูดค่อยๆจา..อาป๊าเป็นอะไร” บัญชาปลอบ
“อาป๊า..อาป๊าหัวใจวายค่ะ..บ่นเหนื่อย ขอไปนอนพัก..แล้วก็หลับไปเลยค่ะ” ดารากานต์น้ำตาไหลพราก
“ตอนนี้อาม้าทำอะไรไม่ถูก เป็นลมแล้วเป็นลมอีกค่ะ นายหัว..ฮือๆๆ” ป้าบัวว่า
บัญชาจับมือดารากานต์มาโอบไว้ให้กำลังใจ “ทำใจดีๆ..ดารากานต์”
เกียรติบดินทร์พลอยเข้ามา กอดแม่ไว้ด้วย

ศพโกเม้งนอนคลุมผ้าถึงอก รอการบรรจุลงโลง มีกระถางธูปจุดไว้ มีพระวางเป็นประธานตามธรรมเนียมชาวพุทธ คุณนายดาวนั่งร้องไห้ โดยมีป้าบัวดูแลอยู่ไม่ห่าง ญาติๆ ช่วยกันจัดที่ทาง ช่วยกันยกโต๊ะ และตู้บางชิ้นออกไป เคลียร์พื้นที่
ดารากานต์ กำลังกระซิบหารือบัญชา
“อาม้าอยากให้เราจัดงานที่ห้องข้างหน้าค่ะ ฉันอยากให้เอาไปที่วัด แต่พูดยังไงๆ อาม้าก็ไม่ยอม นายหัวช่วยพูดที” สีหน้าดารากานต์เป็นกังวล
“ไม่เป็นไรๆ จัดที่บ้านก็ได้ ยังไง...เดี๋ยวผมจะสั่งให้คนไปเอาเต๊นท์มากางในสนาม เพราะคนคงมาเยอะจนห้องรับแขกรับไม่ไหวแน่ๆ” บัญชาว่า
“แล้วแบบนี้อาม้าก็ต้องเหนื่อยสิคะ แทนที่จะจ้างให้ทางวัดรับไป จะกลายเป็นว่า..ตัวอาม้าเองจะต้องลุกมาทำทุกอย่างทั้งวันทั้งคืน..ชั้นรู้จักอาม้าดี”
“เราก็อย่าให้แกทำ แกทำไม่ไหวหรอก เดี๋ยวเราก็เรียกพวกแคเธอริ่งมาเลย พวกมืออาชีพ แล้วคุณก็คอยควบคุม อย่าให้อาม้ามายุ่ง เดี๋ยวให้ทรายกับดินคอยประกบ ดีไหม”
“ค่ะๆ” ดารากานต์รับคำอย่างโล่งใจ
คุณนายดาวสูดยาลมพลาง มองหารอบๆ แล้วเอ่ยขึ้น “รูปล่ะ..รูป..รูปอาป๊าล่ะ ดารากานต์”
“รูป..รูป..เอารูปไหนดีคะ” ดารากานต์หันไปถามบัญชา
ทรายทองหยิบรูปถ่ายครึ่งตัวที่แขวนอยู่ข้างฝามา
“รูปนี้ไงคะนายหญิง..ดีไหมคะ อาม่า รูปอากงล่าสุด ที่ไปเที่ยวเมืองนอก”
“ไม่เอาๆ รูปนั้นแก่แล้ว เอารูปหนุ่มๆ...ดารากานต์..ไปหารูปอาป๊า...หนุ่มๆ หล่อๆ..อยู่ในห้องนั้น เอาในอัลบั้มเก่าๆ มาอัดขยายก็ได้ เดี๋ยวนี้เค้าใช้คอมพิวเตอร์ทำกันแป๊บเดียวเองไม่ใช่เหรอ” คุณนายดาวสั่ง
ดารากานต์หมุนไปหมุนมาอย่างคนวิตกจริต
“ทรายทอง...ไปหารูปอากงหนุ่มๆ ในห้องนั้นไป พวกอัลบั้มรูปถ่ายอยู่ในตู้โชว์ทั้งหมด แล้วเอามาให้อาม้าเลือกหน่อยลูก..น้องดิน..ช่วยแม่หน่อย..พาแม่ไปวัดที..แม่ต้องไปหารือกับพระที่วัดเอง...” ดารากานต์หันมาหาบัญชา “คุณช่วยดูเรื่องสถานที่สำหรับงานวันนี้ทีนะคะ ต้องจัดเตรียมอะไรสำหรับแขกเท่าไหร่ เดี๋ยวฉันมาค่ะ แล้ว...เรื่องดอกไม้..กับโลงศพ...”
“แม่..ใจเย็นๆ ครับ..ทำทีละอย่างนะแม่..เดี๋ยวนายหัวก็จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยครับ” เกียรติบดินทร์เอ่ยขึ้น
ดารากานต์มองเกียรติบดินทร์ จับมือลูกมาบีบ “ขอบใจ ดิน..ขอบใจ...”
เกียรติบดินทร์หันมายิ้มกับพ่อ ส่ายหน้าขำแม่นิดๆ บัญชาพยักหน้าให้ เป็นเชิงว่าให้ดูแลแม่ดีๆ
ดารากานต์ดึงลูกชายออกไปอย่างรีบร้อน

ภายในห้องหนังสือของบ้านคุณนายดาว มีตู้หนังสือ ตู้โชว์เก็บรูปถ่าย และอัลบั้มรูปต่างๆ มากมาย ทรายทองเลือกดูรูปโกเม้งที่ใส่กรอบไว้ วางเรียงขนาดต่างๆ ภายในห้องแล้วบ่นพึมพำ
“ว้า..ไม่เห็นมีรูปหนุ่มเลย..มีแต่รูปแก่ๆ นึกไม่ออกเลย...ว่าอากงเคยเป็นหนุ่มกะเค้าด้วย”
ทรายทองเกาหัว ตัดสินใจเปิดตู้ เอาอัลบั้มต่างๆ มาเปิดหา แต่แล้วก็อัลบั้มเล็กบรรจุภาพไซส์จัมโบ้ หล่นปุลงมา3-4 เล่ม
“โอ๊ย..บ้านนี้รูปเยอะจริงๆ เลย” ทรายลองรีบเปิดดู
เล่มแรก คือรูปดารากานต์ในชุดนักเรียน กับเพื่อนๆ รูปที่เป็นการแสดงในฐานะดาราของโรงเรียนเต็มไปหมด
“ว้าว..นายหญิงตอนสาวๆ นี่ป๊อปชะมัด”
ทรายทองเปิดอีกเล่ม แล้วชะงักอ้าปากค้าง
“ฮ้า..นี่มัน..โอ้โห..เปรี้ยวที่สุดในสามโลก” ทรายทองตื่นเต้น
ในนั้น เป็นภาพชุดการเที่ยวทะเลล่องเรือของครอบครัวปีเตอร์กับครอบครัวดารากานต์ล้วนๆ รูปภาพดารากานต์ที่ถ่ายบนเรือและอยู่ในชุดเที่ยวทะเลเก๋ไก๋อีกหลายรูป
ทรายทองพลิกดูรูปถ่ายมาถึงรูปคู่ในชุดลำลองของดารากานต์กับปีเตอร์ ทั้งแบบครึ่งตัว และแบบโคลสอัพใกล้ๆ 4-5 ภาพ ซึ่งปีเตอร์ในภาพนั้น ดูคล้ายกับฟ้ากระจ่างในเวลานี้เอามากๆ
“ผู้ชายคนนี้ใครเนี่ย..หล่อยังกะดาราหนังจีน..ไม่ใช่นายหัวซะด้วยสิ” ทรายทองงง
จังหวะนั้นบัญชาเดินเข้ามาพอดี
“ทราย..ทำไมนานจัง ไม่เจอเลยสักรูปหรือลูก..อากงตอนหนุ่มๆน่ะ อาม้าโวยวายใหญ่แล้วนะ”
ทรายทองสะดุ้ง มีพิรุธ พยายามจะปิดบังรูปพวกนั้น
“อะไรน่ะ..มีอะไร” บัญชาถามขึ้น
“เอ้อ..ไม่..ไม่มีค่ะ” ทรายทองปฏิเสธ
เห็นทรายทองปฏิเสธ บัญชายิ่งอยากรู้ “อะไร..เอาอะไรไปซ่อนน่ะ หา”
บัญชาเข้ามา แล้วดึงมือทรายทองที่เอาหลบไว้ด้านหลัง ดึงรูปพวกนั้นมาทั้งหมด บัญชาพลิกดูเหล่ารูปนั้น ทีละใบๆ แล้วนิ่งงัน สายตาของบัญชา เพ่งพินิจที่รูปพวกนั้น
ภาพปีเตอร์ปัจจุบัน ตั้งแต่แว่บแรกที่เจอกัน ตอนจับมือกัน ใบหน้าปีเตอร์ ที่ยิ้มกว้างเปิดเผย จังหวะหนึ่งบัญชาดูรูปปีเตอร์สมัยเป็นหนุ่มที่ถ่ายคู่ดารากานต์เขม็ง
ขณะที่กำลังเพ่งมอง ดวงตา และรอยยิ้มของปีเตอร์ บัญชาเบิกตากว้าง ภาพของฟ้ากระจ่าง ทั้งที่เป็นภาพนิ่ง ที่นักสืบเคยให้ดู ลอยเข้ามาในหัวของบัญชา พร้อมกับคำพูดสำทับของนักสืบ
“ฟ้ากระจ่าง แซ่ลี้ หรืออาจ้าง”
เสียงนั้น ดังซ้ำๆๆ ก้องในใจของบัญชา
บัญชาปะติดปะต่อเรื่องราว และเข้าใจทุกอย่างจนทะลุปรุโปร่ง
ใบหน้าของฟ้ากระจ่าง เมื่อครั้งที่บัญชาได้ไปเจอมาด้วยตัวเอง แจ่มชัดในห้วงคำนึงนั้นพร้อมกับเสียงของนักสืบ
“ฟ้ากระจ่าง แซ่ลี้ หรืออาจ้าง”

สีหน้าของบัญชาค่อยๆ เปลี่ยนจากเย็นชา เป็นดุดันเหี้ยมโหด!!

อ่านละครเรื่องลิขิตฟ้าชะตาดิน ตอนที่ 3/3 (จบตอนที่ 3)
“ลิขิตฟ้าชะตาดิน”
ละครเรื่องลิขิตฟ้าชะตาดินบทประพันธ์ - บทโทรทัศน์ : ปราณประมูล
ละครเรื่องลิขิตฟ้าชะตาดินกำกับการแสดง : ผอูน จันทรศิริ
ละครเรื่องลิขิตฟ้าชะตาดินผลิต: บริษัทเอ็กแซ็กท์ - บริษัทซีเนริโอ
ลิขิตฟ้าชะตาดินแนวละคร : ดราม่า
ตืดตามชม ลิขิตฟ้า ชะตาดิน ได้ทางช่อง 5 ออกทุกวัน จันทร์ - พฤหัสบดี เวลา 20.25 น.
ที่มาโดย ASTVผู้จัดการออนไลน์

อ่านละครเรื่องลิขิตฟ้าชะตาดิน ตอนที่ 3/2

2012-02-05T17:59:00.000+07:00

อ่านละครเรื่องลิขิตฟ้าชะตาดิน ตอนที่ 3/2
คืนนั้นบัญชาเช่าโรงแรมค้างคืน นั่งมองโทรศัพท์มือถือของตัวเองที่ปิดอยู่ แล้วจึงโยนลงบนเตียง ไม่ยอมเปิดเครื่อง!

ส่วนเหตุการณ์ที่บ้านบัญชาเวลานั้น บุรีมองมือถือของตัวเอง แล้ววางลงอย่างเซ็งๆ
“นายหัวยังไม่ยอมเปิดโทรศัพท์เลยครับ” บุรีประหลาดใจ
“แปลกจริง..นายหัวหายไป..แล้วยังไม่ยอมให้ใครติดต่อได้อีก” บัวว่า
“นายหัวไม่เคยทำแบบนี้” ดารากานต์กลุ้มๆ

“จะมีเรื่องอะไรหรือเปล่า” บัวปรารภ
“ไม่หรอก..แค่นายหัวอาจจะ..มีธุระอะไร ที่ไม่อยากให้ใครกวน” ดารากานต์บอก
“แบบที่แม่ชอบทำ...เวลาไปทำบุญใช่ไหมล่ะ” เกียรติบดินทร์เดินกินบะหมี่ในถ้วยกระดาษอย่างชิลล์ๆ “ก็ดี นายหัวจะได้ไม่ต้องมาร้อนใจเรื่องของผม..ไงๆ วันนี้ทุกอย่างก็จบแล้ว แม่จ่ายไปจนพวกมันพอใจแล้ว คนอื่นก็อย่าปากดีไปเพ็จทูนนายหัวล่ะ เดี๋ยวผมจะถูกห้ามไม่ให้ไปดูงานอีก หึๆๆ” เกียรติบดินทร์ หัวเราะ แล้วซู้ดบะหมี่ต่อ
ทุกคนมองหน้ากัน อึ้งๆ

บัญชาที่สมาชิกในบ้านเป็นกังวลกำลังนอนเอามือก่ายหน้าผาก ดวงตาบัญชาเหม่อลอย นึกไปถึงการทำงานกู้ชีพ ช่วยเหลือตน และภาพใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส ดูสุภาพ น่าชื่นชมของฟ้ากระจ่างที่แว่บเข้ามาในห้วงความคิด
สีหน้าบัญชาเวลานี้ ฉายแววเจ็บปวดหัวใจอย่างชัดเจน

เช้าวันใหม่ที่บรรยากาศแสนสดใส บัญชายืนแหงนหน้าเงยขึ้นมองศาลเจ้าโดยรวม แล้วมองไปรอบๆ ก่อนจะเดินเข้าไป
ทันใดนั้น รถซาเล้งที่มีฟ้ากระจ่างเป็นคนถีบ โดยมีอาหึ่งนั่งอยู่ข้างหนึ่ง สารภีนั่งอีกข้างหนึ่ง และบนรถมีเข่งอาหาร หม้อ อุปกรณ์ครัวเต็มไปหมด ก็ถีบออกมาจากปีกที่เป็นโรงอาหาร เสียงหัวเราะ 3 คนพ่อแม่ลูก ดูร่าเริงฮิฮิ้วตลอดเวลา
บัญชาหลบมุม สาลี่ เสี้ยวท้อ กู๋เหลียงวิ่งตามมาสั่งเสีย
“แล้วตามมาเร็วๆ น้า” ฟ้ากระจ่างบอก
“จ้า เดี๋ยวจะรีบตามไปช่วยนะ อาจ้าง” เสี้ยวท้อว่า
“ไปที่เต๊นท์ที่ 3 นะ อาจ้าง..พวกอาซิ้มอาซ้อเขาไปรอกันหมดแล้ว” สาลี่กำชับ
“คร้าบบผม..ไม่ต้องห่วงคร้าบ” ฟ้ากระจ่างยิ้มกว้างรับคำ
“อาหารจากศาลเจ้าเรา อร่อยที่สุดอยู่แล้ว พวกบ้านไฟไหม้ทุกคนต้องรอคอยอาหารฝีมืออั๊วแน่ๆ ว่ะฮ่ะๆๆๆ ไปที่ว่าการอำเภอกันเลย!!” อาหึ่งว่า
“ไออำเออๆ - ไปอำเภอๆๆ” จู่ๆ สารภีก็ชูมือ ตะโกนปลุกใจขึ้นมา
ฟ้ากระจ่างกับอาหึ่งขำกัน แต่ก็ชูมือขวาขึ้น แล้วตะโกนตามสารภีไปด้วย
“ไปอำเภอ! ๆๆๆๆๆ”
บัญชามองตามไป บอกไม่ถูกกับสิ่งที่เห็น
“ดูมัน..บ้ากันทั้งพ่อแม่ลูก..อ้าว..มันลืมเข่งส้มนี่หว่า..เฮ้ยๆๆ กลับมาเอาส้มไปแจกเค้าด้วย” กู๋เหลียงตะโกนบอก
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ กู๋..ซาเล้งเต็มแล้ว เดี๋ยวหนูขนไปใส่รถกระบะ รวมกับพวกเสื้อผ้าบริจาคแล้วกัน” เสี้ยวท้ออาสา
“มาๆๆๆ”
กู๋เหลียง กับเสี้ยวท้อ และสาลี่ ช่วยกันยกเข่งส้มไปใส่ท้ายรถ ที่มีลังกระดาษใส่ของบริจาคเต็มกระบะด้านหลัง ที่จอดอยู่แถวนั้น แล้วสาลี่ เสี้ยวท้อขึ้นรถ โดยมีเสี้ยวท้อขับรถออกไป กู๋เหลียวยืนมอง บัญชาแอบหลังเสามอง

นักบวชตงจัดของอยู่ที่หน้าแท่นบูชาในศาลเจ้า บัญชาเดินเข้ามากวาดสายตามองรอบๆ อย่างสำรวจตรวจตรา ในท่าทีสงบและสำรวม จังหวะนั้นกู๋เหลียงเดินเข้ามา ปากบ่นไปเรื่อย
“ไฟไหม้ทีไร เค้าก็บอกว่า..ไฟฟ้าลัดวงจรๆ แต่ก็ไม่ค่อยยอมเปลี่ยนสายไฟใหม่กัน บางบ้าน เกิน 20 ปี ก็มี”
“อย่างไฟฟ้าหลอดไส้ แบบที่พวกตลาดนิยมใช้กันมานาน มันร้อนก็ร้อน กินไฟก็กินไฟ แต่อาจ้างบอกว่า พอไปชวนให้เค้าเปลี่ยนมาใช้หลอดตะเกียบประหยัดไฟกัน เค้าก็หาว่ามันแพง จ่ายไม่ไหว” นักบวชตงเสริมอย่างรู้ใจกัน
บัญชาได้ยินชื่ออาจ้าง...ฟ้ากระจ่าง ก็ตั้งใจฟัง
“เอาอย่างนี้ไหม ปีนี้ เรามาบำเพ็ญประโยชน์แบบใหม่ ช่วยแก้ปัญหาโลกร้อน..ให้ทางสมาคมหาทุนซักก้อนนึง มาซื้อหลอดตะเกียบแบบประหยัด แล้วให้อาจ้างกะพวกไปเปลี่ยนให้ฟรีๆ ทั้งตลาดเลย” กู๋เหลียงออกไอเดีย
บัญชาขยับเดินมาใกล้
“อาจารย์ของอาจ้างก็สนิทสนมกับบริษัทอุปกรณ์ไฟฟ้าใหญ่ด้วยนี่ ลองขอให้บริษัทพวกนี้มาเป็นสปอนเซอร์ บริจาคหลอดไฟให้ชาวบ้าน แล้วขึ้นป้ายขอบคุณให้หน้าตลาด” นักบวชตงเสริม
“ดีๆๆ ตงเซียนเซิงสมเป็นตงเซียนเซิง ภูมิปัญญาทันสมัยเยี่ยมยอด ต้องให้อาจ้างมันไปคุยกับทางสปอนเซอร์ มันเกลี้ยกล่อมคนเก่ง พูดจนลิงหลับตกต้นไม้” กู๋เหลียงชมนักบวชตง
ทั้งสองหัวเราะให้กัน บัญชาฟังอยู่และอดใจไม่ไหว เอ่ยออกมา
“เด็กคนนี้...ทำอะไรได้หลายอย่างดีนะครับ...ท่าทางจะเป็นกำลังสำคัญของพวกคุณจริงๆ”
ทั้งสองหันไป เห็นบัญชาก้าวเดินออกมา ยิ้ม พร้อมกับก้มหัวให้ทั้งคู่เป็นเชิงทักทายและแสดงความเคารพ
“อาจ้างเป็นเด็กดี ใครๆ ก็ชื่นชม ผมเอง..ก็มาที่นี่เพื่อขอบคุณเด็กคนนี้เหมือนกันครับ” บัญชาบอก
นักบวชตง กับกู๋เหลียง มองหน้ากัน แล้วต่างยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจ

ที่มุมนั่งเล่นแดดร่ม ลมเย็น ในบริเวณศาลเจ้า กู๋เหลียงรินน้ำชาให้บัญชาก่อนคนอื่น โดยมีนักบวชตงนั่งอยู่ด้วย
“ขอบคุณครับ” บัญชาขอบคุณ
“เรื่องช่วยคนประสบอุบัติเหตุ เป็นหน้าที่ของทุกคนในมูลนิธิอยู่แล้ว ที่ต้องทำอย่างเต็มที่ด้วยอุดมคติและจิตใจ ถ้าพวกนั้นดูแลคุณไม่ดีสิ ต้องโดนตำหนิ” นักบวชตงเอ่ยขึ้น
“แค่อาจ้างไม่เหมือนคนอื่น เค้ามีความเป็นผู้นำ บุคลิกลักษณะน่าเลื่อมใสมาก พ่อแม่ของเค้าคงภูมิใจในตัวลูกมากเลยสิครับ” บัญชาถามหยั่งเชิง
“พ่อแม่ของอาจ้างหรือครับ” กู๋เหลียงหัวเราะเบาๆ แววตาเป็นประกายเปี่ยมสุข “เป็นบุญของทั้งสองจริงๆ ที่เทพเจ้าส่งลูกชายคนนี้มาให้”
“เป็นลิขิตสวรรค์..ที่ดลใจให้มีคนมากมายมาช่วยอุปถัมภ์ค้ำชูช่วยให้ทุนรอนเรา จนเลี้ยงดูเด็กคนนี้ จนโตมาเป็นเด็กดีแบบนี้” นักบวชตงบอก
บัญชายิงคำถามเข้าเป้าทันที
“คุณพูดเหมือนว่า..อาจ้างมีพ่อยกแม่ยก..มาเป็นสปอนเซอร์”
“พูดกันตรงๆ ญาติโยมเก่าแก่ของศาลเจ้า ก็รู้กันทั้งนั้น ว่าอาจ้างเป็นเด็กกำพร้า แม่ใจร้ายเอามาทิ้งไว้ที่นี่ตั้งแต่แบเบาะเมื่อ 20 กว่าปีที่แล้ว ทุกคนก็สงสาร ให้เงินให้ทองให้ข้าวของแม้กระทั่งเสื้อผ้า นมผง ให้เรามาเพื่อเลี้ยงดูอาจ้าง” นักบวชตงว่า
“แม้แต่ลูกศิษย์เทพเจ้าที่มาจากต่างบ้านต่างเมือง พอมาเห็นอาจ้างมาช่วยทำงานนั่นนี่ในศาลเจ้าตั้งแต่ตัวมันยังเล็ก เดินเตาะแตะ เขาก็ว่ามันรู้จักกตัญญูตั้งแต่ยังไม่รู้ภาษา เขาก็เมตตา ส่งเงินมาช่วยค่าเล่าเรียน ค่าตำรับตำรามัน อย่างคุณอะไร..เศรษฐินีทางใต้..ที่มาทุกปีๆ แกอยากส่งเสียให้อาจ้างได้เรียนให้สูงกว่านี้ด้วยซ้ำ แต่อาจ้างไม่เอา มันขี้เกรงใจ” กู๋เหลียงพูดพาซื่อ
บัญชาอึ้ง แอบซีด จิบชากลบเกลื่อน

ฟ้ากระจ่างใส่ผ้ากันเปื้อนยี่ห้อแถมมากับสินค้าที่รับบริจาคมา มีผ้าขนหนูสีขาวพาดคอ กำลังตักหมี่ใส่จานอย่างคล่องแคล่ว ทะมัดทะแมง ไปวางลงที่โต๊ะข้างหน้า ที่มีคนมาเข้าคิวรับอาหารภายในเต็นท์
สาลี่ตักข้าวผัด อยู่ถัดไป อาหึ่งตักต้มจืดใส่ถ้วยจากหม้ออีกใบหนึ่ง ที่วางเรียงกันอยู่
สารภีช่วยแจกส้ม เสี้ยวท้อแจกน้ำดื่มขวดพลาสติก
โต๊ะข้างๆ คือก๊วนเพื่อนของฟ้ากระจ่าง ทั้งสมหมาย ปักเป้า หมีใหญ่ และอาซิ้มอาซ้อคนอื่นๆ มายืนแจกถุงยังชีพ ติดตรามูลนิธิฯ บรรดาผู้ประสบภัย คนที่บ้านถูกไฟไหม้เข้าแถวรับของแจกกัน
ฟ้ากระจ่าง ยิ้มแย้มแจ่มใส คุยไป หัวเราะกับผู้คนไป โดยไม่รู้ว่าอีกด้านหนึ่งในเวลานั้น บัญชามาซุ่มดูอยู่ สีหน้าบัญชาดูออกว่าเขากำลังคิดหนัก

ฟ้ากระจ่างถอดผ้ากันเปื้อนออกแล้ว และล้างหน้าล้างตัวด้วยน้ำก๊อกข้างที่ว่าการอำเภอ ลูบหน้า ลูบหัว สะบัดผมไปมาเหมือนหมาเปียกน้ำ แล้วเอาผ้าขนหนูที่พกติดตัวเช็ดหน้าตาเนื้อตัว แต่พอเงยหน้ามา ก็ชะงักเล็กน้อย แล้วยิ้มกว้าง ก่อนยกมือไหว้ เป็นบัญชาที่ยืนมองอยู่ และอดยิ้มตอบไม่ได้
“มาธุระแถวนี้หรือครับ เป็นไงบ้างครับ รู้สึกเคล็ดขัดยอกฟกช้ำบ้างหรือยัง” ฟ้ากระจ่างถาม
“ยัง..โชคดีที่ไม่เป็นอย่างนั้น อาจ้าง...คุณพอจะมีเวลาสักครู่ไหม”
ฟ้ากระจ่างงงๆ แต่ก็ยิ้มรับ

รถราขับแล่นสวนกันไปมาบนถนนสายนั้น ซึ่งบัญชาและฟ้ากระจ่างกำลังเดินข้ามถนนมาด้วยกัน
“คุณมีบุญคุณกับผม ผมซาบซึ้งใจมากจริงๆ อาจ้าง” บัญชาเอ่ยขึ้น
“อุย..ไม่เป็นไรครับ คือ..มันเป็นหน้าที่ของพวกผมอยู่แล้วครับ” ฟ้ากระจ่างเขินๆ
“แต่ผมอยากจะตอบแทนบุญคุณคุณ..หวังว่าคุณคงจะรับไว้ ไม่เช่นนั้น ผมคงจะเสียใจมาก”
บัญชาเดินนำไป และตรงมาที่ร้านขายมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ที่เรียกว่าบิ๊กไบค์
ฟ้ากระจ่างพอจะเข้าใจแล้ว ว่าบัญชาพามาที่นี่ทำไม
“นี่..คุณจะ..ตอบแทนผมด้วย…”
“รถดีๆ ซักคันไง มันเหมาะสมกับเด็กดีๆ อย่างคุณ...จริงไหม” บัญชา เอ่ยขึ้น
ฟ้ากระจ่างชะงัก สีหน้าแววตาตื่นตกใจ
“คุณจะ..ซื้อรถมอเตอร์ไซค์ให้ผมเหรอครับ”
“เลือกเอาไรครับ คุณจ้าง...เอาคันที่ดีที่สุด ชอบที่สุด ที่คุณอยากได้” บัญชาบอก
ฟ้ากระจ่างมองดูรถทั้งหมด หันมามองหน้าบัญชานิ่งงันไปสักครู่ แล้วในที่สุดก็ยกมือไหว้
“ขอบคุณคุณมากเลยครับ ผมดีใจ ที่คุณเห็นว่าสิ่งที่ผมทำมีประโยชน์” ฟ้ากระจ่างยิ้มขอบคุณ
“มีประโยชน์มากๆ เชียวล่ะ ผมต้องขอชื่นชมเยาวชนรุ่นใหม่อย่างคุณ...มันหายากจริงๆนะ ที่เด็กหนุ่มสาวสมัยนี้ จะชอบบำเพ็ญประโยชน์เพื่อส่วนรวม” บัญชาว่า
“เอ่อ..ที่จริง....คือว่า..การที่ผมทำงานกู้ชีพให้กับมูลนิธิฯมา ผมไม่ได้ทำเป็นการส่วนตัว แล้วที่มันสำเร็จ สามารถช่วยชีวิตคนได้ ก็เพราะเพื่อนๆพี่ๆทุกคนเค้าก็ช่วยกันคนละไม้คนละมือ ทุกคนมีส่วนร่วมกันหมด แม้แต่วันที่พวกเราได้ช่วยคุณจากอุบัติเหตุคืนก่อนนั้น เอาอย่างนี้ดีไหมครับ..คือ..ถ้าคุณสบายใจที่จะตอบแทนอะไรให้พวกเรา..คุณตอบแทนให้กับทางมูลนิธิดีกว่าครับ รถมอเตอร์ไซค์..เป็นสิ่งจำเป็นมาก ทำให้หน่วยเฝ้าระวังของพวกเราสามารถไปถึงที่เกิดเหตุได้เร็วมากขึ้น แล้วรถที่มีอยู่ก็เก่าแล้ว พี่ๆบางคนเขาก็เอารถส่วนตัวเขามาใช้ ถ้าคุณมอบรถให้มูลนิธิเรา..ทุกคนคงจะดีใจกันมากๆเลยครับ”

รอยยิ้มใสซื่อของฟ้ากระจ่าง ทำเอาบัญชาถึงกับอึ้งไป

วันต่อมาขณะที่ทรายทองกำลังเดินลงมาจากชั้นบน ก็เห็นบัญชาเดินเข้ามาด้วยท่าทางระโหยโรยแรง โดยมีนายวังถือกระเป๋าใบเล็กเดินตามมาห่างๆ ทรายทองรีบถลาเข้าไปหาทันที

“นายหัว!! นายหัวไปไหนมาคะ ทราบไหมคะ ว่าพี่ดินไปทำอะไรมา” ทรายทองฟ้องเรื่องเกียรติบดินทร์ขึ้นทันที
บัญชายังอยู่ในอาการเหนื่อยๆ จากการเดินทาง ถึงกับชะงัก ถามขึ้นทันที “ทำไม ดินทำอะไร”
“คุณทราย..เอ้อ ฮะแอ้มๆๆ” วังเหมือนจะพยายามปรามทรายทอง
จังหวะนั้นดารากานต์เดินออกมาพอดี “นายหัว นายหัวหายไปไหนมาตั้ง 2-3 วัน ทุกคนเป็นห่วงนะคะ มีปัญหาอะไรหรือเปล่า”
“ผมเหนื่อย..คุณอย่าเพิ่งซักได้ไหม” บัญชาพูดด้วยสีหน้าเนือยๆ
“ทราย..ไปบอกป้าบัว ว่าขอกาแฟให้นายหัว” ดารากานต์สั่ง
“ทราย..ไม่ต้อง..นายวัง..ไปขอกาแฟป้าบัว ทราย..เล่ามา นายดินทำอะไร” บัญชาสั่ง
“ดิฉันเล่าเองค่ะ..ทราย..ไปช่วยป้าบัว” ดารากานต์รีบบอก
บัญชาสีหน้าเย็นชา “คุณนั่นแหละ ไปช่วยป้าบัว..ทราย..มาคุยกะลุงมา...” แล้วเดินมาโอบทรายทองเดินไป
ดารากานต์หน้าซีด นายวังมอง แล้วก้มหน้าก้มตา รีบไป

ทรายทองฟ้องบัญชาฉอดๆ เรื่องวีรกรรมของเกียรติบดินทร์ระหว่างที่นายหัวไม่อยู่
“พ่อทรายห้ามแล้วนะคะ ว่าพี่ดินอย่ามาเลย แต่พี่ดินอ้างว่าอยากจะไปเรียนรู้งานของบริษัท พี่ดินอยากช่วยนายหัวทำงานบ้าง แบบที่ลูกนายเด่นเค้ามาทำงานแทนพ่อเค้า แล้วอยู่ดีๆ พี่ดินก็ไปชกหน้าเพื่อนของลูกนายเด่น ใครๆ ก็เป็นพยานได้ ว่าคนนั้นเขาไม่ได้ทำอะไรผิดซะหน่อย แค่พูดผิดหูพี่ดินคำเดียว แล้วเค้าก็ไม่ได้พูดกะพี่ดินนะคะ เค้าพูดกะเพื่อนเค้าแท้ๆ พี่ดินก็พุ่งเข้าใส่เค้าเลยค่ะ เนี่ย..คุณป้าไม่อยากให้ทรายบอกนายหัว คุณป้ารักลูกเกินไป สั่งให้ทุกคนปิดบังนายหัว กลัวนายหัวดุว่าพี่ดิน ทำแบบนี้ ทรายกลัวว่าพี่ดินจะต้องกลายเป็นโจรซักวันสิคะ”
บัญชานิ่งฟังในอาการเงียบกริบ สีหน้าเศร้าลงถนัดตา

บัญชาอาบน้ำแต่งตัวใหม่ เดินออกมาจากห้องน้ำภายในห้องนอน ส่วนดารากานต์เอาของออกจากกระเป๋าให้พลางถาม
“นายหัวไปต่างจังหวัดมาหรือคะ”
บัญชาอึ้งๆ ขณะเอาผ้าขนหนูเช็ดผมอยู่ “ใช่..แต่..ไม่มีอะไรที่น่าสนใจหรอก ก็แค่เรื่องงาน”
“ดิฉันอยากจะพูดเรื่องน้องดิน...”
“น้องดินที่น่าสงสาร” บัญชาหัวเราะขื่นๆ
“หมายความว่าอะไรคะ”
“ก็..หมายความตามนั้น แล้วลูกไปไหนล่ะ ไม่อยู่หรือ”
“หายไปแต่เที่ยงๆ ค่ะ สงสัยไปหาเพื่อน”
บัญชาหัวเราะ “ดีนะ บ้านนี้..เต็มไปด้วยความลับ เต็มไปด้วยเรื่องราว...ที่ใครทำอะไร..แล้วก็ไม่ต้องบอกใคร” บัญชาหัวเราะอีก “ก็ดีเหมือนกัน”
“ดิฉันไม่ได้ต้องการปิดบังเรื่องน้องดินมีเรื่อง..แต่อยากให้คุณหายเหนื่อยก่อน..ประการสำคัญ..น้องดินอาจจะใจร้อนไปบ้าง แต่อีกฝ่ายก็ผิดเหมือนกัน ที่อยู่ๆ ก็มาหึงหวงน้องดิน ทั้งๆ ที่น้องดินไม่ได้คิดอะไรออกนอกลู่นอกทางกับเด็กผู้หญิงคนนั้นซักหน่อย”
“อะไรนะ..นี่..ตกลงมันเป็นเรื่องชู้สาวเหรอ เด็กผู้หญิงคนนั้น..ใคร..เด็กผู้หญิงคนไหน?”
ทันใดนั้น ก็มีเสียงเคาะห้องดังขึ้น ดารากานต์มองไปที่ประตูอย่างขัดใจ
“อะไรกันเนี่ย..ผัวเมียเค้าจะคุยกัน...” บัญชาเดินไปเปิดประตู
บุรียืนทำหน้าเสงี่ยมอยู่
“มีอะไร บุรี”
“มีงานด่วนครับ นายหัว มาดามพิณ..อยากจะเชิญหายหัวไปดื่มน้ำชาเย็นนี้”
“มาดามพิณ…” บัญชาคุ้นหูชื่อนี้
“ผู้รับเหมาก่อสร้างจากหาดใหญ่ไงครับ ที่ตอนนี้มาประมูลงานแข่งเราบ่อยๆ”
“อ้อ”
“ผมคิดว่า...น่าจะเป็นเรื่องสำคัญ เอ้อ...เชิญนายหญิงด้วยครับ” บุรีออกปากชวน
“จะไปพบกันเรื่องงานไม่ใช่เหรอ..ฉันขอตัว คุณสองคนพี่น้องไปด้วยกันน่าจะดีกว่า แล้วถ้าชวนน้องดินไปด้วยได้ก็น่าจะดีนะคะ เพราะลูกอยากจะเรียนงานกับนายหัวมาก นายหัวลองโทตามสิคะ ถ้าเป็นนายหัวโทตาม น้องดินคงอยากจะรับสายค่ะ” ดารากานต์บอก
บุรีแอบทำหน้าไม่ชอบใจ

ภายในห้องผู้ป่วยของโรงพยาบาลขณะนั้น นางพยาบาลกำลังเปลี่ยนน้ำเกลือให้นายเด่น ที่นอนอมปรอทรอเวลา ดวงยิหวายืนดูอยู่ จังหวะหนึ่งพยาบาลปรับน้ำเกลือเสร็จ เอาปรอทจากปากไปดู
“ไม่มีไข้แล้วนะคะ วันนี้” นางพยาบาลบอกสองพ่อลูก
“ดีจังเลย” ดวงยิหวายิ้มแย้ม
“พรุ่งนี้น่าจะดีขึ้นมากค่ะ แล้วเมื่อกี๊..รับประทานอาหารได้ดีนะคะ
“ค่ะ..ก็..รับอาหารได้มากขึ้น” ดวงยิหวาดีใจ
“ดีค่ะ..อย่าลืมรับยาหลังอาหารนะคะ” นางพยาบาลยิ้มให้แล้วออกไป
จู่ๆ เกียรติบดินทร์ก็เดินสวนเข้ามา ในมือถือกระเช้าดอกไม้เยี่ยมไข้มาด้วย
ดวงยิหวาไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง “คุณดิน...”
เด่นหันมอง ทำหน้างงๆ “คุณดิน”
เกียรติบดินทร์ไหว้นายเด่น หันมามองหน้าดวงยิหวา แล้วพูดเสียงเบาพอได้ยินกันสองคน
“ดวงยิหวา ผมตามหาคุณทั้งวันเลยนะ กว่าจะรู้ว่าคุณมาอยู่ที่นี่”
“คุณมีธุระอะไร” ดวงยิหวาถามทันที
เกียรติบดินทร์ไม่ตอบ วางกระเช้าลงที่โต๊ะข้างๆเตียง แล้วเดินไปเกาะเตียงนายเด่น วางมาดและทำหน้าดูเป็นผู้ใหญ่เต็มที่
“นายเด่น..ไม่ต้องห่วงงานนะ พักผ่อนให้เต็มที่ หายแล้วก็พักให้ร่างกายแข็งแรงดีเสียก่อน ไม่ต้องรีบไปไซด์งาน เพราะลูกสาวคุณ..ทำหน้าที่แทนคุณได้ดีมาก”
เด่น “ขอบคุณครับ คุณดิน คุณดินไม่น่าลำบาก อุตส่าห์มาถึงนี่..ผมจวนจะหายแล้ว”
“ไม่เป็นไรครับ นายหัวเป็นห่วงนายเด่น อยากจะมาเยี่ยมนายเด่นมาก แต่มีธุระต้องไปต่างจังหวัด เลยสั่งให้ผมมาดูอาการนายเด่นด้วยตาตัวเองให้ได้” เกียรติบดินทร์ว่า
“โธ่ เกรงใจคุณดินจริงๆ เลยครับ ฝากกราบนายหัวด้วย ว่าผมขอบพระคุณ” เด่นบอก
เกียรติบดินทร์ยิ้มเก๊กๆ “ไม่เป็นไรครับ นายเด่น ผมกับนายหัวยินดีมากครับ”
ดวงยิหวามองอย่างขวางๆ รู้ทัน เกียรติบดินทร์หันมาสบตา สีหน้ามีชัย

อ่านละครเรื่องลิขิตฟ้าชะตาดิน ตอนที่ 3/2
“ลิขิตฟ้าชะตาดิน”
ละครเรื่องลิขิตฟ้าชะตาดินบทประพันธ์ - บทโทรทัศน์ : ปราณประมูล
ละครเรื่องลิขิตฟ้าชะตาดินกำกับการแสดง : ผอูน จันทรศิริ
ละครเรื่องลิขิตฟ้าชะตาดินผลิต: บริษัทเอ็กแซ็กท์ - บริษัทซีเนริโอ
ลิขิตฟ้าชะตาดินแนวละคร : ดราม่า
ตืดตามชม ลิขิตฟ้า ชะตาดิน ได้ทางช่อง 5 ออกทุกวัน จันทร์ - พฤหัสบดี เวลา 20.25 น.
ที่มาโดย ASTVผู้จัดการออนไลน์

อ่านละครเรื่องลิขิตฟ้าชะตาดิน ตอนที่ 3

2012-02-05T17:58:00.002+07:00

อ่านละครเรื่องลิขิตฟ้าชะตาดิน ตอนที่ 3
บุคลิกและท่วงท่าของดวงยิหวาขณะที่เดินนำหน้าไปในระหว่างการตรวจงาน แมนไม่แพ้ชายอกสามศอก เกียรติบดินทร์เดินตามหลังมา มองดวงยิหวาด้วยสีหน้าแววตาทึ่งเอามากๆ

“นายดวง...มีแผ่นคอนกรีตงวดใหม่มันบิ่นๆตรงขอบหลายแผ่นเลย เอาไงดีครับ” คนงานคนหนึ่งเดินเข้ามาหา
“บิ่นขนาดไหน” ดวงยิหวาถามหน้าเคร่ง
“มาดูสิครับ”

คนงานบอกแล้วเดินนำ
ดวงยิหวาหันมาสบตาเกียรติบดินทร์ ทำสีหน้าประมาณ ให้ตามมาดูด้วยกันสิ
ดวงยิหวาเข้าไปตรวจกองผนังคอนกรีตสำเร็จรูปจำนวนหนึ่ง วางซ้อนๆ กันอยู่ พิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือมาถ่ายรูป ก่อนจะกดส่งเป็น mms ให้ใครบางคน แล้วหันไปถามคนงานที่พามา

“ที่บอกว่ามันบิ่นหลายแผ่น..คือกี่แผ่นกันแน่” ดวงยิหวาถามอีก
“ยังไม่ได้นับครับ แต่เท่าที่ดูๆ..ก็มากกว่า 30 แผ่น” คนงานบอก
“ไปนับมาให้แน่ จะได้บอกให้นายทิวรับผิดชอบ” ดวงยิหวาสั่งคนงาน
“ใครคือนายทิว” เกียรติบดินทร์อยากรู้เรื่องราวขึ้นมา
“คนเช็คของๆเรานี่แหละ” ดวงยิหวาหันมาตอบ
“แล้วแผ่นผนังคอนกรีตพวกนี้..พวกเธอหล่อกันอยู่ตรงไหนล่ะ” เกียรติบดินทร์มองหา “ทำไมไม่ไปดู ว่าหล่อกันยังไง ให้ของชำรุดขนาดนี้”
ดวงยิหวามองหน้าเกียรติบดินทร์สีหน้าแปลกใจ
“สมัยนี้เค้าไม่มาทำแบบ เทปูน หล่อปูนกันตรงนี้แล้วคุ้ณ..เค้าทำสำเร็จรูปมาจากโรงงาน มาถึงก็มาประกอบๆเลย ชั้นถึงจะให้นายทิวดู ว่าก่อนจะรับของมา ทำไมไม่เช็คให้ดีก่อน หรือว่าของมันเพิ่งมาชำรุดเพราะพวกเราเอง ในขั้นตอนขนส่ง หรือขั้นตอนไหน”
เกียรติบดินทร์ฟังแล้วถึงกับอึ้ง รู้สึกเก้อและเสียหน้าอย่างแรง

ช่วงเย็นวันนั้นหลังเสร็จงานดวงยิหวาเดินเข้ามาในร้านกาแฟริมทาง ถอดหมวก ถอดแว่น ถอดเสื้อแขนยาวที่คลุมตัวมิดชิดออก เกียรติบดินทร์ตามมาติดๆ เหงื่อออกพลั่กๆ ต้องเอาผ้าเช็ดหน้าเช็ด
“โอเลี้ยงแก้วนึง...” ดวงยิหวาสั่งคนขายอย่างคุ้นเคยแล้วหันมาทางเกียรติบดินทร์ “คุณเกียรติบดินทร์ดื่มอะไรดีคะ”
เกียรติบดินทร์หันไปบอกคนขาย “ผมขอโค้กกระป๋อง เอาเย็นๆที่สุด..น้ำแข็งไม่ต้อง” แล้วหันมาหาดวงยิหวา “ผมชื่อเล่นชื่อดิน ไม่ต้องเรียกเต็มยศนักหรอก”

ดวงยิหวาหันมาเห็นหน้าเกียรติบดินทร์เต็มๆ ก็หัวเราะอย่างเปิดเผยพร้อมกับสัพยอก
“คุณดิน..ไหวมั้ยเนี่ย..หน้าแดงยังกับกุ้งปิ้ง…กลับไปคุณตัวไหม้ลอกเป็นแผ่นๆ แน่ๆ”
“ผมไม่ผิวบางขนาดนั้นหรอก” เกียรติบดินทร์ว่า
จังหวะนั้นดวงยิหวาควักครีมกันแดดออกมาบีบ แล้วละเลงหน้าตัวเองพรืดๆๆ ต่อหน้าเกียรติบดินทร์และลูกค้าในร้าน
“ก็ดี งั้นคุณคงไม่ต้องการครีมกันแดด”
เกียรติบดินทร์มอง อึ้ง และทึ่งหญิงสาวอีกครั้ง
“คุณสนใจเรื่องสวยๆ งามๆ ด้วยเหรอ
“ชั้นไม่อยากเป็นมะเร็งผิวหนัง หรือกระฝ้าหรืออะไรทั้งนั้น” ดวงยิหวาบอก
เกียรติบดินทร์มองแล้วยิ้มๆ อ้อมแอ้มออกมา “งั้นขอผมบ้างสิ”
ดวงยิหวาส่งให้พลางว่า “อย่าใช้เปลืองนะ ของแพง”
เกียรติบดินทร์บีบพรืด “แล้วผมจะซื้อมาใช้ซักโหล” แล้วทาพรืดบนใบหน้า
พอดีคนขายเอาเครื่องดื่มมาวาง เกียรติบดินทร์หันไป หยิบโค้กมาดื่ม โดยยังมีครีมติดจมูกเป็นปื้น
ดวงยิหวาหยิบแก้วโอเลี้ยงมาดื่มข แล้วหันมา “ฝากคุณดินขอบพระคุณนายหัวด้วยนะคะ...ที่ส่งกระเช้าให้พ่อ” ครั้นพอมองเห็นหน้าเกียรติบดินทร์ที่ยังมีครีมเลอะอยู่ ดวงยิหวาอดขมวดคิ้วอย่างขัดใจขึ้นมาไม่ได้
เกียรติบดินทร์เห็นสายตา ก็ทำหน้างง เป็นเชิงคำถาม ว่ามีอะไร ดวงยิหวาใช้มือชี้ที่จมูกตัวเอง เป็นทำนองบอกใบ้ให้เช็ดๆ ครีมตรงนี้ เกียรติบดินทร์มองๆ แล้วเอานิ้วถูๆ แถวจมูกตน แต่เช็ดไม่หมด ดวงยิหวาไม่ทันคิด ใจร้อน และลืมตัว ยื่นมือไปเช็ดครีมเกลี่ยให้
“ขอโทษนะคะ”
เกียรติบดินทร์ชะงักนิดๆ ดวงยิหวาไม่ได้มองสายตาเกียรติบดินทร์ สนใจแค่ครีมที่เลอะอยู่
ระหว่างนั้นปรีชา เดินเข้ามา เห็นภาพนั้นพอดี ปรีชาชะงัก แล้วเดินพุ่งตรงมา
“ทำอะไรน่ะ ดวง” น้ำเสียงปรีชาไม่พอใจ
ดวงยิหวาหันมาเห็น ก็งงๆ
“อ้าว ปรีชา..ไหนว่าจะมาเย็นๆ ไง ว่างเหรอ”
ปรีชาไม่สนใจที่ดวงยิหวาถาม พยักหน้ามาที่เกียรติบดินทร์ “นี่ใคร??”
“อะไรของเธอ” ดวงยิหวาฉุน
“ชั้นถามเธอ..ว่านี่ใคร” ปรีชากระชากเสียงเหมือนจะเอาเรื่อง
เกียรติบดินทร์ลุกพรวดเอาเรื่องพอกัน “แล้วมึงอ่ะ ใคร”
ดวงยิหวาเห็นท่าไม่ดีรีบเข้าขวาง “คุณดินคะ ขอโทษนะคะ ใจเย็นๆ นะคะคือ…”
ปรีชาผลักไหล่ดวงอย่างไม่พอใจ
“ดวงทำแบบนี้หมายความว่าไง”
“ปรีชา หยุดนะ!!” ดวงยิหวาตวาดขึ้น
“ดวงก็ตอบมาสิ” ปรีชาตะคอกกลับ
“เยอะไปแล้ว ไอ้เศษสวะ”
เกียรติบดินทร์โดดชกกลางหน้าปรีชา หมัดเข้าปากครึ่งจมูกครึ่ง ดวงยิหวาร้องกรี๊ด คนในร้านตกใจร้องฮือฮา
ร่างปรีชาร่วงลงไปกองกับพื้น นิ่งสนิท

บัญชาเก็บความสงสัยเอาไว้ไม่ไหว ตัดสินใจเดินทางมายังศาลเจ้าแห่งนั้นด้วยตัวเอง หลังจากได้ที่อยู่มาจากนายวัง และเวลานี้รถลีมูซีนที่บัญชาจ้างมาจากสนามบินของจังหวัด กำลังแล่นมาตามถนนนอกเมืองทางเหนือ
“เดี๋ยวข้ามสะพานข้างหน้าแล้ว ต้องเลี้ยวเส้นเข้าเมืองครับ ศาลเจ้าอยู่ถนนสายเลียบแม่น้ำ” คนขับบอกบัญชา
“อีกไม่ไกลแล้วใช่ไหม”
“ครับผม” คนขับรับคำ
“ดี...ส่งผมลงที่ศาลเจ้า แล้วคุณกลับไปได้เลย” บัญชาบอก
รถกำลังจะขึ้นสะพาน ทันใด มอเตอร์ไซค์คันนึงก็ออกจากซอยพุ่งตัดหน้ามา
“เฮ้ย” คนขับตกใจ
“ระวัง” บัญชาร้องขึ้น
คนขับหักรถหลบ
ทันใดนั้น รถเสียหลัก พุ่งลงข้างทาง แล้วกลิ้งคว่ำหงายฝุ่นตลบคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ

พอควันจาง เห็นสภาพในรถ บัญชานอนนิ่ง สักพักกระพริบตา รวบรวมสติ ขยับตัว แล้วพยายามจะเปิดออก ทว่าประตูรถติดแน่นเปิดไม่ได้
บัญชากลับตัว หันมาใช้เท้าถีบประตู แต่ประตูติดแน่น ไม่ยอมขยับ ทันใดนั้น ก็มีเสียงคนขับครางเบาๆ บัญชาหันไปมอง
“ช่วยด้วยๆๆ”
“เป็นอะไร เจ็บตรงไหน” บัญชาถาม
“ขาผม..สงสัย..ขาจะหัก” คนขับรถบอกเสียงสั่น
บัญชาพยายามมุดไปที่ประตูอีกด้าน พยายามเปิด ปรากฏว่าประตูติด เปิดไม่ได้อีก

ค่ำวันนั้นดารากานต์พยายามติดต่อบัญชาทางโทรศัพท์ มือถือ แต่ก็ติดต่อไม่ได้ ในที่สุดก็กดสาย
“สงสัยโทรศัพท์นายหัวจะแบ็ตหมด เพราะปกตินายหัวไม่เคยปิดเครื่อง แล้วนายหัวไปไหนก็ไม่ทราบ ไม่สั่งอะไรใครซักอย่าง ถามที่ไหนก็ไม่มีใครตอบได้” ดารากานต์พึมพำ
“เอาไงดี ฝ่ายโน้นเค้าไม่ยอม คุณดินล่อซะลูกเขาจมูกหัก แก้มแตก สลบยังไม่ฟื้นอยู่นี่” บุรีเอ่ยอย่างกังวล
“คุณพระคุณเจ้า ทำไมคุณดินต้องรุนแรงขนาดนี้ด้วย คุณบุรี!! ทำไมไม่ดูแลคุณดินให้ดี” บัวแว้ดใส่บุรี
“ป้าบัว...คุณดินของคุณน่ะ มีเมียได้แล้วนะ บรรลุนิติภาวะแล้ว ไม่ใช่เด็ก 5 ขวบ ในเมื่อเค้ายืนยันจะไปเรียนรู้งานกิจการของครอบครัว จะให้ผมขัดขวางเหรอไง” บุรีโมโหขึ้นมา
“เอาเถอะค่ะๆ สรุปว่า น้องดินอยู่ที่สถานีตำรวจไหนคะ นายหัวไม่อยู่ ฉันก็คงจะต้องไปประกันตัวลูกเอง ฉันต้องเตรียมอะไรไปบ้างล่ะคะ คุณบุรี” น้ำเสียงของดารากานต์ร้อนรน

คนขับรถเอาแต่ร้องโอดโอยครวญครางไม่ยอมหยุดปาก
“โอย..ฮือๆๆๆ ปวดๆๆ เจ็บ..เจ็บมากๆ เลย...ผมต้องตายแน่ๆๆ”
“ใจเย็นๆ น่า..เดี๋ยวต้องมีคนมาช่วยสิ” บัญชาปลอบพยายามสงบจิตใจ
“มาช่วยหรือมาปล้นซ้ำก็ไม่รู้ พวกบ้านนอกไว้ใจได้ที่ไหน ฮือๆๆๆ”
ทันใดนั้น เสียงสัญญาหวอ ก็ดังใกล้เข้ามาๆ
“พวกกู้ชีพ...พวกมูลนิธิอะไรซักอย่างมาแล้ว ทำใจดีๆ ไว้นะ โชเฟอร์” บัญชาบอก
รถของมูลนิธิมาเบรกจอดเทียบข้าง ฟ้ากระจ่างและเพื่อนๆ กระโดดลงมาจากรถอย่างทะมัดทะแมง
บัญชารีบเคาะกระจกตะโกนขึ้นมา
“ช่วยด้วยครับ ออกไม่ได้ครับ”
ฟ้ากระจ่างรีบตรงเข้ามาดูพลางถาม “มีใครเป็นอะไรสาหัสไหมครับ”
“รีบเปิดให้หน่อยครับ คนขับ..สงสัยจะขาหัก” ครั้นพอบัญชาหันไปเห็นหน้าฟ้ากระจ่างถนัด ก็ถึงกับชะงัก
ฟ้ากระจ่างไม่ทันสังเกต เพราะจดจ่ออยู่กับช่วยคน พยายามเปิดประตูรถ พอบานแรกเปิดไม่ได้ ก็วิ่งไปเปิดรอบคัน
“ประตูเปิดไม่ได้” ฟ้ากระจ่างตะโกนบอก
เพื่อนๆ หันไปคว้าอุปกรณ์ มาส่งให้ ไวเท่าความคิดฟ้ากระจ่างตัดสินใจทุบกระจก แล้วช่วยกันง้างประตูออก บัญชา อึ้ง ตะลึง เอาแต่มองหน้าฟ้ากระจ่างตลอดเวลา
ปักเป้า หมีใหญ่ ช่วยกัน แบกคนขับวางลงเปล ฟ้ากระจ่างกับสมหมายช่วยกันประคองบัญชาออกมา
บัญชามองหน้าฟ้ากระจ่างอย่างไม่วางตา อีกฝ่ายยิ้มให้ซื่อๆ
“ยังไง คุณก็ต้องไปโรงพยาบาลก่อนครับ..เวลานี้คุณอาจจะยังไม่รู้สึกเจ็บตรงไหน แต่สักพัก อาจจะมีอาการเคล็ดยอก ช้ำบวมก็ได้ เออ..คุณอยากจะติดต่อส่งข่าวทางบ้านไหมครับ”

เกียรติบดินทร์ที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้ตรงหน้าโต๊ะสารวัตรร้อยเวร ลุกขึ้น เมื่อดารากานต์และบุรีเดินเข้ามา เกียรติบดินทร์มองหาบัญชา
“พ่อล่ะ”
“นายหัวไม่อยู่ครับ” บุรีตอบ
ดารากานต์ “คุณสารวัตรคะ..ดิฉันมาประกันนายเกียรติบดินทร์ค่ะ” ดารากานต์เอ่ยขึ้น
“พ่อไปไหน ทำไมอาบุรีต้องรบกวนแม่” เกียรติบดินทร์ฉุนๆ
สารวัตร “ขอเอกสารของคุณด้วยครับ” สารวัตรพูดกับดารกานต์
ดารากานต์ยื่นทั้งซอง ส่งให้ พอดีประตูห้องเปิด พวกญาติของปรีชาเข้ามา
“ไม่ยอมนะ คุณสารวัตร ผมไม่ยอม พวกคนรวยจะรังแกคนจนแล้วเอาเงินมาฟาดหัวเหรอ” ญาติที่เป็นผู้ชายโวยวายขึ้นมา
“อย่าปล่อยให้คนชั่วลอยนวลสิคะ คุณตำรวจ ปรีชามันเกือบตายนะ ลูกนายหัวพยายามฆ่าหลานชั้นชัดๆ แล้วผู้ต้องหาก็มีทั้งอิทธิพล ทั้งอำนาจ ทั้งเงิน จะให้ประกันไปง่ายๆแบบนี้เหรอ” ญาติที่เป็นผู้หญิงผสมโรง
“เอ้าๆๆ เจ๊...เลอะเทอะไปกันใหญ่แล้วเจ๊ นี่มันแค่คดีทะเลาะวิวาทเองนะ” บุรีโวยขึ้นมา
“ใช่ครับ นี่คือคดีทะเลาะวิวาท และทำร้ายร่างกายครับ” สารวัตรเจ้าของคดีบอก
“อ้าวๆๆ แบบนี้คุณตำรวจอยู่ข้างคนผิดนี่..หลานชายผมยังไม่ฟื้นเลยนะ ป่านนี้ นี่มันคดีพยายามฆ่า โดยไตร่ตรองไว้ก่อนตะหากเล่า” ญาติผู้ชายโวยวายกลับ
“ไอ้พวกสถุนนี่มันมั่วแล้ว ไอ้กระจอกนั่นมันไม่สำคัญถึงกับที่ผมจะสนใจอยากฆ่าแม้แต่น้อย ผมเพิ่งเคยเห็นมันครั้งแรก ก่อนชกหน้ามันไม่ถึง 2 นาทีด้วยซ้ำ” เกียรติบดินทร์โมโห
“ใจเย็นๆ ดิน...ลูกไม่ต้องพูดอะไรนะจ๊ะ” ดารากานต์ปรามอย่างสุภาพ
“ผมจะพูด เพราะผมไม่ผิด ก็เหมือนเราเดินๆไป แล้วอยู่ๆก็มีหมาบ้าพุ่งเข้ามาจะกัด เราก็ต้องเตะมันซะก่อนเพื่อป้องกันตัว” เกียรติบดินทร์โวยใส่
“มันด่าหลานผมเป็นหมา คุณตำรวจเห็นไหม ว่ามันอาฆาตมาดร้ายหลานผม มันไม่ได้ป้องกันตัว มันจะฆ่าหลานผมเพราะมันคิดจะแย่งแฟนหลานผม” ญาติผู้ชายบอก
“อะไรนะ..ดวงน่ะเหรอ เป็นแฟนไอ้นั่น” เกียรติบดินทร์งง
“นั่นไงๆๆ มันมาติดพันดวง...ถึงคิดจะฆ่าไอ้ปรีชา” ญาติผู้หญิงโวยลั่น
“ใส่ร้ายป้ายสีกูชัดๆ ไอ้พวกชั่ว” เกียรติบดินทร์จะโดดใส่
ดารากานติ์เข้าขวาง กอดลูกไว้ “น้องดิน หยุดเดี๋ยวนี้”
“ปล่อยผม แม่ มาจับไว้ทำไม ปล่อย” เกียรติบดินทร์โวยไม่หยุด
“น้องดิน..พอได้แล้ว เลิกเป็นเด็กเอาแต่อารมณ์ซะที” ดารากานต์สุดจะทน
“แม่ไม่รู้อะไรก็อย่ามายุ่ง แม่จะไปไหนก็ไป ไป๊” เกียรติบดินทร์ไล่ผู้เป็นแม่
“น้องดิน..ทำไมพูดอย่างนั้นล่ะ” บุรีเอ็ด
“พ่อไปไหน ให้พ่อมาเคลียร์ไม่ได้เหรอ ผมไม่มีวันยอมให้ไอ้พวกคนชั้นต่ำมามั่วหวังจะไถเงินเราหรอก”
เกียรติบดินทร์แปลกใจนิดๆ

ที่โรงพยาบาลตำรวจ บัญชาเดินออกมากับสมหมาย ฟ้ากระจ่าง ปักเป้า หมีใหญ่ เดินออกมาจากอีกด้าน
“คุณพงษ์โชเฟอร์ขาหัก ต้องเข้าเฝือก ภรรยาของเค้ากำลังเดินทางมาครับ เวลานี้หมอให้ยาแล้ว ก็เลยนอนหลับพักผ่อนอยู่ คุณบัญชาไม่ทราบส่งข่าวให้ทางครอบครัวทราบหรือยัง”
บัญชามองหน้าฟ้ากระจ่างรีบบอก
“ผมไม่เป็นอะไร..คงไม่จำเป็นต้องบอกใคร ไม่อยากให้ตกใจด้วย เดี๋ยวจะแตกตื่นกันไปใหญ่”
“งั้น..ถ้าไม่มีอะไร พวกผมไปก่อนนะครับ ลาเลยนะครับ...”
ฟ้ากระจ่างไหว้นำทุกคนไหว้บัญชา แล้วหันเดินออก
“ไป..หิวข้าวแล้ว ป่านนี้ป๊าแกคงทำเสร็จแล้วนะ อาจ้าง” หมีใหญ่เอ่ยชวน
“เออว่ะ หรือป๊ะจะรอเราไปทำน้ำจิ้มวะ” ฟ้ากระจ่างว่า
ปักเป้าหัวเราะก๊าก
“เออ น้ำจิ้มซีฟู้ดนี่..ป๊าบอกว่า ต้องเป็นฝีมือแกด้วยดิวะ อาจ้าง”
“งั้นรีบเหอะ ป่านนี้คนรอกินฝีมือแกคงบ่นกันอุบ” สมหมายว่า
ทั้งสี่คนหัวเราะกันคิกคัก บัญชามองตามไป

อ่านละครเรื่องลิขิตฟ้าชะตาดิน ตอนที่ 3
“ลิขิตฟ้าชะตาดิน”
ละครเรื่องลิขิตฟ้าชะตาดินบทประพันธ์ - บทโทรทัศน์ : ปราณประมูล
ละครเรื่องลิขิตฟ้าชะตาดินกำกับการแสดง : ผอูน จันทรศิริ
ละครเรื่องลิขิตฟ้าชะตาดินผลิต: บริษัทเอ็กแซ็กท์ - บริษัทซีเนริโอ
ลิขิตฟ้าชะตาดินแนวละคร : ดราม่า
ตืดตามชม ลิขิตฟ้า ชะตาดิน ได้ทางช่อง 5 ออกทุกวัน จันทร์ - พฤหัสบดี เวลา 20.25 น.
ที่มาโดย ASTVผู้จัดการออนไลน์

อ่านละครเรื่องลิขิตฟ้าชะตาดิน ตอนที่ 2/2

2012-02-05T17:57:00.002+07:00

อ่านละครเรื่องลิขิตฟ้าชะตาดิน ตอนที่ 2/2
ที่ประเทศสิงคโปร์ ตอนช่วงพักกลางวันภายในมหาวิทยาลัย เกียรติบดินทร์แต่งตัวฟิตเปรี๊ยะด้วยเสื้อผ้าเข้ารูปแบรนด์เนมทั้งชุด วิ่งออกมาจากลิฟท์อาคารเรียนทรงโมเดิร์น ตรงไปที่หน้าห้องพักอาจารย์ที่ปรึกษา มีนักศึกษาจีน 2 คน มาเลย์อีก 1 คน นั่งบ้าง ยืนบ้างรออยู่ก่อนแล้ว
เกียรติบดินทร์ดูนาฬิกา แล้วเดินผ่านทุกคน เพื่อที่จะไปเคาะประตู

“Wait! Wait! There’s a person inside, and you should queue up, please.” นักศึกษาคนหนึ่งท้วงขึ้นมา
“This is my queue! I had an appointment at ten!”

เกียรติบดินทร์เคาะประตู แล้วเปิดเข้าไป
ในห้องอาจารย์ฝรั่ง และเด็กนักศึกษาจีนคนหนึ่ง กำลังดูเอกสารด้วยกัน เงยมางงๆ
“Hello! Do you need some help?” อาจารย์ทักทายด้วยน้ำเสียงสุภาพ
“I’m sorry, this is my turn, I had an appointment at ten!” เกียรติบดินทร์
“Mr. เกียรติถลาง?” อาจารย์ท่านนั้นดูในตาราง
“Yes, I am.” เกียรติบดินทร์บอก
“You should see me at ten , right? But now it’s ten and a quarter, so, Your turn is over. You have to wait in the line outside, please!” อาจารย์ผายมือเชิญ
“Excuse me,sir , professore, I was not late , but those elevators were always damn full , please let me have your advice now.”
“Hrr…. Thailand ….” อาจารย์ส่ายหัว
“What?”
“Nothing…” อาจารย์ว่า
“You said Thailand?” เกียรติบดินร์ถาม
“Excuse me please…” นักศึกษาจีนคนที่อยู่ในห้องพูดขัดจังหวะขึ้น
เกียรติบดินร์หันมาชี้หน้า
“Shut up!” ไม่พูดเปล่า เกียรติบดินร์ก้าวเข้าไป กระชากคออาจารย์ขึ้นมา “You said Thailand? Why Thailand? What did you intend to say? ไทยแลนด์เป็นไงเหรอ ไทยแลนด์ก็ประเทศกูดิ ไอ้ตุ๊ด!”

ที่เมืองไทยภายในห้องกินข้าวบ้านบัญชา ทุกคนกำลังประชุมเรื่องงานอยู่ มีบัญชานั่งเป็นประธานในที่ประชุม วังกับบัวช่วยกันเสิร์ฟกาแฟ ของว่าง บุรีพยักหน้ากับนายเด่น จากนั้นนายเด่นก็ส่งแฟ้มให้บุรี
“นายเด่นจัดตารางการทำงานมาแล้วครับ ดูแล้วเสร็จทันตามสัญญาขององค์การบริหารส่วนจังหวัดแน่ๆ ไม่มีปัญหาครับ นายหัว” บุรีบอก
“ไหน ขอดูหน่อย”
บุรีส่งให้ บัญชารับแฟ้มไป แล้วเอาแว่นอ่านหนังสือมาส่อง
“ลงมือทำงานวันจันทร์หรือ นายเด่น” บัญชาถาม
“ครับนายหัว ตอนนี้พวกวัสดุทั้งหมดไปกองรออยู่แล้วครับ คนงานจะไปถึงเย็นนี้” เด่นรายงาน
ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือเครื่องส่วนตัวของบัญชาที่มีเฉพาะไม่กี่คนรู้เบอร์ดังขึ้น บัญชาชะงัก แล้วหยิบโทรศัพท์ในบรรดา 3 เครื่อง ขึ้นมาดูเบอร์ แล้วสีหน้าอึ้งไป
“ขอโทษนะ” บัญชาลุกขึ้น “โทร.จากสิงคโปร์” เดินไป กดรับที่มุมหนึ่ง พูดกระซิบกระซาบ น้ำเสียงร้อนใจ
บัว กับวัง ลอบสบตากันสีหน้าเป็นกังวล บุรีมองเหล่ๆ ที่บัญชา สงสัยว่ามีอะไร
สักพัก บัญชาเดินเข้ามาดูท่าทีเหนื่อยๆ ขณะเดินมานั่งขรึม
“มีอะไรครับ นายหัว” บุรีทนไม่ไหวถามขึ้น
“หลานชายแก...” บุญชาพูดกับน้อง
“คุณดิน..เป็นอะไรคะ” บัวลืมตัวถามออกมา
“มหาวิทยาลัย..เค้า..ไม่รับมันแล้ว” บัญชาหันมาหาพวกประชุม พยายามควบคุมอาการ “ขอโทษๆๆ เรามาประชุมกันต่อดีกว่า..อ่ะ ถึงไหนแล้วนะ”
จู่ๆ เกียรติบดินทร์เดินเข้ามา ท่าทางสบายๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“คุณดิน!!!” วังประหลาดใจ
เกียรติบดินทร์ ไหว้พ่อ ไหว้ทุกคน “สวัสดีครับ ผมกลับมาแล้วนะ..ทุกคน สบายดีม้ายย..เย้..” เกียรติบดินทร์ทำท่าโบกมือแบบศิลปินนักร้องทักคนดู ทำท่าจะเดินผ่านขึ้นบ้าน
บัญชาพูดไม่ออก ได้แต่อึ้ง และขบกรามพยายามระงับอารมณ์ ทุกคนสบตากันบรรยากาศตึงเครียด

ในวันต่อมาดารากานต์กำลังเรียงขนมคุ้กกี้ใส่ในกล่องพลาสติกใส บัญชามองอย่างกลุ้มๆ เดินเข้ามาหา
“คุ้กกี้..สำหรับทำบุญหรือ” บัญชาถาม
“ทำทานน่ะค่ะ ให้พวกที่ศาลเจ้าไปแจกเด็กยากจน” ดารากานต์พูดใบหน้าเปื้อนยิ้ม
บัญชามองภรรยา แล้วเปลี่ยนเรื่อง “ยังไม่ตื่นเหรอ”
ดารากานต์ใจลอยหันมา ยิ้มงงๆ “คะ?..ใครคะ?”
“ลูก...” บัญชาอึ้งนิดๆ
“อ๋อ นายดิน ออกไปแต่เช้าค่ะ ไปวิ่ง” ดารากานต์ว่า
“แล้ว..เราจะทำยังไงดี”
“ก็คง..แล้วแต่ลูกมังคะ ดินคงไม่อยากไปเรียนไกล กรุงเทพฯ ลูกยังไม่ชอบไปเลย ดูเหมือนน้อยใจด้วยซ้ำ เวลาเราให้ไปจากบ้าน” ดารากานต์ถอนใจนิดๆ
“ดินมันเหมือนกับ..เด็กที่เรียกร้องความสนใจตลอดเวลา” บัญชาออกความเห็น
“เราคงตามใจแกมากเกินไป ดินไม่ขาดอะไร แกก็เลยไม่เห็นค่าของอะไรเลย”
บัญชามองจ้องหน้าภรรยา “คุณเชื่อว่า..ดินไม่ขาดอะไรเลยหรือ”
ดารากานต์หน้างงเหวอ
“ขาด..ขาดอะไรล่ะคะ”
บัญชาอึ้ง ไม่กล้าพูดสิ่งที่คิด
“อาจจะเป็น..ความอบอุ่น การดูแลเอาใจใส่”
“ของใครล่ะคะ นายหัวก็ทูนหัวทูนเกล้าลูกออกจะตาย ฉันเอง..เวลาไปจ้ำจี้จำไช หรือยุ่งกะแกมากๆ แกก็ทำหน้าเบื่อหน่ายใส่ ถ้าฉันดูแลมากกว่านี้..แกก็อาจจะหงุดหงิดกว่านี้อีก เกียรติบดินทร์เป็นเด็กเอาใจยาก..คุณก็รู้ ดูเหมือนแกจะโกรธอะไรอยู่ตลอดเวลา..หรือมันอาจจะเป็นเรื่องธรรมดานะคะ ที่พวกเด็กหนุ่มๆ จะรำคาญแม่น่ะ” ดารากานต์หันไปง่วนกับการบรรจุคุ้กกี้ลงกล่องต่อ ไม่เดือดร้อนมากนัก
บัญชาอึ้งรู้สึกขัดเคืองใจ แต่ก็ไม่รู้จะว่าไงดี

ตอนสายวันเดียวกันนั้นเกียรติบดินทร์วิ่งเข้ามาในบริเวณบ้าน แล้วชะงัก เห็นบัญชายืนรออยู่หน้าบ้าน
เกียรติบดินทร์หยุด เปลี่ยนเป็นวอร์มดาวน์ไปมา หน้าตาเตรียมพร้อมเจรจา บัญชาเดินเข้าไป
เกียรติบดินทร์รีบชิงพูดก่อน
“พ่อครับ ผมอยากเรียนที่บ้าน..ได้ไหมครับ”
“เรียนยังไง เรียนที่บ้าน” บัญชางง
“เรียนมหาวิทยาลัยทางไกลไงครับ เรียนทางเน็ต จะเอามหาวิทยาลัยในอเมริกาก็ยังได้ สมัยนี้เค้ามีเยอะแยะไปครับพ่อ โลกมันเปลี่ยนไปแล้ว ผมช่วยพ่อทำงานไป เรียนไปก็ได้ ที่จริง..อีกหน่อยผมก็ต้องทำธุรกิจของพ่อแทนพ่ออยู่แล้วนี่นา ทำไมพ่อไม่สอนงานให้ผมเลยล่ะครับ จะมีประโยชน์กว่าไปเรียนเมืองนอกแล้วต้องไปเจอกะไอ้พวกคนงี่เง่าไร้สาระตั้งเยอะ” เกียรติบดินทร์อธิบายยาว
“ดิน..ลูกควรจะได้เรียนรู้การอยู่ร่วมกับคนอื่นๆ ในสังคมบ้าง”
จังหวะนั้นรถบุรีขับเข้ามา เกียรติบดินทร์หันไปมอง
“อาบุรีมา...” เกียรติบดินทร์กอดอก มองรอ “อาบุรีนี่ดีจังนะครับ เป็นทั้งน้อง เป็นทั้งมือขวาพ่อทุกเรื่อง..พ่อทำไมไม่ให้ผมเป็นมือซ้ายของพ่อบ้างล่ะครับ ผมว่า..” ว่าพลางยื่นหน้ามากระซิบใกล้ๆ “อาบุรีนี่..ท่าจะรู้อะไรๆ..ในบริษัทเรามากเกินไปแล้วนะครับ”
บัญชามองหน้าลูกชาย ตะลึงกับความคิดที่กลั่นออกมาเป็นคำพูด
บุรีก้าวลงมาจากรถ เกียรติบดินทร์ยิ้มแย้ม ไหว้บุรี
“น้องดิน ไม่อยากเรียนสิงคโปร์..สนใจที่สงขลาไหม เพื่อนอาเป็นคณบดีอยู่คนนึงนะ” บุรีเอ่ยขึ้น
เกียรติบดินทร์ยิ้มบางๆ ให้ “อาบุรีมาแต่เช้า ที่ไซด์งานมีปัญหาอะไรหรือครับ”
“อ๋อ ไม่มีอะไรหรอกหลาน” บุรีรีบเดินไปหาบัญชา “นายเด่นป่วยครับ นายหัว เป็นไข้เลือดออกเฉยเลย เดี๋ยวผมว่าจะไปเยี่ยมที่โรงพยาบาล”
“อ้าว เด่นป่วย แล้วใครมาดูงานแทนล่ะ” บัญชาถาม
“ไอ้ดวงครับ” บุรีบอก
“ถ้าเป็นดวงมาดู ก็คงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง งั้น เดี๋ยวบุรีซื้อกระเช้าผลไม้อย่าง 2 พันนะ ติดการ์ดของพี่ ไปให้นายเด่นด้วย”
“ได้ครับ” บุรีรับคำ
“นายเด่น เป็นผู้รับเหมางานคอนกรีตใช่ไหมครับ แล้วใครคือดวง” เกียรติบดินทร์สงสัย
“ลูกของนายเด่นไงน้องดิน มันเก่ง คนงานเชื่อฟังกันโหม้ด..ผมไปนะครับ นายหัว”
บุรีพูดจบก็หันกลับไปขึ้นรถ แล้วขับออกไป เกียรติบดินทร์หันมาหาพ่อ
“นายเด่น..ผู้รับเหมายังให้ลูกมาคุมงานได้ แล้วทำไม..พ่อไม่คิดจะฝึกผมให้ผมไปคุมงานแทนพ่อบ้างล่ะครับ ผมจะได้เรียนรู้..การอยู่ร่วมกับคนอื่นในสังคมไงฮะ”
เกียรติบดินทร์พูดแฝงน้ำเสียงแดกดันอยู่ในที บัญชาถึงกับอึ้ง

บัวและวัง กำลังลำเลียงกล่องคุ้กกี้ใสๆ หลายกล่อง ยกซ้อนกันออกมาจากในครัว ทรายทองวิ่งลงมาจากชั้นบนพอดี
“อะไรน่ะๆ หอมจังเลย คุณแม่ทำขนมเหรอ โอ้โห ..ขอทรายกล่องนึงนะ”
ทรายทองคว้ากล่องบนสุดขึ้นมา
“วางลงเดี๋ยวนี้ น้องทราย..เดี๋ยวคุณแม่ก็ดุหรอก” บัวเอ็ดเสียงดัง
ทรายทองจ๋อย รีบวางลง
“คุณแม่ทำตั้งเยอะตั้งแยะ ทำไมต้องหวงด้วย อ๋อ..รู้แล้ว จะส่งไปทำบุญที่ต่างจังหวัดอีกล่ะสิ ของทำบุญพวกนี้ ใครแตะไม่ได้เลย”
“น้องทรายลองไปดูในครัวสิคะ ป้าเห็นคุณแม่จัดแยกไว้ส่วนนึงในตู้ สำหรับพวกเรากินกันในบ้าน”
“อ๋อ..รู้แล้ว พวกที่เหลือเลือกน่ะสิ อันที่มีตำหนิ ไม่สวย หักมั่งอะไรมั่ง ให้ทรายกิน ชิมิๆๆ ช่างเหอะ สวยไม่สวยไม่สน อร่อยซะอย่าง” ทรายทองวิ่งจู๊ดเข้าครัวไป
บัว กับวังยกกล่องคุ้กกี้ไปที่มุมหนึ่ง ตรงนั้นมีกล่องกระดาษสีน้ำตาลใหญ่ๆ วางอยู่ ทั้งสองช่วยกัน ลำเลียงกล่องใส ลงในกล่องกระดาษ
“เดี๋ยวชั้นไปเอากระดาษฝอยมายัดๆ ไว้รอบๆ ก่อน จะได้กันกล่องกระแทก รอเดี๋ยวๆ”
บัวบอกแล้วรีบไป ปล่อยให้วังจัดเรียงไปตามลำพัง
บัญชาที่นั่งอ่านนสพ.อยู่แถวๆ นั้น ลุกขึ้นมาจากโซฟา ที่พนักบังอยู่แต่แรก เดินมาดู มองๆ
“ของพวกนี้...จะส่งไปที่..ศาลเจ้า...แถวภาคเหนือใช่ไหม” บัญชาถาม
“ครับผม” วังยิ้มๆ
“แกมีที่อยู่ศาลเจ้านี่ไหม..เผื่อว่า..ฉันอยากจะส่งเงินไปช่วยคุณผู้หญิงทำบุญเพิ่มเติมวันหลังซักหน่อย...” บัญชาโกหก ยิ้มเนียนๆ
“อ๋อ..นี่ไงครับ” วังล้วงกระเป๋า หยิบนามบัตรของศาลเจ้ามาส่งให้
บัญชารับไป อ่าน สีหน้าครุ่นคิด

สารภีกัดกินคุ้กกี้กร้วบๆๆ แล้วก็ยัดๆๆ แล้วก็ไอ สำลัก ฟ้ากระจ่างรีบส่งแก้วน้ำให้
“แม่..กินช้าๆสิครับ กินน้ำก่อนๆๆ” ฟ้ากระจ่างรีบลูบหลังให้
สารภีกอดกล่องคุกกี้พลาสติกใสเป็นของตัวเอง1กล่องเต็มๆ
“อ่าๆ อาอ้างอินอ้วยอัน แอ้อำ อู้กอำ - อ่ะๆ อาจ้างกินด้วย แม่คำ ลูกคำ” สารภีป้อนฟ้ากระจ่าง
ฟ้ากระจ่างอ้าปากกินที่สารภีป้อนให้ แล้วค่อยๆ แย่งกล่องกลับมา “อั้ม..มา อั๊วะถือให้แม่นะ เดี๋ยวแม่ทำหก”
“ไอ้เอาๆๆ แอ้อะอื๋อเองๆๆ - ไม่เอาๆๆ แม่จะถือเองๆๆ” สารภีโวย แล้วแย่งกลับมา กอดไว้แน่น
อาจ้าง โอเคๆๆ แม่ถือเองก็ได้ แต่วันนี้ แม่กินแค่นี้พอแล้วนะ กินมากๆไม่ได้นะครับ จะทำให้แม่ไม่สบายนะ กินเยอะๆเดี๋ยวท้องแตกตายเหมือนชูชกนะครับ
“อ๊องแอก..อูอ๊ก!!! ไอ้อิง!! โออก!! - ท้องแตก..ชูชก ไม่จริง โกหก” สารภีตาโต
อรกด้านหนึ่ง เสี้ยวท้อเดินมามองๆ แล้วกอดอก จ้องหน้าฟ้ากระจ่างอย่างเปิดเผย ฟ้ากระจ่างเงยมา เห็นเสี้ยวท้อ อึ้ง หน้าเครียดขึ้นมาทันที
สารภีกอดกล่องคุ้กกี้ ลุกพรวดขึ้น
“ไอ้เอาแอ๊ว อาอ้างอะแอ้งอะอ๋มแม่ อ่าอึ๊กอ้าแม่โอ้อ๊ะ แอ้ไอ้โอ้ อ่าอิ๊ด อ้าอะออกอันอ้ายๆ - ไม่เอาแล้ว อาจ้างจะแย่งขนมแม่ อย่านึกว่าแม่โง่นะ แม่ไม่โง่ อย่าคิดว่าจะหลอกกันง่ายๆ”
“แม่..แต่แม่ไม่สบายนะครับ หมอบอกว่า…”
ฟ้ากระจ่างพูดไม่ทันจบสารภีก็พูดสวนออกมา
“ไอ้อ้องมาอู้ดๆๆ - ไม่ต้องมาพูดๆ” เห็นเสี้ยวท้อ “อาเอี้ยวอ๊อ อ้วยๆๆๆ - อาเสี้ยวท้อช่วยด้วยๆ” สารภีวิ่งหนีไป
“แม่...”
ฟ้ากระจ่างจะตามไป เสี้ยวท้อมาขวาง มองแบบเอาเรื่อง สารภีหนีไปได้ ฟ้ากระจ่างมองจ้องเสี้ยวท้อ แล้วรีบหันหลังให้ ทำท่าจะเดินหนี
“แม่เหรอ..อาจ้าง.. ยายสารภีนี่เหรอ แม่เธอ ตื่นจากฝันซะทีเถอะ” เสี้ยวท้อพูดเสียงดัง
ฟ้ากระจ่างโกรธมากรีบสาวเท้า เดินหนีอย่างเร็ว
เสี้ยวท้อมองตามอย่างฉุนๆ

ฟ้ากระจ่างเดินหนีมาตามทาง เสี้ยวท้อวิ่งตาม มองรอบๆ แล้วเห็นต้นต้อยติ่งริมถนน นึกได้ โดดไปเด็ดดอกต้อยติ่งมาขยุ้มนึง แล้ววิ่งถลาไปดักหน้าฟ้ากระจ่าง
“นี่ อาจ้าง ตัวของเธอก็ไม่ใช่ดอกต้อยติ่ง โลกของเธอไม่ใช่ศาลเจ้าริมน้ำ เธอยอมรับความจริงหน่อยได้ไหม” เสี้ยวท้อบอก
ฟ้ากระจ่างมองหน้าเสี้ยวท้อ มองดอกไม้ ท่าทีงงๆ เสี้ยวท้อพูดต่อ
“ตอนนี้ เธอกำลังใช้ชีวิตแบบนี้ ทำตัวให้กลมกลืนกับพวกดอกหญ้าที่ขึ้นอยู่ริมทาง เพื่อจะบานแล้วก็เหี่ยวแห้ง ร่วงโรยไปตามยถากรรม แล้วก็โดนเหยียบจมดินอยู่แถวๆ นี้ ทั้งๆ ที่เธอควรจะออกไปดูโลกของเธอ ไปพบไปเห็นอะไรๆ ที่รอเธออยู่”
“เจ๊จะเพ้อเจ้อกันไปใหญ่แล้วนะ ไปดูซี่รี่ส์เกาหลีที่ไหนมาอีกล่ะ”
“อาจ้าง เธออยากจะมีชีวิตแบบกู๋เหลียง แบบเจ๊กหึ่งจริงๆ เหรอ”
“ทำไม แล้วเจ๊มาเดือดร้อนอะไรด้วย กู๋เหลียงเป็นคนดี ทำแต่ความดี ป๊าผมก็เป็นคนดี แล้วก็มีความสุข ใจดี ทำอะไรก็อร่อย ใครๆก็รัก ถ้าผมอยากเป็นแบบกู๋ แบบป๊าแล้วมันไม่ดีตรงไหน”
“เธอไม่อยากรู้เหรอ ว่าเธอเป็นใคร..พ่อแม่ที่แท้จริงเป็นใคร อยู่ที่ไหน”
“พ่อแม่ผมอยู่นี่ ผมไม่มีพ่อแม่ที่ไหนอีก”
“เก่งจริง..เธอกล้าไปตรวจดีเอ็นเอไหมล่ะ ดีเอ็นเอเธอ กะยายสารภีกะเจ็กหึ่ง ว่ามันตรงกันหรือเปล่า”
“ไม่จำเป็นต้องตรวจ”
“หรือเธอจะบอกว่าดีเอ็นเออยู่ที่หน้า” เสี้ยวท้อหัวเราะ
“ผิดแล้ว เจ๊ ดีเอ็นเอ..อยู่ที่ใจตะหากล่ะ”
“อาจ้าง เธอมันบ้า เธอมันดื้อ หลอกตัวเองไปวันๆ”
“ผมไม่เคยหลอกตัวเอง” ฟ้ากระจ่างว่า
“โกหก” เสี้ยวท้อโมโห
จังหวะนั้นอาหึ่งโผล่เข้ามาตรงกลาง
“ทะเลาะกันอีกแล้ว!! อาจ้าง..ชอบไปเถียงเจ้เค้าเรื่อย เจ้เค้ารักเรา หวังดีต่อเรา เจ้เสี้ยวท้อเนี่ย เค้ารักเราเลี้ยงดูแลเรามาตั้งแต่เล็กๆนะ เค้าสอนเราเพราะเค้าหวังดี เราเป็นเด็ก เราต้องเชื่อฟังสิ” อาหึ่งบ่น
“อาเจ๊ก” เสี้ยวท้ออึ้งไป
“ลื้อไปโกหกอะไรเจ้เค้า โกหกมันบาปนะ ไม่ดีๆ เด็กดีต้องไม่โกหกนะ จำไว้ ไปๆๆช่วยป๊าขูดมะพร้าวหน่อย ปะ..เดี๋ยวเย็นนี้จะทำกล้วยบวชชีเลี้ยงพวกเด็กๆหน่อย มีคนเอากล้วยเอามะพร้าวมาให้เต็มครัว เดี๋ยวจะเน่าซะหมด มาๆ อาเสี้ยวท้อ มาช่วยกันๆ จะได้เอากลับบ้านไปให้ม่าลื้อด้วยไง ไปๆๆ” อาหึ่งว่า
อาหึ่งจูงสองคน คนละมือ เดินไปสู่ประตูศาลเจ้า ฟ้ากระจ่างมองเสี้ยวท้อเป็นเชิงตัดพ้อ เหมือนจะถามว่าเห็นไหม ว่าอาหึ่งดีแค่ไหน สำนึกไหม เสี้ยวท้อมองแบบไม่ยอมแพ้
ด้านหนึ่งเวลานั้น มีนักสืบพร้อมกล้องโผล่ออกมา แอบถ่ายรูป แชะๆๆ

บริเวณลานหน้าศาลเจ้า ตอนค่ำๆ พวกเด็กๆ กว่า 20 คน รำมวยไทเก๊กกันเป็นแถว ตามนักบวชตงที่อยู่หน้าสุดตรงกลาง มีสมหมาย หมีใหญ่ ที่ยืนเป็นหลัก และทำเป็นตัวอย่างให้ดูด้วยอีก 2 จุด ด้านข้าง
กู๋เหลียง ปักเป้า คอยเดินดูเด็กเป็นรายคนที่ทำท่าผิดเพี้ยน แล้วช่วยจับให้ถูกต้อง
สองอาจารย์ยืนดู ด้วยสายตาพึงพอใจ บางท่าพยายามทำตาม แล้วขำกัน ในที่สุดก็ฝึกมาจนท่าสุดท้าย
“ดีมากๆ ทุกคนก้าวหน้ามาก พอได้แล้ว สำหรับวันนี้(นำการตบมือ)ขอบคุณทุกคน..ที่ตั้งใจเรียนนะ” นักบวชตงกล่าว
ทุกคนตบมือ แล้วไหว้พวกครู
“ขอบคุณครับๆ” เด็กๆ ประสานเสียง
“เอ้า..ใครหิวน้ำหิวขนม ทางนี้ๆๆๆ” ฟ้ากระจ่างเคาะชามสังกะสี
ที่ข้างๆ ถังคูลเลอร์ใหญ่ 2 ถัง มีแก้วกระดาษวางอยู่ เสี้ยวท้อยกกล่องคุ้กกี้ ของดารากานต์มาวางกองสูง และครู่ต่อมาฟ้ากระจ่างกับอาหึ่งช่วยกันยกหม้อกล้วยบวชชีมาวาง
“ใครอยากกินคุ้กกี้แสนอร่อย มาทางนี้เลยจ้า” เสี้ยวท้อร้องเรียก
“ใครอยากกินกล้วยบวชชีแสนอร่อยยิ่งกว่า มาทางนี้ๆ” อาหึ่งว่า
“โห่ววว..พี่ฟ้าอ่ะ ผมอุตส่าห์รอ อยากให้พี่มาสอนมวยซะหน่อย พี่กลายเป็นแผนกเสบียงซะงั้น” เด็กคนหนึ่งว่าขณะเดินเข้าไปหาฟ้ากระจ่าง
“นั่นสิ พี่ฟ้าอ่ะ ไหนเค้าลือกันว่าพี่คือยอดไทเก๊กตระกูลหยาง โม้นี่หว่า” เด็กอีกคนบอก พวกเด็กๆฮากันลั่น
“อ้าวๆๆ พูดแบบนี้ เดี๋ยวก็สวยสิ ไอ่น้อง..” ฟ้ากระจ่างยิ้มๆ
เด็กคนนั้นว่าพลางก้าวไปขวาง ยกมือคารวะแบบธรรมเนียมจีน
“ท่านพี่ กรุณาชี้แนะด้วย”
ฟ้ากระจ่างทำท่าคารวะตอบ
“เช่นนั้น อย่าหาว่าข้าไร้น้ำใจ วันนี้เรียนอะไรไป โปรดแสดงให้ชมดูด้วย”
ฟ้ากระจ่างขยับท่าเตรียมพร้อม เด็กคนนั้นรีบขยับท่าเตรียมพร้อมด้วย ทุกคนตีวงล้อมเข่ามา สีหน้าทุกคนอยู่ในอารมณ์สนุกสนาน อยากดูมากๆ
ฟ้ากระจ่างทำหน้าจริงจัง
“รับมือ! ย๊าก...”
ฟ้ากระจ่างก้าวเข้าใส่ บุก รุกทีละท่าๆ เด็กรับแบบช้าๆ สักพัก พอเข้าขากัน ฟ้ากระจ่างบุกเร็วขึ้นๆ เด็กก็รับเร็วขึ้นๆ มีพลาดบ้าง ต่างคนต่างหัวเราะ ยิ้มแย้มสนุกสนาน กองเชียร์ทุกคนชอบใจ ตบมือเฮฮากันลั่นลานศาลเจ้า
อีกด้านหนึ่ง ไม่มีใครสังเกตเห็นนักสืบคนหนึ่งกำลังซูมเข้าที่ใบหน้าฟ้ากระจ่าง แล้วกดชัตเตอร์ระรัว

รูปถ่ายศาลเจ้า รูปเทพเจ้าต่างๆ ในศาล รูปผู้คนในศาลเจ้าปฐมเปาเก๊งเต๊งทั้งหมด ซึ่งมีรูปฟ้ากระจ่างตอนอายุ 10 ขวบ ปะปนมากับรูปคนอื่นๆ มีทั้งหมู่และเดี่ยว รูปข้าวของในศาลเจ้า ของไหว้ต่างๆ และกองกล่องคุ้กกี้ของดารากานต์ รูปทั้งหมดแบหราเต็มโต๊ะทำงานบัญชา
บัญชายืนพิจารณารูปถ่ายทั้งหมด แล้วดึงรูปกล่องคุ้กกี้ขึ้นมาก่อน จากนั้น มองอีกปราดเดียว ก็เลือกแต่รูปที่มีอาจ้าง ทั้งหมู่ เดี่ยว แยกออกมาจากรูปทั้งหมด
“ฟ้ากระจ่าง แซ่ลี้ หรืออาจ้าง” นักสืบยืนรายงานอยู่ข้างๆ
บัญชามีสีหน้าเผือดลง อย่างชัดเจน
“ชื่อ..อะไรนะ..จ้างเหรอ”
“ชื่อเล่นน่ะครับ..เขาเรียกกันว่า..อาจ้าง ..น่าจะมาจากชื่อ..ขนมจ้าง” นักสืบกล่าวเสริม
บัญชานั่งลง สีหน้าใคร่ครวญครุ่นคิดอย่างหนักรำพึงออกมาอย่างสะดุดใจ
“ขนมจ้าง..ขนมจ้างเหรอ”
บัญชา นึกถึงภาพเหตุการณ์ในอดีต ภายในครัวบ้านหลังเก่า บัญชาที่หนุ่มแน่นเดินเข้ามา แล้วชะงัก ที่เห็นขนมจ้างเต็มถาดบนโต๊ะ และเกียรติบดินทร์ในวัย 5 ขวบ นั่งอยู่กลางโต๊ะ กำลังฉีกๆ แกะห่อ ขยำขยี้ขนมจ้างอย่างเมามัน
ดารากานต์เข้ามาเห็น แล้วทำท่าตกใจเป็นอย่างมาก โวยใส่บัญชา
“นายหัว!! ทำไมปล่อยให้ลูกเล่นแบบนั้นล่ะคะ” ดารากานต์วิ่งถลามาจับเกียรติบดินทร์ลงจากโต๊ะ “น้องดิน ทำไมซนแบบนี้ นี่มันขนมจ้างของแม่นะ ใครสั่งใครสอนให้เล่นของกินจนเละเทะแบบนี้ ดูสิ เลอะเทอะหมด มันน่าตีนัก นี่แน่ะๆๆ”
ดารากานต์ตีๆๆ จนเกียรติบดินทร์ร้องไห้ บัญชาทนดูไม่ได้รีบมาดึงลูกไปอุ้ม
“พอแล้ว พอๆๆ ลูกไม่รู้เรื่องหรอก คุณกลับเร็วจริง..เป็นไงจ๊ะ ทำบุญ..สนุกไหม”
“ไปทำบุญนะคะ ไม่ได้ไปเที่ยวเล่น!! ขนมนี่ก็เอามาจากศาลเจ้าที่ไปไหว้เจ้ามา ของที่คนเขาเอามาทำบุญ เป็นของมีสิริมงคล แม่จะเอามาให้ทุกคนกิน ดูสิ เสียหมดเลย แม่อุตส่าห์หอบมาตั้งไกล หนักก็หนัก โธ่...ดินนะดิน” ดารากานต์บ่น และต่อว่าเด็กน้อย
บัญชาได้แต่ถอนหายใจ
“ก็ที่ภูเก็ตนี่ก็มีงานเทศกาลไหว้ขนมจ้าง หรือกี่จ่างใหญ่โตเหมือนกัน ทำไมคุณต้องไปไกลๆ ด้วย ถ้าขนมพวกนี้มันกินไม่ได้แล้ว ผมให้คนไปหามาใหม่ก็ได้ จะเอาซักกี่อันล่ะ”
“มันไม่เหมือนกันนะคะ..มันไม่เหมือนกัน” ดารากานต์นั่งลงอย่างสะท้อนใจ หยิบเลือกขนมหาอันที่ดีมาเรียง ลูบคลำราวของมีค่า ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้
บัญชามองเมียอย่างงงๆ ขณะโอ๋ลูกไป

หลายปีต่อมาดารากานต์ เดินขนของมากมายกลับมาจากต่างจังหวัด เกียรติบดินทร์นั่งเล่นวิดีโอเกมชนิดรุนแรงอยู่มุมนึง เมามัน บัญชานั่งทำบัญชีอยู่ รีบลุกไปรับของ
“ดินๆ..แม่มาแล้ว มาช่วยรับของสิลูก มีขนมมาฝากดินด้วยนะลูก” บัญชาบอกลูกชาย
เกียรติบดินทร์ไม่ยอมเหลือบตามามอง
“ของอะไร ขนมอะไรกันล่ะพ่อ ก็ไอ้พวกขนมจ้างทุเรศๆ ทุกปีๆ เหมือนเดิม..แหวะ”
บัญชามองลูกชายเล่นเกมฆ่าฟันกันอยู่ พลางมองหน้าเมีย อย่างเกรงใจ ดารากานต์มองลูก ด้วยสายตาเย็นชา เดินผ่านไป ไม่ใส่ใจ

บัญชาคิดมาถึงตรงนี้ แล้วมองดูรูปที่เลือกมาอีกที แล้วคลี่รูปออกเหมือนไพ่ แล้ววางรูปเรียงๆๆลงเป็นแถวบนโต๊ะ ตรงหน้า
“ขนมจ้าง..จ้าง แซ่ลี้..ฟ้ากระจ่าง แซ่ลี้หรือ...” บัญชาพึมพำออกมา
“ผมนึกแล้ว ว่านายหัวต้องสะดุดตาเด็กคนนี้ เพราะผมดูแล้ว ทั้งศาลเจ้านี่ ก็ดูเหมือนจะมีแต่นายคนนี้แหละครับ ที่น่าสนใจที่สุด..นายฟ้ากระจ่าง แซ่ลี้ อายุ 23 ปี เรียนจบปวศ.ช่างไฟฟ้า ดูเหมือนจะเป็นเรี่ยวแรงสำคัญของทุกๆคนที่ศาลเจ้านั้น...เป็นลูกพ่อครัวปัญญาอ่อน กับผู้หญิงเก็บขยะพิการ...ที่อาศัยอยู่ในศาลเจ้าครับ” นักสืบรายงานอีก
“พ่อปัญญาอ่อน แม่พิการเนี่ยนะ” บัญชางงสุดๆ
ภาพฟ้ากระจ่างหรืออาจ้างในมือบัญชา เป็นรูปที่เขาดูดีมาก ฟ้ากระจ่างกำลังเล่นมวยไทเก๊กกับรุ่นน้อง ดวงตาคมแรงกล้า สดใส เต็มไปด้วยพลัง

เช้าวันนั้นเกียรติบดินทร์ขับรถสปอร์ตคู่ใจ มาตามถนนเลียบฝั่งทะเล สวมแว่นดำ เมื่อถึงบริเวณไซด์งานก่อสร้างเขื่อนกันคลื่นซัดริมทะเล เกียรติบดินทร์เลี้ยวเอี๊ยดเข้าไปจอด
บุรีที่ยืนคุมการก่อสร้างอยู่หันมาเห็นเข้า บุรีถอดแว่นออก มองงงๆ เกียรติบดินทร์ลงจากรถ เดินอาดๆ ลงมา บุรีงงสุดๆ แต่เดินไปรับ
“น้องดิน มาทำอะไร”
“มาเรียนรู้งานครับ อาบุรี ไงครับ ถึงไหนแล้ว วันๆนี่ อาบุรีทำอะไรบ้าง สอนผมหน่อยสิ” เกียรติบดินทร์บอก
“นายหัวให้หลานมาหรือ” บุรีถาม
“พ่อไม่อยู่ครับ ไม่ทราบไปไหน หรือจะไปที่บริษัทก็ไม่ทราบเหมือนกัน” เกียรติบดินทร์ว่า
“มาไซด์งานแบบนี้มันไม่สนุกหรอกนะ น้องดิน แดดร้อน ลมแรง เดี๋ยวก็ป่วยแย่” บุรีว่า
“โห..คุณอาบุรีพูดยังกะผมผิวบาง อ่อนแอซะเหลือเกินอย่างนั้นแหละ”
“ทำงานกลางแจ้ง ไม่เหมือนเล่นกีฬาหรอกนะ น้องดิน เชื่ออาสิ”
“ผมทราบครับ แต่นี่มันคืออาชีพของพวกเรา ผมไม่กลัวหรอก อาบุรีอย่าซีเรียสสิครับ ขำๆ นึกว่าผมมาเที่ยวชมก็แล้วกัน” เกียรติบดินทร์เดินลุยลงไปที่คนงานกำลังทำงาน บุรีตามไป ดึงรั้งไว้
“อาว่า น้องดินยืนดูอยู่กะอาตรงนี้ดีกว่า อย่าไปเกะกะคนงานเขา”
“ผมรู้หรอกน่า ว่าควรเข้าไปได้ใกล้ไกลขนาดไหน ผมไม่ใช่เด็กปัญญาอ่อน” เกียรติบดินทร์ฉุน
“คนพวกนี้เค้าไม่รู้จักน้องดิน ..รอให้พักก่อน แล้วพออาแนะนำน้องดินแล้ว” บุรีบอก
“อะไรนะครับ แถวนี้มีคนไม่รู้จักผมด้วยเหรอ ไม่จำเป็นต้องแนะนำมั้ง..อาบุรี” เกียรติบดินทร์โวย
“ในไซด์งาน เขาไม่ให้บุคคลภายนอกเข้าไป” บุรีว่า
“ผมไม่ใช่บุคคลภายนอก” เกียรติบดินทร์จะเดินเข้าไปให้ได้
บุรีทำปากจิจ๊ะ อย่างขัดใจ ในที่สุด เดินเข้าไปขวาง หยิบว.มากดพูด
“ดวง..ดวง..มานี่หน่อย”
“อาบุรีเรียกใครมา..อ๋อ นายดวงลูกชายนายเด่น ผู้รับเหมาที่ซับงานซีเมนต์ไปจากเราอ่ะเหรอ หึ ถ้าอาบุรีให้ลูกผู้รับเหมามาคุมงานแทนพ่อได้ ผม..ลูกชายเจ้าของบัญชาคอนสตรั้คชั่น ก็มาคุมที่นี่แทนนายหัวได้เหมือนกัน” เกียรติบดินทร์บ่น
"ดวง" คนที่เกียรติบดินทร์เข้าใจว่าเป็นชายมีรูปร่างกะทัดรัด โปร่งบาง ใส่ชุดคนงาน คลุมหัว คลุมตัว คลุมหน้าตา สวมหมวก ใส่แว่นมิดชิด โดดขึ้นสันเขื่อนปีนไต่ใกล้เข้ามา
เกียรติบดินทร์มองอย่างงๆ “เฮ้ย..นี่มันเด็กนี่..อาบุรี หมายความว่าไง..ทีผม อาทำเป็นห้ามงั้นงี้ แต่ทีไอ้เด็กตัวแค่นี้ อาให้คุมงานแทนพ่อมันเหรอ” เกียรติบดินทร์ชี้อย่างไม่เกรงใจ
ดวงยิหวาปีนมาถึงพอดีทั้งเห็นและได้ยิน ถึงกับผงะ
“เฮ้ย ทำไมพูดจาแบบนี้ล่ะคุณ…” ดวงยิหวาฉุน
“เอ่อ..ดวงๆ..ขอโทษทีๆ คุณดินคงเข้าใจผิดน่ะ ดวง..นี่คุณเกียรติบดินทร์ ลูกชายคนเดียว..ของนายหัว” บุรีเน้นเสียง “เอ้อ น้องดิน นี่..ดวงยิหวา ลูกสาวนายเด่น ผู้รับเหมางานซีเมนต์ของเรา”
ดวงยิหวาถอดหมวดที่มีผ้าคลุมแบบคนงานออก แล้วถอดแว่นดำ เพ่งสายตามองหน้าเกียรติบดินทร์ให้ชัดๆ ดวงยิหวาจัดเป็นสาวที่ดูเท่ หน้าตาดี ออกแนวน่ารักกระทัดรัดสดใสปิ๊งปั๊งทีเดียว
เกียรติบดินทร์ตกใจ นึกไม่ถึง
“ดวงยิหวา..เอ่อ..ลูกสาว..ลูกสาวนายเด่นหรอกเหรอ”
“ค่ะ” ดวงยิหวายกมือพนมไหว้ “สวัสดีค่ะ คุณเกียรติบดินทร์ ขอโทษนะคะ แต่ดิฉันไม่ใช่เด็ก แล้วที่นายเด่น..ใช้ดิฉันมาคุมงานแทน..เพราะดิฉันโตมาในไซด์งาน รู้ขั้นตอนทั้งหมดของงานดี..เกือบเท่าพ่อของมันเลยล่ะค่ะ..คงจะไม่ทำให้งานของคุณพ่อคุณผิดพลาด หรือบกพร่องแน่ๆ”

เกียรติบดินทร์มึนตึ้บ พูดไม่ออก ได้แต่มองอย่างตกตะลึง

อ่านละครเรื่องลิขิตฟ้าชะตาดิน ตอนที่ 2/2 (จบตอนที่ 2)
“ลิขิตฟ้าชะตาดิน”
ละครเรื่องลิขิตฟ้าชะตาดินบทประพันธ์ - บทโทรทัศน์ : ปราณประมูล
ละครเรื่องลิขิตฟ้าชะตาดินกำกับการแสดง : ผอูน จันทรศิริ
ละครเรื่องลิขิตฟ้าชะตาดินผลิต: บริษัทเอ็กแซ็กท์ - บริษัทซีเนริโอ
ลิขิตฟ้าชะตาดินแนวละคร : ดราม่า
ตืดตามชม ลิขิตฟ้า ชะตาดิน ได้ทางช่อง 5 ออกทุกวัน จันทร์ - พฤหัสบดี เวลา 20.25 น.
ที่มาโดย ASTVผู้จัดการออนไลน์

อ่านละครเรื่องลิขิตฟ้าชะตาดิน ตอนที่ 2

2012-02-05T17:56:00.002+07:00

อ่านละครเรื่องลิขิตฟ้าชะตาดิน ตอนที่ 2
เช้าวันนั้นนายวังพ่อบ้าน ยกกระเป๋ามาเดินทางสำหรับไปเมืองนอกขนาดใหญ่ 3 ใบมาวางในห้องนอนเกียรติบดินทร์ ซึ่งกำลังสวมเสื้อยืดยี่ห้อแพงคับพอดีตัวเสร็จ ดึงๆ เสื้อให้เข้ารูป ส่องกระจก เสยๆ ผม แล้วหันมา“ไรเนี่ย...นายวัง เอามาทำไม” เกียรติบดินทร์หันมาถาม
“คุณผู้หญิงให้ผมมาจัดกระเป๋าให้คุณดินครับ ผมไม่ทราบว่าคุณดินอยากจะใช้ใบไหน..เลยเอามาให้เลือก..กลัวว่า..ถ้าคุณดินไม่ถูกใจ..ผมจะได้ไม่ต้องเดินสามรอบ” วังบอก

เกียรติบดินทร์หันมาเหล่
“นี่..นายวังจะด่าว่าผมร้าย..ใช่ไหม”
“ป่าวค้าบ คือ ผมก็โดนแบบนั้นบ่อยๆ ไง..ผมเข็ด” วังว่า
เกียรติบดินทร์เดินเข้ามา มองรอบตัววัง
“หึๆๆ..แล้วทำแบบนี้..นึกว่า..จะไม่ต้องเดินอีกรอบเหรอ”
“อะไรนะครับ” วังสงสัย
“เอากระเป๋าพวกนี้ไปเก็บ แล้วไปเอาใบเล็กมา ใบสีดำ ที่ผมใช้ตอนไปแข่งบาสกรุงเทพฯ”เกียรติบดินทร์บอก
จังหวะนั้นบัวมาโผล่ มาทันได้ยินพอดี
“แต่คุณดินต้องไปอยู่สิงคโปร์ตั้ง 3 ปีนะคะ ใบเล็กอันนั้นมันใช้แค่ไปค้างคืนสองคืน” บัวเสียงเข้ม
“นี่...พวกคุณบ้าหรือปัญญาอ่อนครับ...ใจคอพวกคุณจะให้ผมขนของจากที่นี่ไปให้พอใช้ตลอด 3 ปีเลยเหรอ ประสาทรึเปล่า ผมไปถึงโน่น พอลงเครื่อง..ผมก็ช็อปเสื้อผ้าใหม่หมดแล้ว ใครจะใช้ของเก่าๆ เต็มตู้พวกนี้ ทั้งๆ ที่อยู่เมืองช้อปปิ้ง” เกียรติบดินทร์ร่ายยาว
“อ้อ...ก็จริง” วังเห็นด้วย
“แล้วสิงคโปร์กับภูเก็ต พวกคุณว่าบินกี่ชั่วโมง..ถ้าผมอยากจะกลับบ้านเมื่อไหร่ ผมก็จะกลับ บางที ผมอาจจะกลับมาทุกเสาร์อาทิตย์ก็ได้ หรือเช้าไป เย็นกลับ..เบื่อๆก็มาซ้อมบาสกะเพื่อนก็ได้ ผมพูดถูกมั้ย นายวัง” เกียรติบดินทร์สรุป
“ถูกครับ” วังหันไป เริ่มยกกระเป๋าใบใหญ่ไป)
เกียรติบดินทร์เดินมา มองหน้าบัวพลางบอก “บอกแม่ด้วย..ว่าไม่ต้องห่วงผม..เรื่องจัดกระเป๋า..มันไม่จำเป็น...”
เกียรติบดินทร์เดินลอยชายออกไป บัวอึ้ง

หญิงสาวนางนั้นสวยน่าดู ผมยาว ทำผมแต่งหน้าพิมพ์นิยม หุ่นดี นั่งตรงข้ามเกียรติบดินทร์ หล่อนใช้นิ้วหยิบกินสิ่งนั้นนิดๆ หน่อยๆ แบบไม่จริงจัง ไม่เอร็ดอร่อยอะไร จังหวะหนึ่งนิ้วมือที่กรีดกราย ซึ่งเจ้าของทาเล็บแบบวิจิตรพิสดารเว่อร์ๆ เด็ดหน้าพิซซ่าในถาดมา แล้วยกมาใส่ปากกิน
ขณะที่เกียรติบดินทร์ที่ใช้มีดกับส้อมตัดพิซซาในจานตนใส่ปากแบบมาดคุณชาย
“แอ๊บจะตามพี่ดินไป...แอ๊บไม่เรียนในเมืองไทยดีกว่า เพราะที่บ้านเค้าจะให้แอ๊บกลับไปเรียนกรุงเทพฯ แอ๊บเบื่อกรุงเทพฯ รถติด ถ้าไปอยู่สิงคโปร์ด้วยกัน คงโรแมนติกน่าดูนะคะ นึกภาพเราสองคน..นั่งจิบกาแฟเก๋ๆกันที่ออร์ชาร์ด..ว้าว..สวี้ทสวีท” สาวชื่อแอ๊บนางนั้นเพ้อ เกียรติบดินทร์หัวเราะหึ
“พี่ดินหัวเราะอะไร” แอ๊บถามทันที
“พี่ไปเรียนหนังสือ ไม่ใช่ไปเที่ยว แอ๊บก็ควรกลับไปเรียนที่กรุงเทพฯ นั่นแหละ ดีแล้ว” เกียรติบดินทร์ว่ายิ้มๆ
“พี่ดินพูดแบบนี้..แปลว่าอะไร” แอ๊บมองหน้าดิน
“ก็พูดตรงๆ ทำไมต้องแปล”
“พี่ดินไม่ให้แอ๊บไปอยู่ด้วย เพราะพี่ดินวางแผนจะไปหากิ๊กใหม่ใช่ไหมคะ พวกหมวยๆ สเป็คพี่อยู่แล้วนี่” แอ๊บงอนๆ
“จุ๊ๆๆ..แอ๊บ..พี่กำลังอารมณ์ดีๆ..อย่าเริ่มนะ อย่าเริ่ม ขอร้อง”
สาวชื่อแอ๊บนิ่งไป แล้วน้ำตาไหล เอาผ้ามาซับ)พี่ดินหาว่าแอ๊บงี่เง่าหรอ..พี่ดินเบื่อแอ๊บ พี่ดินไม่รักแอ๊บแล้วใช่ไหม”
“แอ๊บ..ไม่เอาน่า..พี่กำลังกิน..ยังไม่อิ่ม แอ๊บจะให้พี่หยุดกินมาโอ๋แอ๊บเหรอ”
“ไม่ต้องมาอ๋งมาโอ๋ พี่ดินไม่แคร์แอ๊บอยู่แล้ว”
“ก็จริง” เกียรติบดินทร์มองหน้า เอาผ้าเช็ดปากมาเช็ดๆ
เกียรติบดินทร์วางผ้า แล้วลุก เดินสบายๆ ไปที่แคชเชียร์ หยิบแบงค์พันมาวาง 1 ใบ แล้วเดินออกไป
แอ๊บมองตาค้าง แล้วร้องไห้โฮออกมาจริงจัง ผู้คนในร้านหันมามอง งงๆ
มุมหนึ่งในร้าน ที่มีเสาหรือกระถางดอกไม้บัง ทรายทองกับเพื่อน 2 ค นนั่งมองสาวสวยคนนั้นตาโต แล้วทรายทองก็หัวเราะก๊ากออกมา สะใจ แล้วเพื่อนๆ รีบเข้ามาช่วยกันปิดปาก แล้วทรายทองกระซิบขอตัวเพื่อน แล้ววิ่งออกไป

ทรายทองเดินสอดส่ายสายตามองหาเกียรติบดินทร์ เห็นแต่ผู้คนริมถนน ทรายทองชักร้อนใจ หมุนหารอบตัว แล้วชะงัก เมื่อมองไปที่รถเข็นฝั่งตรงข้ามถนน เห็นเกียรติบดินทร์ยืนสั่งบะหมี่เกี๊ยว ชี้นั่นชี้นี่
ทรายทองดีใจ แปลกใจ ขำ รีบวิ่งข้ามไปหา เกียรติบดินทร์นั่งลงพร้อมชามก๋วยเตี๋ยวมาวาง พร้อมกับมีคนเอาพวงเครื่องปรุงมาวางให้ตรงหน้า
“ขอบใจ...” เกียรติบดินทร์เงยหน้ามองดู แล้วชะงัก
ทรายทองหัวเราะก๊าก
“พี่ดินเด็ดมาก..ทรายขอตบมือให้” ทรายทองบอก
เกียรติบดินทร์ไม่สน ก้มหน้าก้มตาปรุง ใส่น้ำตาลเพียบ
“เธอจะสะกดรอยตามพี่ไปทั่วเมืองเลยใช่ไหม”
ทราย “ตอนแก่..พี่ดินต้องเป็นเบาหวานตายแหงๆ” ทรายทองไม่ตอบเสไปพูดเรื่องที่เห็นเกียรติบดินทร์ใส่น้ำตาลเยอะ
“ขอร้อง..เธออย่ามารบกวนพี่เวลากิน ถ้าจะกินด้วยกัน ก็นั่งกินไปเงียบๆ” เกียรติบดินทร์ว่า
“เท่เนอะ ที่เรามานั่งกินก๋วยเตี๋ยวข้างถนนด้วยกัน ..เลี้ยงส่งพี่ดินไปเรียนเมืองนอก” ทรายทองระรื่นต่อ
“ไปสิงคโปร์เนี่ยนะ ต้องเลี้ยงส่ง” เกียรติบดินทร์ทำหน้าเยาะ แล้วก้มหน้าตากินหมี่
“พี่ดินนี่เด็ดจริงๆ คืนสุดท้ายก่อนบิน ก็ทิ้งแฟนได้พอดีจังหวะเป๊ะ พอไปถึงนั่น..ก๊อเป็นโสด”
คนขายเอาชามของทรายทองมาวาง เกียรติบดินทร์ก้มหน้าก้มตากิน
ทรายทองมองชามตรงหน้าไป ปรุงไป
“พี่ดิน...ถ้าพี่ดินไม่อยู่ ทรายคงคิดถึงพี่ดินมาก”
เกียรติบดินทร์เหลือบตามอง สีหน้าบอกให้รู้ว่าเบื่อมาก
“เรามีกันสองพี่น้อง..ถึงจะไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ แต่เราก็โตมาด้วยกัน ถ้าพี่ไป...บ้านคงเงียบ เพราะนายหัวก็ออกแต่เช้ากลับก็ดึก แล้วคุณป้า...ก็ไม่ค่อยสนใจทราย...ทรายนึกไม่ออกเลย ว่าถ้าไม่มีพี่ดิน...ทรายจะทำยังไง”
“เธอก็กลับบ้านไปอยู่กะพ่อแม่เธอสิ” เกียรติบดินทร์พูดขวานผ่าซากตามสไตล์
“บางที...นายหัวอาจจะส่งทรายไปสิงคโปร์ด้วย ถ้าพี่ดินบอกท่าน...นะคะ ทรายจะได้ไปดูแลพี่ดิน ไปทำอาหาร กวาดบ้าน ซักผ้ารีดผ้า…” ทรายทองว่า
แต่ถูกเกียรติบดินทร์สวนขึ้นแบบไม่ไว้หน้า
“ถ้าชั้นต้องการคนรับใช้...ชั้นเอานายวังไปอยู่ด้วยจะไม่ดีกว่าเหรอ เธอน่ะ มีฐานะเป็นลูกเลี้ยงของแม่ชั้น เธอก็ควรรับใช้แม่ ไม่ใช่รับใช้ชั้น ชั้นจะบอกให้นะ ทราย..เธอคือคนๆ นึงในบ้าน...ที่ชั้นรำคาญมาก ชั้นไปเรียนคราวนี้ สิ่งที่ชั้นชอบที่สุด ก็คือ...ไปให้พ้นจากคนที่บ้านนี้ บ้านของเรา ที่เต็มไปด้วยคนน่าเบื่อ บรรยากาศน่าเบื่อ”
เจอชุดใหญ่จากเกียรติบดินทร์ ทรายทองถึงกับร้องไห้โฮ
“พี่ดิน..พี่ดินใจร้าย ใครๆ เค้าก็รักพี่ เอาใจพี่คนเดียว แต่พี่ไม่เคยมองเห็นใจใครเลย นอกจากใจตัวเอง ที่จริงอ่ะนะ คนที่น่าเบื่อที่สุดในโลกนี้ ก็คือพี่” ทรายทองทุบโต๊ะ ลุก แล้วเดินแกมวิ่งเช็ดน้ำตาจากไป
เกียรติบดินทร์มองตาม ไม่แคร์ กินก๋วยเตี๋ยวต่อไปแบบชิลล์ๆ แล้วหันไปสั่งบะหมี่ต่อ
“ขอบะหมี่เกี๊ยวแห้งมาอีกชามครับ”

ฉาก4 หน้าบันได - หน้าบ้านบัญชา วันใหม่
ตัวละคร เกียรติบดินทร์ บัญชา ดารากานต์ บุรี ทราย นายวัง ป้าบัว คนรถ

เช้าวันต่อมาเกียรติบดินทร์อยู่ในชุดรัดกุมพร้อมสำหรับเดินทาง ถือกระเป๋าแฮนด์แบคใบย่อม และมีกระเป๋าคอมพ์ฯแล็ปท็อปสะพายข้าง ลงบันไดมา บัวยืนรออยู่
“เร็วเถอะค่ะ คุณดิน เดี๋ยวก็ได้ตกเครื่องพอดี มา...เอากระเป๋ามาให้ป้าช่วยถือ”
เกียรติบดินทร์หัวเราะ
“ฮื้อ...ผมถือเองได้น่า ให้ผู้หญิงแก่ๆ ถือของ แล้วเดินตัวปลิว มันจะเท่เหรอป้าบัว” เกียรติบดินทร์ อารมณ์ดี
ที่หน้าตึก รถตู้จอดรออยู่ มีบัญชา ดารากานต์ บุรี ทรายทอง ยืนรอ ในขณะที่ทุกคนแต่งตัวเตรียมไปส่ง แต่ทรายทองทำยืนเมินๆ แสดงอย่างเปิดเผยว่าไม่เต็มใจ โกรธอยู่เรื่องเมื่อคืนนี้
เกียรติบดินทร์มอง แล้วทำหน้างงงัน
“ไปกันได้แล้ว..ปะ” บัญชาบอก
“ไปไหนกันหรือครับ” เกียรติบดินทร์แกล้งถาม
“ก็ไปส่งน้องดินที่แอร์พอร์ทไงหลาน...หลานคนเดียวของอาจะไปเรียนเมืองนอก เราก็ต้องไปร่วมแสดงความยินดีกันทั้งครอบครัวไง” บุรีบอก
เกียรติบดินทร์หัวเราะก๊ากใส่หน้า
“คุณอาบุรี..สิงคโปร์นี่..พวกเราไปซื้อของกันบ่อยๆ พอๆ กะไปพังงาเลยนะ ผมว่า...”
ทรายทองค้อนแล้วสวนขึ้นมา
“จริงของพี่ดิน...นี่ถ้าคุณป้าไม่บังคับล่ะก็...ทรายก็ไม่อยากจะไปหรอก”
“ยัยทราย!!” บุรีปรามลูกสาว
จังหวะนั้นดารากานต์เข้ามาโอบเกียรติบดินทร์
“ดินล่ะก้อ...ครั้งนี้มันเหมือนครั้งก่อนๆเมื่อไหร่ละลูก...ลูกต้องไปเรียน...ไปอยู่ตั้งนาน..ต้องไปจากบ้านไปใช้ชีวิตนักศึกษาตั้งหลายปี ทุกคนก็รักลูก ห่วงลูก คิดถึงลูก..เค้าก็อยากไปส่งลูก..เพื่อจะได้อำลาอาลัยยังไงล่ะจ๊ะ” ดารากานต์พูดเสียงอ่อนเสียงหวาน
เกียรติบดินทร์ยืนตัวแข็งในอ้อมกอดแม่ แล้วเบี่ยงตัวออกทันที
“อำลาอาลัยอะไร ผมไม่ได้จะไปตายซะหน่อย ไม่ต้องไปส่งกันหรอกครับ ผมไม่ใช่เด็กๆ..ตอนเด็กๆ..ก็ไม่เห็นต้องมีใครมาโอ๋ จะมารุมโอ๋อะไรตอนนี้”
พอดี นายวัง ขับรถสปอร์ตเปิดประทุนของบดินทร์มาเทียบ
“นั่นไง..มาแล้ว” เกียรติบดินทร์ว่า
วังเปิดประตูลงมา รับของที่เกียรติบดินทร์ถือ เอาไปวางตรงที่ไว้ของตอนหลัง แล้วบดินทร์เดินไป เปิดนั่งที่คนขับ
“นี่..เอารถดินออกมาทำไม” บัญชาสงสัย
“ผมจะขับรถไปแอร์พอร์ทเองไง นายวังมากับผม จะได้ขับรถกลับ..คุณพ่อคุณแม่..อาบุรี..ไม่ต้องส่งหรอกครับ.. ผมไปเองได้ แอร์พอร์ทแค่นี้เอง ไม่ต้องแห่กันไปทำอะไรเฟคๆ หรอกครับ อายเค้า”
เกียรติบดินทร์ยกมือไหว้กราด แล้วออกรถสัยงเอี๊ยดจนวังหัวทิ่ม ทุกคนยืนเง็ง อึ้งกันทั่วหน้า

เวลาเดียวกันนั้น เสี้ยวท้อและสาลี่เดินฝ่าผู้คนเข้ามา วันนี้เสี้ยวท้อแต่งชุดสวยเรียบร้อยเป็นพิเศษ ในมือถือดอกไม้แดงช่อใหญ่ ฟ้ากระจ่างอยู่ในชุดรับใบประกาศจบการศึกษาวิชาชีพชั้นสูง (ปวศ.) ยืนถ่ายรูปท่ามกลางชาวศาลเจ้า ที่บริเวณสนามหญ้าหน้าหอประชุมโรงเรียนอาชีวะ บรรยากาศคล้ายวันรับปริญญา ที่หน้าอนุสาวรีย์หรือรูปสัญลักษณ์ของสถาบัน มีพี่สนิทชาวศาลเจ้าทำหน้าที่ช่างภาพเสี้ยวท้อวิ่งแทรกมาหาฟ้ากระจ่าง
“ขอแสดงความยินดีด้วยน้า ในที่สุด..จ้างก็จบปวศ.แล้ว ได้อนุปริญญาสมใจซะที จ้างเก่งที่สุดเลยจ้า”
“ขอบคุณครับ..พี่เสี้ยวท้อ”
“บ้า...เค้าก็เปลี่ยนชื่อแล้ว เค้าไม่ได้ชื่อเสี้ยวท้อ...เค้าชื่อฟ้าใสย่ะ” เสี้ยวท้อโวย
“ชื่อฟ้าใส..กะจะให้คล้องกะชื่อจริงอาจ้างเหรอ เสี้ยวท้อ” สมหมายแซว
“ฟ้าใส กับฟ้ากระจ่าง..โอ้ว...ถ้าชื่อนี้อยู่ในการ์ดแต่งงานคู่กัน คงสมกันพิลึก” ปักเป้าผสมโรง
“บ้าๆๆ ไอ้เป้า พูดออกมาได้ ทุเรศๆๆ นี่แน่ะๆๆ” เสียวท้อหรือ ฟ้าใสหยิกตีปักเป้า
“เฮ้ย อาจ้าง เอ๊ย นายฟ้ากระจ่าง คุณจะยอมรับนางสาวฟ้าใสเป็นภรรยาหรือไม่”
หมีใหญ่ ตะโกนถามทุกคนหัวเราะกัน เว้นเจ้าตัว และกู๋เหลียง
“หยุดๆๆ ล้อมันอยู่ได้ ฟ้าใสมันไม่ได้คิดอย่างนั้นซะหน่อย ก็แค่มันอยากมีชื่อไทยกะเค้าบ้าง” สาลี่ว่า
“นั่นสิ ให้ความเกรงใจเจ๊เค้าหน่อย เจ๊ฟ้าใสเค้าก็เหมือนพี่สาวใหญ่ ที่ชั้นเคารพ” ฟ้ากระจ่างบอก
“อ๊าย..อาจ้าง..พูดแบบนี้เอามีดมาแทงกันเลยดีกว่ามั้ย โกรธแล้ว” เสียวท้อโวยลั่น
“อ้าวๆๆ ทำไมล่ะครับ ไม่เอาน่า เจ๊ มาๆๆ ถ่ายรูปกันๆ”
“อาจ้างบ้า ไม่ยอมนะ ไม่ยอมๆๆ ..นี่แน่ะๆๆ” เสี้ยวท้อทุบฟ้ากระจ่างรัวๆ
กู๋เหลียงเข้าขวาง
“พอๆๆ เสี้ยวท้อ เราเป็นสาวเป็นนาง เล่นถึงเนื้อถึงตัวกะผู้ชายแบบนี้มันไม่งาม อาจ้างมันโตเป็นควายแล้ว ไม่ใช่เด็กๆ เพราะเราทำตัวแบบนี้นี่นา ไอ้พวกลิงกังพวกนี้มันถึงชอบเล่นหัว ถ้าอยากให้พวกมันเกรงใจ ก็ต้องหัดไว้ตัวซะบ้างสิ”
ทันใด มีเสียงตูมๆๆ จากหน้าโรงเรียนทุกคนหันไป
“เสียงไรวะ” หมีใหญ่สงสัย
“ใครมาจุดประทัดยักษ์” นักบวชตงว่า
“เสียงระเบิดตะหาก” อาหึ่งบอก
นักศึกษากลุ่มหนึ่ง วิ่งฮือเข้ามา ทุกคนตกใจ หันไปมอง
“ไอ้พวกช่างกลสิริวิทยามันเขวี้ยงระเบิดขวดใส่พวกเรา” นักเรียนคนหนึ่งเอ่ยขึ้น
“ไอ้พวกชั่ว นี่มันวันรับประกาศฯของพี่ๆเค้า พวกมันยังไม่เว้น” อีกคนเสริม
“ไปเอาปืนมาๆ” ทุกคนร้องขึ้นพร้อมๆ กัน
“ฆ่ามันๆๆ” นักเรียนคนหนึ่งตะโกนนำ
พวกเด็กๆ วิ่งผ่านไป ฟ้ากระจ่างแหวกทุกคน วิ่งตามไปทันที
“เฮ้ย น้อง..น้องๆๆ..เดี๋ยว หยุด เฮ้ย บอกให้หยุด”
พวกเด็กไม่หยุดฟ้ากระจ่างหันมา อย่างห่วงหน้าพะวงหลัง แต่ในที่สุดก็ตัดสินใจส่งช่อดอกไม้ให้อาหึ่งถือ แล้ววิ่งตามรุ่นน้องไป
“อาจ้างๆ ไปไหน อย่าไป” อาหึ่งตะโกนตามหลัง

ภายในตึกชมรมกิจกรรม รร.อาชีวะแห่งนั้น พวกเด็กๆ วิ่งมาในห้องกิจกรรม ลุยกันไปเปิดตู้ ในนั้นมีมีด ไม้เบสบอล และกล่องๆใหญ่ เด็กคนนึงกระชากล่องเปิดออก ในนั้นมีปืนปากกากองรวมกันอยู่ อีกคนเปิดกล่องเบียร์ ในนั้นมีระเบิดขวดเต็ม เด็กๆ หยิบกันออกมา ฟ้ากระจ่างมาถึงพูดเสียงดังตวาดขึ้น
“หยุดเลย หยุดให้หมดเลย พวกมึงอ่ะ”
เด็กๆ หันไป เห็นฟ้ากระจ่างยืนหน้าเคร่งอยู่
“พี่ฟ้า…” รุ่นน้องร้องขึ้น
ฟ้ากระจ่างเข้ามา ดึงของแต่ละอย่างในมือพวกเด็กๆ มายึดไว้ โยนลงกล่องตามเดิม
“เอามาๆๆ ดี!!..พวกมึงซ่องสุมของพวกนี้ไว้ในนี้ใช่ไหม ดี กูจะยึดให้หมด”
“พี่ฟ้า..ไม่ได้นะพี่..เราต้องไปเล่นมัน” เด็กอีกคนโวย
“พี่ฟ้า พี่ไม่สนเหรอ นี่มันวันรับประกาศฯของพวกพี่ แต่ไอ้พวกนรกมันมากล้ามาหยามเราถึงบ้าน” เด็กอีกคนยกข้ออ้างมา
“ก็เพราะเป็นวันรับประกาศนียบัตรของพวกกูดิ กูถึงมาขอบิณฑบาตพวกมึงไง”
ระหว่างนั้น มีเพื่อนๆ ฟ้ากระจ่าง ในชุดรับประกาศนียบัตร 4-5 คน ตามมาสมทบ
“มันมาปาระเบิดใส่ป้ายโรงเรียนเรานะ ฟ้า” เพื่อนคนหนึ่งบอก
“แบบนี้มันหยามกันชัดๆนะเว้ย ฟ้า” เพื่อนอีกคนว่า
“เห็นป่ะล่ะ พี่ฟ้า เอาของพวกเราคืนมา” รุ่นน้องคนหนึ่งในกลุ่มเดิมบอกฉุนๆ
“นี่มันคือศักดิ์ศรีสถาบันนะพี่”
ฟ้ากระจ่างหันมาตามเสียง
“พวกมึงฟังกูก่อน วันนี้ญาติๆ กูจากศาลเจ้ามารอดูกูสำเร็จการศึกษา รับใบประกาศฯกันทั้งศาลเจ้า พวกมึงก็เหมือนกัน พ่อแม่ญาติพี่น้องทุกคนก็มากันเต็ม พวกมึงจะล้มงานรับประกาศฯแล้วไปกอบกู้ศักดิ์ศรีสถาบันก่อนเหรอ”
ทุกคนมองหน้ากันเหรอหรา
“กูว่า..เราทำพิธีจบการศึกษาให้เสร็จก่อนไหม เรื่องศักดิ์ศรีสถาบัน..กูรอได้ แล้วเดี๋ยวเสร็จธุระแล้ว กูจะพาพวกมึงไปทวงคืนมาเอง..โรงเรียนพวกมันก็ไม่ได้หนีไปไหนนี่หว่า ขอร้องล่ะ อย่าให้พ่อกู ลุงกู กู๋กู ต้องเสียใจผิดหวังเลย เอาเป็นว่า..กูขอ..ได้ป่ะล่ะ” ฟ้ากระจ่างของแบบแมนๆ
สมหมาย หมีใหญ่ ปักเป้า ตามมาท่าทางเอาเรื่อง สมหมายถือว.
“เฮ้ยอาจ้าง ชั้นว.บอกพวกพี่ๆ ที่มูลนิธิแล้วนะเว้ย แล้วก็ว.แจ้งตำรวจที่โรงพักแล้วด้วย พวกพี่ๆ เขาตามมันไปติดๆ บอกว่าเห็นพวกมันหนีกลับเข้าไปในโรงเรียนมันแล้ว ส่วนตำรวจก็กำลังจะไปจับ จะเอาไงต่ออาจ้าง” สมหมายว่า
“ชั้นขอทำพิธีจบการศึกษาก่อน แล้วเดี๋ยวค่อยว่ากัน” ฟ้ากระจ่างหันมาหาเพื่อนๆ “พวกมึงว่าไง”
ทุกคนมอง เป็นเชิงยินยอม ตกลง แล้วช่วยกันปลดอาวุธเด็กๆ พวกรุ่นน้องเซ็ง ยอมวางอาวุธ

พวกอาจารย์เดินคุยกันมากับพวกฟ้ากระจ่างอยู่ภายในบริเวณโรงเรียน หลังวันรับประกาศนียบัตร
“ตำรวจบอกว่าไม่มีหลักฐาน เอาผิดเด็กช่างกลสิริวิทยาไม่ได้ ทำได้แค่ขึ้นแบล็คลิสท์พวกมัน แล้วก็คอยจับตาดูไปเท่านั้น” อาจารย์สมเอ่ยขึ้น
“แต่ก่อนจังหวัดเราไม่มีเรื่องแบบนี้ จังหวัดก็เล็กนิดเดียว เด็กๆ ก็รู้จักกันหมด ว่าลูกใครเป็นลูกใคร” อาจารย์พิทักษ์ว่า
“จริงๆ เด็กสิริวิทยา ก็เป็นพวกโรงเรียนเก่าผมทั้งนั้น พวกเด็กข้างศาลเจ้า” ฟ้ากระจ่างเสริม
“นั้นสิ ฟ้ากระจ่าง คนกันเองแท้ๆ ต้องมาเป็นศัตรูคู่อาฆาตกัน เพราะใส่เครื่องแบบต่างกันเท่านี้เองหรือ” อาจารย์สม
“ก่อนที่เรื่องนี้จะบานปลาย กลายเป็นธรรมเนียมว่า ช่างกลสิริวิทยา กะอาชีวะของพวกอาจ้าง ต้องเป็นคู่แค้นกันอีกคู่ในจังหวัดนี้ เราต้องรีบตัดไฟแต่ต้นลม” นักบวชตงแนะ
“คือ..ถ้าอาจารย์เห็นด้วย ทางศาลเจ้ากะมูลนิธิเรา..อยากจะเสนอตัว เข้ามาทดลองทำกิจกรรมอันนึง” กู๋เหลียงเสนอ
“กิจกรรมหรือ..ดีสิครับ กู๋..อะไร ยังไงครับ” อาจารย์สมสนใจ
“ผมกะเพื่อนๆจะตั้งกลุ่มสอนเชิดมังกร กับไทเก๊ก เด็กๆทั้งสองโรงเรียน รวมทั้งโรงเรียนชายให้มาเรียนร่วมกันให้หมด ถ้าพวกมันมีทีมแข่งเชิดมังกรกัน แล้วก็เป็นศิษย์ไทเก๊กสำนักเดียวกัน แล้วพวกผมกะว่าจะจัดให้หนักเลย การฝึกแต่ละวันๆ คิดว่าพวกมันไม่น่าจะมีแรงเหลือมาคิดตีกันได้อีกครับ” ฟ้ากระจ่างบอก
พวกอาจารย์มองฟ้ากระจ่าง พลางหัวเราะ อย่างปลื้มๆ เข้ามากอดๆ ตบหลังไหล่
“เอาเลย ฟ้ากระจ่าง เรื่องนี้ ทางโรงเรียนต้องฝากเธอแล้วล่ะ” อาจารย์พิทักษ์
ฟ้ากระจ่างยิ้มแต้

วันถัดมาฟ้ากระจ่างกำลังปีนอยู่บนบันไดสูง ทำการติดตั้งสายไฟใหม่ ให้กับพัดลมแบบเก่าบนเพดานสูงของร้านก๋วยเตี๋ยวในจังหวัด ส่วนเพื่อนอีก 2 คน กำลังทำปลั๊ก เดินสายไฟ เป็นการเปลี่ยนสายไฟใหม่หมดให้ร้านที่เก่าๆ
เสี้ยวท้อยืนท้าวสะเอว แหงนหน้าคุยกะฟ้ากระจ่างอยู่
“แปลว่า ตลอดชีวิตนี้ เธอจะอยู่ดูแลศาลเจ้า แล้วก็ทำงานมูลนิธิฯ ที่นี่ตลอดไปเลยเหรอ” เสี้ยวท้อ “ฮื่อ..ใช่” ฟ้ากระจ่างรับ
“จะบ้าเหรอ ..เธอควรจะคิดถึงตัวเองบ้างนะ”
“คิดถึงตัวเอง..คิดยังไงอ่ะ” ฟ้ากระจ่างงง
เสี้ยวท้อ มองซ้าย ขวา แล้วตัดสินใจ ปีนบันไดขึ้นไปหา
“จ้าง..เธอควรมีอนาคตที่ดีๆ มีชีวิตที่รุ่งๆ”
“ไรอ่า..เจ๊..อนาคตผมก็ต้องดี ชีวิตผมก็ต้องรุ่งอยู่แล้ว ถ้าผมไม่ไปติดยาหรือคดโกงใคร หรือไปฆ่าใคร เหล้าก็ไม่ค่อยกิน การพนันก็ไม่แตะ แล้วอนาคตผมจะเสียได้ไง ฮู้..เจ๊นี่พูดจาติงต๊องว่ะ” ฟ้ากระจ่างว่า
“ฟ้ากระจ่าง..ในจังหวัดนี้มันไม่มีอะไรให้เราทำเลยนะ เธอไม่เข้าใจเหรอ” เสี้ยวท้ออธิบาย
“ฮ้า..ตลกแล้ว เจ๊ เนี่ย พอผมเดินสายไฟร้านนี้เสร็จ ก็มีศูนย์การค้าตลาดสดเค้าเหมาพวกผมไปเดินสายไฟให้ทั้งตลาดเลยนะ แล้วต่อด้วยเรือนหอพี่เคี้ยง เนี่ย” ฟ้ากระจ่างหันไปตะโกนหาเพื่อน “เฮ้ย จ้อย มีคนจองงานพวกเราคิวเต็มไปถึงเดือน 8 เลย จริงปะวะ”
“เออ..เจ๊เสี้ยวท้อ..เอ๊ย ฟ้าใสๆๆๆ จะให้พวกผมไปทำไรคับ สำหรับเจ๊ เดี๋ยวผมจัดคิวพิเศษเลย คนกันเอง” จ้อยว่า
“โอ๊ย” เสี้ยวท้อโมโห ปีนขึ้นไปใกล้อีก หยิกแขนจ้าง กระซิบเสียงเขียว “เธอไม่ใช่คนโง่นะอาจ้าง ที่ศาลเจ้าก็มีกระจกให้เธอส่องดูตัวเอง เธอไม่เห็นเหรอ ว่าเธอมันไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดาแบบคนพวกนี้ หน้าตา ผิวพรรณ สง่าราศีมันไม่ใช่ แล้วเธอก็รู้อยู่แก่ใจ ว่าอาหึ่งกะแม่สารภี..ไม่ใช่พ่อแม่เธอจริงๆ”
ฟ้ากระจ่างชะงัก สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
“พี่เสี้ยวท้อ..หยุดเหอะ เงียบไปเลย”
“อาจ้าง” เสี้ยวท้อเสียงอ่อยๆ
ฟ้ากระจ่างไต่หนีลงมาจากอีกด้านของบันได
“ถ้าเจ๊พูดอะไรแบบนี้อีก ก็ไม่ต้องมาคุยกัน”

เสี้ยวท้อกระโดดลงบันไดงอนๆ จ้างไม่สน เดินออกไปทางหน้าร้าน เสี้ยวท้อร้องวี้ดๆๆๆ หวาดเสียว พวกเพื่อนฟ้ากระจ่างต้องรีบวิ่งมาช่วยจับ

อ่านละครเรื่องลิขิตฟ้าชะตาดิน ตอนที่ 2
“ลิขิตฟ้าชะตาดิน”
ละครเรื่องลิขิตฟ้าชะตาดินบทประพันธ์ - บทโทรทัศน์ : ปราณประมูล
ละครเรื่องลิขิตฟ้าชะตาดินกำกับการแสดง : ผอูน จันทรศิริ
ละครเรื่องลิขิตฟ้าชะตาดินผลิต: บริษัทเอ็กแซ็กท์ - บริษัทซีเนริโอ
ลิขิตฟ้าชะตาดินแนวละคร : ดราม่า
ตืดตามชม ลิขิตฟ้า ชะตาดิน ได้ทางช่อง 5 ออกทุกวัน จันทร์ - พฤหัสบดี เวลา 20.25 น.
ที่มาโดย ASTVผู้จัดการออนไลน์

เดินหน้าจัดระเบียบ"จตุจักร" คุมเข้มพ่อค้าแม่ค้าผีห้ามเข้า

2012-02-05T17:55:00.000+07:00

รฟท.ยันจัดระเบียบตลาดนัดจตุจักรใหม่ให้พ่อค้ากับคนซื้อสะดวก สั่งเข้มพ่อค้าแม่ค้าเถื่อนห้ามเข้าเด็ดขาด

วันนี้ ( 5 ก.พ.) นายประเสริฐ อัตตะนันทน์ รองผู้ว่าการการรถไฟแห่งประเทศไทย (รฟท.) เปิดเผยถึงการจัดระเบียบหาบเร่แผงลอยที่ไม่มีใบอนุญาตขายของในตลาดนัดจตุจักร ว่า การจัดระเบียบวันแรกเมื่อวันที่ 4 ธ.ค.ที่ผ่านมา ยังมีความวุ่นวายบ้าง เนื่องจากเป็นการจัดระเบียบในช่วงแรก แต่ รฟท. ต้องจัดระเบียบในส่วนของพ่อค้าแม่ค้าแผงลอยที่ไม่มีใบอนุญาตต่อไป เพราะการตั้งแผงลอยที่ไมได้ใบอนุญาตกีดขวางทางเข้า ทำให้คนที่จะเดินเข้าไปในตลาดนัดจตุจักรเข้าลำบาก จึงทำให้พ่อค้าแม่ค้าที่มีแผงในตลาดนัดจตุจักร ที่มีใบอนุญาตร้องเรียน เพราะขายของไม่ค่อยได้

สำหรับวิธีการจัดระเบียบทางฝ่ายบริหาร รฟท. ให้นโยบายว่า ไม่ให้ใช้ความรุนแรง ซึ่งที่ผ่านมาได้ประสานงานกับตำรวจให้ช่วยดูแลความเรียบร้อย ตั้งแต่ทางเข้า หากพบว่า พ่อค้าแม่ค้าหาบแร่รายใด ไม่มีใบอนุญาตก็จะไม่ให้เข้าไป โดยขณะนี้อยู่ระหว่างการรวบรวมปัญหาทั้งหมดของตลาดนัดจตุจักร รวมทั้งแนวทางการแก้ปัญหา เพื่อนำเสนอผู้ว่ารฟท. คณะกรรมการ รฟท. และพล.ต.ท. ชัจจ์ กุลดิลก รมช.คมนาคม ที่ดูแลรฟท. คาดว่า ไม่เกินสัปดาห์หน้าจะเสนอได้

ส่วนสัปดาห์หน้าจะต้องขอกำลังตำรวจมาจัดระเบียบอีกหรือไม่ จะต้องรอดูสถานการณ์อีกครั้ง และจะจัดระเบียบแผงลอยที่ไม่มีใบอนุญาตเรียบร้อยเมื่อไรนั้น ขณะนี้ยังไม่สามารถระบุได้ จะต้องรอดูนโยบายของฝ่ายบริหารอีกครั้งด้วย ว่าจะดำเนินการอย่างไร กับพ่อค้าแม่ค้าแผงลอยดังกล่าว อยู่ระหว่างการรวบรวมปัญหาทั้งหมด เช่น จัดระเบียบแล้วเป็นอย่างไร รถเข้าออกสะดวกหรือไม่ ปัญหามีอะไรบ้าง ขณะนี้หาบเร่แผงลอยที่ไม่มีใบอนุญาต บางพื้นที่ขายซ้อนกัน 2 – 3 แถว ทำให้ประชาชนที่เดินซื้อของเดินไม่สะดวก ไม่มีที่เดิน และจะเสนอถึงแนวทางแก้ปัญหาในตลาดนัดต่างๆหลายๆแนวทาง เพื่อให้ฝ่ายบริหารตัดสินใจว่าจะดำเนินการอย่างไรต่อไป ตอนนี้อยู่ระหว่างการปรับปรุงไฟฟ้า ความสะอาด รถดับเพลิง ซึ่งจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น ก่อนที่จะกำหนดราคาค่าเช่าแผงออกมา.

หึงเมียหนีเที่ยวคาราโอเกะ-ผัวเหี้ยมยิงทิ้งระบายไฟรัก

2012-02-05T17:52:00.000+07:00

หนุ่มหึงเมีย หนีเที่ยวคาราโอเกะ ซ้ำหลบหน้าหนีความผิด ควงปืนซัลโวประตูระบายอารมรณ์ถูกเมียดับ

เมื่อเวลา 07.30 น. วันนี้ ( 5 ก.พ.) ร.ต.ท.อัซรัน ฮามุ ร้อยเวร สภ.สุไหงโก-ลก จ.นราธิวาส รับแจ้งมีผู้ถูกยิงเสียชีวิตภายในบ้านไม่มีเลขที่ ถนนประชาวิวัฒน์ เขตเทศบาลเมืองสุไหงโก-ลก อ.สุไหงโก-ลก จึงไปตรวจสอบพร้อม พ.ต.ท.ทวีศักดิ์ ทองสองศรี รอง ผกก.สส.สภ.สุไหงโก-ลก เจ้าหน้าที่ฝ่ายสืบสวน แพทย์ พฐ. และเจ้าหน้าที่หน่วยกู้ภัย ที่เกิดเหตุเป็นร้านของชำไม่มีเลขที่ จุดเกิดเหตุภายในห้องน้ำ พบศพ น.ส.อุน เรือน อายุ 20 ปี ชาวลาว มีบาดแผลถูกยิงด้วยอาวุธปืนขนาด 9 มม. ที่ราวนมซ้าย 1 นัดเสียชีวิตจมกองเลือด ตรวจสอบที่เกิดเหตุพบปลอกกระสุนปืนขนาดเดียวกันตกอยู่ 1 ปลอกจึงเก็บรวบรวมไว้เป็นหลักฐาน พร้อมทั้งนำศพผู้เสียชีวิตส่ง รพ.สุไหงโก-ลก เพื่อให้แพทย์ชันสูตรพลิกศพอย่างละเอียด

สอบสวนเบื้องต้นทราบว่า มือปืนที่ก่อเหตุในครั้งนี้คือ นายสำลี ยำยี อายุ 29 ปี สามีของผู้ตาย โดยก่อนเกิดเหตุผู้ตายกลับจากเที่ยวคาราโอเกะกับเพื่อน แล้วเกิดปากเสียงกับนายสำลี อย่างรุนแรงเรื่องหึงหวง โดยนายสำลีขู่จะทำร้ายร่างกายจนผู้ตายต้องเข้าไปหลบในห้องน้ำนายสำลีพยายามเรียกอยู่นานก็ไม่ออก จึงใช้อาวุธปืนพกสั้นยิงประตูห้องน้ำเพื่อระบายอารมณ์ แต่กระสุนพลาดไปถูก น.ส.อุน เรือน เสียชีวิตคาที่ นายสำลีจึงหลบหนีไป ซึ่งตำรวจจะได้ติดตามจับกุมมาดำเนินคดีต่อไป.source: dailynews.co.th/crime/10902

เซ่น "รักสามเส้า" หนุ่มบริษัทจิวเวอร์รี่ดังยิงกิ๊ก-ฆ่าตัวตายตาม

2012-02-05T17:50:00.000+07:00

หนุ่มเครียดเมียท้องแก่จับได้แอบมีกิ๊ก แถมถูกกิ๊กขอเลิกเมื่อรู้ความจริง สุดท้ายใช้ปืนตัดสินปัญหารักสามเส้า ยิงกิ๊กดับก่อนฆ่าตัวตายตาม

เมื่อเวลา 08.30 น. วันนี้ ( 5 ก.พ.) ร.ต.อ.เกรียงศักดิ์ บัวโพธิ์ ร้อยเวร สภ.บ้านโป่ง จ.ราชบุรี รับแจ้งเหตุฆ่ากันตายภายในห้องพักแมนชั่นแห่งหนึ่ง ในเขตเทศบาลเมืองบ้านโป่ง รุดไปตรวจสอบพร้อมด้วย พ.ต.อ.ชาติชาย นาถึง ผกก. แพทย์เวร รพ.บ้านโป่ง และมูลนิธิรวมใจการกุศล

ที่เกิดเหตุภายในห้องพักบนชั้น 3 พบศพชายหนุ่มนอนกอดหญิงสาวเสียชีวิตบนเตียงนอน ทราบชื่อฝ่ายชายคือนายสิทธิ์ศักดิ์ อินทรกูล อายุ 37 ปี มีบาดแผลถูกยิงด้วยปืนขนาด .22 ที่ขมับขวาทะลุซ้าย ในมือขวายังกำอาวุธปืนไว้แน่น และพบเงินสดในกระเป๋า 8,600 บาท ส่วนศพหญิงสาวทราบชื่อ น.ส.เกษรินทร์ จุมังมอ อายุ 26 ปี ถูกยิงด้วยปืนชนิดเดียวกันที่ขมับซ้ายทะลุขวา คาดทั้งคู่เสียชีวิตมาไม่ต่ำกว่า 2 วัน

ตำรวจสอบสวนเบื้องต้นทราบว่า นายสิทธิ์ศักดิ์ทำงานอยู่ที่บริษัทจิวเวอร์รี่แห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ ต่อมาแอบเป็นกิ๊กกับ น.ส.เกษรินทร์ ซึ่งทำงานเกี่ยวกับบัญชีบริษัทแห่งหนึ่งใน อ.บ้านโป่ง และได้มาเช่าแมนชั่นให้ฝ่ายหญิงใช้เป็นรังรัก โดยนายสิทธิ์ศักดิ์นั้นมีภรรยาอยู่แล้ว และกำลังตั้งครรภ์ได้ 8 เดือนกว่า ก่อนหน้านี้เมื่อ 3 วันก่อน ภรรยาของนายสิทธิ์ศักดิ์จับได้ว่าสามีแอบมีกิ๊ก และเช่าแมนชั่นอยู่ด้วยกัน เลยบุกมาหาถึงแมนชั่น แต่ทาง รปภ.ไม่ยอมให้ขึ้นไปบนห้อง เพราะเกรงว่าจะเกิดเรื่องราวใหญ่โต สุดท้ายจึงเดินทางกลับ

หลัง น.ส.เกษรินทร์รู้ความจริงว่านายสิทธิ์ศักดิ์มีครอบครัวอยู่แล้ว และภรรยากำลังตั้งครรภ์ใกล้คลอด เลยขอเลิกกับนายสิทธิ์ศักดิ์ ทำให้ทั้งคู่มีปากเสียงทะเลาะกัน จากนั้นทั้ง 2 คนปิดประตูห้องเงียบหายไป กระทั่งก่อนเจอศพแม่บ้านเดินผ่านหน้าห้องได้กลิ่นเหม็นเน่า เชื่อว่าจะเกิดเหตุร้ายแน่ เลยแจ้งตำรวจมาตรวจสอบ จนศพทั้งคู่ขึ้นอืดบนเตียงนอน

เบื้องต้นสันนิษฐานว่า นายสิทธิ์ศักดิ์คงเครียดที่ฝ่ายหญิงขอเลิก เลยตัดสินใจใช้ปืนจ่อยิงฝ่ายหญิงจนเสียชีวิต จากนั้นขึ้นไปนอนกอดศพ และใช้ปืนกระบอกเดียวกันจ่อยิงศีรษะตัวเองฆ่าตายตามเป็นศพที่ 2 เพื่อยุติปัญหารักสามเส้า source: dailynews.co.th/crime/10932

อ่านละครมุกเหลี่ยมเพชร วันที่ 6 ก.พ.55

2012-02-05T07:27:00.000+07:00

อ่านละครมุกเหลี่ยมเพชร
คมกฤชใส่แว่นพลางตัวเป็นช่างเข้ามาที่โรงพยาบาล และมองไปที่ป้ายห้องเวชระเบียน รุจาเดินมาทางด้านหลังโพล่งเสียงดังว่ามาหารายชื่อคนไข้หรือเปล่า คมกฤชตกใจเมื่อหันไปเห็นรุจา

นิจนันท์ขึ้นมาที่ห้องนอน และโทรศัพท์หาเพชร แต่เพชรไม่รับโทรศัพท์จึงคิดอย่างริษยาว่าคงกำลังออดอ้อนอยู่กับมุกดา นิจนันท์โมโหวางมือถือ หันหลังมาเจอแมงมุมพุ่งเข้าจู่โจม เอาเชือกรัดคอ นิจนันท์ดิ้นจะสู้ ปัดของตกลงพื้นเสียงดัง

ด้านมุกที่พุ่งเข้ามาในบ้าน ได้ยินเสียงของตกด้านบน มุกรีบมองแล้ววิ่งขึ้นไป

แมงมุมกดหน้านิจนันท์คว่ำ ไม่ยอมให้เห็นหน้า แล้วคว้าหมอนกดหน้านิจนันท์ นิจนันท์ดิ้นสุดแรง แมงมุมยิ่งกด ดัดเสียง “อย่ามายุ่งกับเพชร จำไว้ อย่ามายุ่งกับเพชร เพชรไม่ใช่ของแก”

นิจนันท์ดิ้นแรงจนแน่นิ่ง แมงมุมถอยออกมาหันกลับมา เจอมุกที่เปิดประตูห้องเข้ามา แมงมุมพุ่งไปที่หน้าต่าง กระชากออก แล้วโดดลงไปทันที มุกมามอง เห็นแมงมุมวิ่งไปทางประตู ข้าม รปภ.หลายคนที่นอนสลบ มุกชักปืนยิงออกไปทันที ด้านล่างแมงมุมกำลังจะถึงประตูรั้ว มุกเล็ง ยิงเข้าที่ด้านหลังบั้นเอว แมงมุมทรุด มุกกำลังจะโดดลงหน้าต่าง ขณะที่นิจนันท์ส่งเสียงร้องครางให้ช่วย มุกหันไปมอง เป็นจังหวะที่แมงมุมเปิดรั้วและหนีออกไปอย่างรวดเร็ว มุกหันกลับมาอีกทีก็เห็นหลังแมงมุมไว ๆ

แมงมุมเดินกุมท้องที่กระสุนทะลุกระเสือกกระสนมาตามถนน ที่กลางถนนมีร่างหนึ่งยืนขวางอยู่ แมงมุมมองร่างที่คุ้นตา “บลู” แมงมุมวิ่งมาแล้วล้มลงตรงหน้าบลู บลูประคองร่างแมงมุม “บลู..ช่วยฉันด้วย อีมุกมันยิงฉัน” แมงมุมบอก

“คงเจ็บมากล่ะสิ”

“รีบพาฉันกลับไป..ฉันต้องไปเอาเงินจากภูผา”

บลูลูบหน้าผากแมงมุมที่เหงื่อแตกเต็มหน้า ปากเริ่มซีด

“ได้เงินจากภูผาแล้วเรารีบหนีไปด้วยกัน ..ไปกับฉันนะบลู” แมงมุมที่เลือดเลอะมือ กุมมือบลูแน่น มองบลูด้วยแววตาอ้อนวอน “ไปกับฉันนะ บลู..อยู่กับฉัน ฉันจะดูแลเธอให้มีความสุขที่สุด..ฉันรักเธอจริง ๆ บลู..ไปกับฉันนะ ไปด้วยกัน”

นิจนันท์ลุกขึ้น โงนเงน ปาหมอนออกห่าง “ตำรวจ..โทรฯ หาตำรวจ” นิจนันท์เอียงหน้าไปเห็นมือถือบนพื้น ก็กำลังจะเข้าไปหยิบ ปืนมุกมาจ่อที่ท้ายทอยนิจนันท์ นิจนันท์ตัวสั่น หลับตาด้วยความกลัวสุดขีด

“อย่าฆ่าฉันเลยนะ แกจะเอาอะไรก็เอาไปเลย อย่ายิงฉันนะ อย่ายิง ..อยากได้อะไร เดี๋ยวฉันหยิบให้” นิจนันท์ขยับ รู้สึกว่าปืนห่างออกจากท้ายทอย ก็หันมา”

แต่มุกที่ระวังอยู่แล้ว กระแทกปืนเข้าขมับ นิจนันท์วืด มุกถีบสุดแรงอีกที นิจนันท์กลิ้งตกจากเตียง หัวกระแทกลงไปกองอยู่กับพื้น มุกก้าวมามอง นิจนันท์สลบเหมือด มุกก้มลงแตะชีพจรนิจนันท์ที่คอให้แน่ใจว่ามีชีวิตอยู่ แล้วรีบวิ่งออกไป

แมงมุมที่จับมือบลูแน่น บลูโอบแมงมุมมาซุกในอกถามว่ารักเธอบ้างไหม บลูว่าชีวิตไม่ได้เกิดมาเพื่อรักใคร แมงมุมสีหน้าผิดหวัง ขืนตัวออกจากอกบลู แต่บลูไม่ยอม กระชากเข้ามา”

“แกมันคนไม่มีหัวใจ”

“ใช่..ไม่มีหัวใจ..ชีวิตฉันต้องการแค่ความสนุก ใครทำให้ฉันสนุก เร้าใจได้ตลอดเวลา..ฉันก็จะอยู่กับคนนั้น” บลูชักมีดมาจ่อลงไปที่อกแมงมุม แมงมุมจะหนี แต่บลูยิ้ม กดมีดมิดด้ามลงไปที่อก แมงมุมเฮือกขึ้นทั้งตัว บลูบิดมีดอีกที แล้วกระชากขึ้น เลือดหยดมาตามด้ามมีด บลูเลียเลือดที่มีด ผลักร่างแมงมุมคว่ำไปบนถนน

เสียงรถตำรวจดังมาไกล ๆ บลูก้าวข้ามศพแมงมุม รีบวิ่งหายไปในความมืด มุกวิ่งออกมาจากบ้านนิจนันท์ จับปืนระวัง ตรงมาพลิกร่างแมงมุมขึ้น เสียงรถตำรวจใกล้เข้ามา มุกพยายามเรียกสติแมงมุม “แมงมุม..พวกแกเป็นใคร พวกแกซ่อนอยู่ที่ไหน”

แมงมุมสำลักเลือดออกมา มุกพยายามยื้อให้แมงมุมตอบ “อย่าเพิ่งตายนะ แมงมุม แกบอกชั้น พูดสิ ..พวกแกได้อะดอเรลลาไปแล้วใช่มั้ย”

แมงมุมมองจ้องหน้ามุก พยายามงับอากาศเข้าปอด แต่กลับตาเหลือก คอพับไป มุกตะลึงงัน

นิจนันท์ร้องห่มร้องไห้พร่ำเรื่องที่คนร้ายตั้งใจจะฆ่าตนเอง พาทีและเจนจบรู้ว่านิจนันท์พยายามเรียกร้องความสนใจจากเพชร โดยเฉพาะเจนจบอยากจะบีบคอให้นิจนันท์ตายเสียตรงนั้น เพชรถามว่าเห็นหน้าหรือไม่ นิจนันท์บอกไม่เห็น พาทีแซวว่านิจนันท์บอกต่อสู้กับคนร้ายแต่กลับไม่เห็นหน้า นิจนันท์อึกอักก่อนตอบข้าง ๆ คู ๆ ว่าคนร้ายใส่หมวกปิดหน้า

“คุณต้องเล่ากับตำรวจให้ละเอียดนะ นิจ ว่าเหตุการณ์มันยังไงกันแน่ อาจจะเป็นพวกที่ชนินทรติดต่อขายอะดอเรลลา” เพชรบอก

“ค่ะ.. นิจเล่าแน่...แต่มีอย่างนึงที่เพชรจะยอมให้นิจบอกตำรวจหรือเปล่า คนที่มันจะฆ่านิจ...มันขู่ว่า... อย่ามายุ่งกับเพชร...เพชรเป็นของมัน”

เพชรอึ้งไป นิจนันนท์มองเพชร “เพชรคิดว่าใครล่ะคะ ที่จะเป็นคนบงการเรื่องทุเรศ ๆ คราวนี้”

“อย่าใส่ร้ายคุณหนูมุก” พาทีเสียงเครียด

“ไม่ใช่คุณหนูมุก แล้วใครที่เป็นเจ้าของเพชร” นิจนันท์ถลึงตาใส่

“หนูมุกไม่มีวันเป็นคนสั่งทำเรื่องเลว ๆ นี่” เพชรย้ำน้ำเสียงหนักแน่น

“ค่ะ นิจก็นึกแล้ว ระหว่างเพื่อน กับ เจ้าสาว ค่าชีวิตมันเทียบกันไม่ได้เลย ชีวิตนิจมันก็เกิดมาเพื่อถูกย่ำยีอยู่แล้ว ตอนนี้ก็ยิ่งไม่มีคนปกป้อง...” นิจนันท์แสร้งสะอื้นเรียกความสงสาร

“เฮ้ย...นิจ น้ำเน่าว่ะ” พาทีว่าแดกเข้าให้ นิจนันท์โกรธ “แม้แต่เพื่อนอย่างเธอยังไม่เห็นใจชั้น ใช่ซิ...ฉันตายไปสักคน ทุกอย่างในชีวิตเพชรคงดีขึ้น ทำไมคนร้ายมันไม่ฆ่านิจให้ตายไปเลย...ปล่อยให้มายืนมีลมหายใจไร้ค่าอยู่ ทำไม”

นิจนันท์ปล่อยโฮ เพชรมองแล้วเดินเข้าไปโอบปลอบ เจนจบมองอย่างเก็บอารมณ์ที่เห็นภาพตรงหน้า แต่ทุกอย่างกำลังเป็นไปตามแผน พาทีหน้าตาเครียด

มุกคุยกับคมกฤชบอกเรื่องแมงมุมเป็นคนที่คิดจะฆ่านิจนันท์ ซึ่งเป็นหนึ่งในแก๊งปล้นอะดอเรลลา และคิดว่าพวกมันกำลังหักหลังกันเอง คมกฤชเองก็เห็นด้วย มุกถามถึงคนที่ภูผาไปเยี่ยมถึงโรงพยาบาล คมกฤชบอกว่ามีคน ๆ หนึ่งที่จะตามหาพวกภูผาได้ รุจาเดินเข้า มุกดาอึ้ง แปลกใจมาก

ภูผาเจ็บใจมากเมื่อรู้ว่าแมงมุมถูกฆ่าตาย ขุนพลและบลูทำท่าเสียใจมากที่เพื่อนร่วมแก๊งตายไป ก่อนจะป้ายความผิดไปให้มุกดา เพราะเป็นเพื่อนกับเจ้าของอะดอเรลลา ขุนพลแนะว่าก่อนที่ตำรวจจะตามกลิ่นอะดอเรลลาจนเจอน่าจะรีบแบ่งเงินและแยก ย้ายกันหลบหนี ภูผามองบลูกับขุนพลหน้าเครียด ๆ

รุจาวางซีดีรายชื่อคนไข้ในโรงพยาบาลที่ได้มาตรงหน้า และบอกว่าหนึ่งในรายชื่อคนไข้ในโรงพยาบาลเป็นคนที่ภูผาไปเยี่ยม คมกฤชเอื้อมมือมาจะหยิบแต่รุจาตะบบมือไว้ก่อนและบอกให้คมกฤชบอกเรื่องราวว่า ทำไมคมกฤชอยากได้รายชื่อคนไข้มาก่อน เธอจึงจะให้ซีดี มุกบอกว่าอยากช่วยเพชรหาตัวคนร้ายที่ปล้นอะดอเรลลา ซึ่งหากรู้ตัวว่าภูผาไปเยี่ยมใครก็จะสาวถึงตัวภูผาได้

ภูผามาหาเจนจบเรื่องที่แมงมุมถูกฆ่าตาย ภูผาบอกว่าสงสัยว่าคนที่มาช่วยนิจนันท์และฆ่าแมงมุมคือมุกดา เจนจบหันมองภูผาทันที ภูผาบอกเคยเจอกับมุกหลายครั้งถึงจะจับไม่ได้คาหนังคาเขา แต่ก็เชื่อว่ามุกต้องมีส่วนเกี่ยวข้อง กับอะดอเรลลา เจนจบนึกไม่ถึงที่มองข้ามมุกดาไปได้อย่างไร ภูผาบอกเรื่องที่เขาและพวกต้องการค่าเหนื่อย เจนจบบอกขอให้ชายอะดอเรลลาให้ได้ก่อน ภูผาไม่สนเพราะงานของเขาเสร็จแล้วและหยิบปืนออกไป เจนจบพยายามเล่นแง่ว่าลูกน้องภูผาตายไปสองคน ภูผาบอกขอแค่ให้ได้เงินครบตามค่าจ้างที่ตกลงไว้ และเน้นเสียงว่าเขามีวิธีส่งไปให้ลูกน้องใช้ในนรกเอง ภูผามองจ้องเจนจบนิ่ง สายตาเอาจริง ไม่มีการต่อรอง

มุกเข้ามาในห้องทำงาน เห็นเพชรนั่งรออยู่ก่อนแล้ว เพชรบอกมุกว่าเป็นฝีมือของมุกหรือไม่ที่ส่งคนมาทำร้ายนิจนันท์ เพราะเมื่อวานตอนที่เกิดเรื่องมุกหายตัวไป มุกโกหกว่าออกไปเที่ยวกลับมาเกือบสว่าง เพชรโมโหกระชากมุกเข้ามาใกล้และว่ามุกโกหก

“ขอให้รู้ไว้เลยนะ หนูมุก ที่ผมยอมเป็นคนโง่ .... เพราะผมรักคุณ” มุกอึ้ง มองเพชรที่แววตาเสียใจ “ต่อไปนี้คุณจะปกปิดอะไร...แค่ไหน ผมจะไม่ถาม...ผมรักคุณ ผมก็จะเชื่อใจคนที่ผมรัก ที่ผมรอจะคุยวันนี้ เพราะคุณแม่ให้เราไปเลือกชุด...งานแต่งงานจะจัดขึ้นให้เร็วที่สุด”

“ไม่ค่ะ” มุกรีบปฏิเสธ

“ผมรู้ว่าคุณไม่เต็มใจจะแต่งงานกับผม”

“พี่เพชรเองก็ไม่อยากแต่งงานกับหนูมุกเหมือนกันนี่คะ ถ้าคุณป้ามรกตไม่ป่วยหนัก พี่เพชรก็คงเลือกเจ้าสาวเป็นคนอื่น”

“ใช่ ...นั่นมันเป็นเหตุผล...ก่อนที่ผมจะรักคุณ” เพชรมองมุกแววตาเศร้า “ก่อนที่ผมจะอยากให้คุณเป็นเจ้าสาวของผม หนูมุก...อย่าให้ผมต้องเสียคุณไปเลยนะ คุณไม่รักผมก็ได้ แต่ขอให้ผมได้รักคุณ..ได้อยู่กับคุณได้มั้ยครับ” น้ำเสียงเพชรอ้อนวอน

“ผมรู้ว่าบังคับใจคุณไม่ได้ ผมเคยทำไม่ดีกับคุณ แต่หวังว่าวันเวลาที่ดีของเราที่ทะเล...มันจะให้คุณรู้ว่า ... ผมมั่นคงกับคุณคนเดียว”

มุกมองเพชร เพชรยิ้มเศร้า เดินออกไปจากห้อง มุกอยากจะตาม แต่เสียงมือถือดังขึ้น มุกมองเบอร์แล้วรีบกดรับ รุจาโทรฯมาบอกว่าคนที่ภูผาไปเยี่ยม คือลูกชายของภูผาเอง

“ลูกชาย....ภูผามีลูกชายรักษาตัวอยู่ที่นั่นเหรอคะ” มุกกล่าวอย่างตกใจ เจนจบที่กำลังจะเข้าห้องทำงาน บังเอิญได้ยินเข้า “ค่ะ...คุณรุจาระวังด้วยนะคะ...โอเคค่ะ หนูมุกรอคุณรุจากับพี่กฤชส่งข่าวค่ะ”

เจนจบมองมุกด้วยสายตาจุดประกายความโกรธ พอมุกเดินผ่านออกมาก็ไม่เห็นเจนจบอยู่ตรงนั้นแล้ว

มุกเดินออกมาเพชรยืนรออยู่ มุกรีบบอกเรื่องที่จะไม่ไปเลือกชุดแต่งงาน เพชรคิดว่ามุกยังโกรธเขาเรื่องรูปในมือถือของนิจนันท์ และทำให้กลายเป็นเรื่องหึงหวงของผู้หญิง มุกตกใจบอกเธอไม่ได้หึงหวงเพชรและจะเดินไป แต่เรดึงมือไว้บอกให้คุยกันด้วยเหตุผล มุกหันกลับมาบอกว่าเธอมีเหตุผล แต่เหตุผลของเธอคงใช้ไม่ได้กับเพชรและนิจนันท์ก่อนจะสะบัดมือเดินไปเลย เพชรมองตามอย่างเซ็ง ๆ

มุกกลับมาที่บ้านและโทรฯเรียกแอนดี้ แต่แอนดี้บอกไปหามุกไม่ได้เพราะ บก.สมพลเรียกลูกน้องทุกคนไปประชุมที่บ้าน ซึ่งก็รวมถึงเขาด้วย มุกฟังแล้วเครียดจัด

อ่านละครมุกเหลี่ยมเพชร วันที่ 6 ก.พ.55
ละครมุกเหลี่ยมเพชรบทประพันธ์โดย : อรพิม
ละครมุกเหลี่ยมเพชรกำกับการแสดงโดย : นพพล โกมารชุน
ละครมุกเหลี่ยมเพชรผลิตโดย : บริษัท เป่าจินจง จำกัด
ที่มาเดลินิวส์

อ่านละครอสูรน้อยในตะเกียงแก้ว ตอนที่ 11 วันที่ 5 ก.พ.55

2012-02-05T07:26:00.000+07:00

อ่านละครอสูรน้อยในตะเกียงแก้ว ตอนที่ 11
“เป็นไปไม่ได้ เพราะบุษเข้ามาหาคุณก่อนหน้านี้ แต่คุณไม่อยู่ ที่จริง...บุษได้ยินเสียงคุณเหมือนจะคุยอยู่กับแนนนี่ โอ๊ย...ปวดหัว” บุษบางงเพราะตนคุยอยู่กับไชยหน้าห้อง

ภวัตเข้ามาแตะไหล่บุษบาอย่าคิดมาก และให้นั่งพัก พลันเกิดเสียงโครมขึ้น ภวัตหันมามอง เห็นทาฮิร่านั่งเค้เก้บีบนวดสะโพกโอดโอย บุษบาตกใจว่าเป็นใครมาจากไหน...ภวัตเข้ามาเช็กอาการทาฮิร่าว่ามีกระดูกหัก บ้างหรือเปล่า บุษบาออกอาการไม่พอใจบ่นว่าประคารมกับทาฮิร่า ภวัตเกรงจะมีเรื่อง รีบอาสาพาทาฮิร่ากลับเพราะกลัวจะหายตัวไปต่อหน้าบุษบา

“เดี๋ยวกลับมาค่อยคุยกัน...ผมต้องไปส่งคุณยายก่อน ขอตัวนะครับ ไปครับคุณยาย”

“บอกว่าฉันขี่ไม้กวาดกลับเองได้”

“ที่นี่ไม่มีใครเขาขี่ไม้กวาดครับ เขานั่งรถกัน” ภวัต

กระซิบแล้วประคองทาฮิร่าออกไป

บุษบาเต้นเร่าๆไม่พอใจ...ภวัตพาทาฮิร่ามานั่งรถ คาดเบลต์ให้เรียบร้อยพร้อมบอกว่าตนมีเรื่องแนนนี่จะเล่าให้ฟัง ทาฮิร่าชะงัก ฟังเรื่องราวจบ รีบแปลงเป็นนักศึกษาไปยืนรอแนนนี่พักเที่ยง แนนนี่ตกตะลึงที่เห็นเพื่อนนักศึกษากำลังล้อว่าทาฮิร่าเป็นนักศึกษาปีที่สิบ แนนนี่รีบพาทาฮิร่าออกมา ทาฮิร่าถามทำไมต้องขโมยของขวัญของดารกามา แนนนี่ฮึดฮัดที่ภวัตขี้ฟ้อง

ooooooo

ปัทมนกับจักรวาลพาธานีกลับมาบ้าน ทุกคนแปลกใจที่อาการเขาดีขึ้นผิดตา ธานีเองก็แปลกใจตัวเอง เขานึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน เหมือนเขาครึ่งหลับครึ่งตื่น...มีใครคนหนึ่งแต่งตัวเหมือนจินนี่เข้ามาหา และแตะบริเวณขาที่หักของเขา พึมพำคาถาแล้วโบกมือไปมา จากนั้นร่างจินนี่ก็หายไป ทุกคนฟังแล้วหาว่าธานีฝันไป ป้าผาด โป่ง และพรพยายามตีความเป็นตัวเลข ปัทมนเอ็ดให้ทุกคนกลับไปทำงาน และว่าคงเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองลูก

บาบาร่าฟังโป่งเล่าแล้วให้เอะใจ ผิดวิสัยของอสูร ที่ทำร้ายธานีแล้วเปลี่ยนใจมาช่วย หรือคิดจะกลบเกลื่อนความผิดกลัวตนจะรู้...แนนนี่กลับมารีบมาดูธานีซึ่งนั่งอยู่ในห้องรับแขก แนนนี่ชมว่าธานีเก่งที่หายเร็วอย่างกับโกหก แสดงว่าต้องมีบุญมาก ธานีโยกหัวแนนนี่อย่างเอ็นดูแล้วถามถึงคะแนนสอบ ปัทมนนึกได้เทอมที่แล้วก็ยังไม่ได้รับจดหมายรายงานผลการเรียน

“อ้าว จริงเหรอคะ ไปรษณีย์ต้องทำหายแน่ๆเลย ใช้ไม่ได้” แนนนี่ทำเป็นฮึดฮัด

“จะหายได้ยังไงในเมื่อลงทะเบียน” ปัทมนแย้ง

“งั้นฉบับของแนนนี่ต้องลืมลง”

“ไปได้น้ำขุ่นๆเลยนะเรา” ธานีสัพยอก

แนนนี่ทำโมเมจะไปตามรัดเกล้ามาเยี่ยมแล้ววิ่งตื๋อออกไป ปัทมนค่อนว่าแก่แดดจริงๆ ธานีหน้าแดง แนนนี่วิ่งออกมา เจอดารกากลับมาพอดี อดไม่ได้ที่จะแขวะ

“ได้ข่าวว่าที่ให้ของขวัญวันเกิดพี่ภวัตก่อนใครเพื่อนเลยหรือคะ”

“ใครบอกเธอ”

“แนนนี่ตาทิพย์...แต่สงสัยว่าพี่ภวัตจะได้ใช้ผ้าเช็ดตัวยั่วสวาทหรือเปล่าน้า...”

ดารกาตกใจเรียกแนนนี่ที่เดินไปให้กลับมา แนนนี่ ไม่สนใจ ออกประตูไปบ้านภวัต เพื่อตามรัดเกล้ามาเยี่ยมธานี...ดารกาเข้ามาขอโทษธานีที่ไม่ได้ไปเยี่ยมที่โรงพยาบาล ธานีปลอบไม่เป็นไร ถึงอย่างไรเธอก็ช่วยพาเขาส่งโรง– พยาบาล และต้องเรียนหนัก แนนนี่โผล่เข้ามาพร้อมรัดเกล้า ขัดขึ้นว่าตนก็เรียนหนักเหมือนกันยังมีเวลาไปเยี่ยม รัดเกล้าตัดบทแขวะธานีทำไมหายเร็ว แนนนี่ปลีกตัวขอไปอาบน้ำ ดารกาทำเป็นจูงแนนนี่ออกไปด้วยราวกับพี่น้องรักกัน

ขึ้นบันไดมาชั้นบน แนนนี่สะบัดแขนออกจากดารกาทันที ดารกาถามว่าโกรธตนเรื่องอะไร แนนนี่ตอบว่าเธอชอบเฟค แล้วเดินหนี ดารกาตามมาขวางหน้า ให้พูดกันให้รู้เรื่อง

“แนนนี่น่ะรู้หมดแล้ว” แนนนี่สะบัดหน้าเดินเฉียดออกไป

“รู้เรื่องอะไร” ดารกาคว้าแขนไว้อีก

“ก็พี่ดามีเรื่องอะไรบ้างล่ะ” แนนนี่ยิ้มเยาะ สะบัดแขนแต่คราวนี้มือดารกาแข็งราวกับเหล็ก สะบัดเท่าไหร่ก็ไม่ออก แนนนี่คำราม “อยากจะลองดีใช่มั้ย ก็ได้...”

แนนนี่ตาเหลืองวาบจ้องที่มือดารกา เกิดเปลวไฟแวบ ดารการ้องโอ๊ย...ปล่อยมือออก แนนนี่เข่นเขี้ยวว่าอย่ามาล้อเล่นกับตนอีก แนนนี่เปิดประตูเข้าห้อง ดารกาตาแดงวาบ เกิดเหวลึกในห้องแนนนี่ เธอตกใจหล่นลงไปจุกหน้านิ่ว พลันพื้นห้องกลับเหมือนเดิม แนนนี่ ประหลาดใจ หันไปมองดารกา ไม่ปรากฏร่างเธอแล้ว แนนนี่มั่นใจว่าดารกาเป็นคนทำ รี่ตามไปเคาะประตูห้องเรียก ดารกาเปิดออกมาถามหน้าตานิ่งๆว่ามีอะไร

“เมื่อกี้ พี่ดาเห็นอะไรผิดปกติหรือเปล่า”

“ไม่เห็นมีอะไรนี่...ทำไมเหรอ”

“เปล่า ไม่มีอะไร” แนนนี่หันหลังกลับ ดารกายิ้มเยาะมุมปาก

กลับเข้ามาในห้อง แนนนี่ร้องเรียกชิกเก้นให้ออกมา ถามว่าเห็นตอนที่ตนเข้ามาหรือเปล่า ชิกเก้นตอบว่าเห็นแนนนี่สะดุดขาตัวเองล้มลง แล้วก็ลุกพรวดออกไป แนนนี่ครุ่นคิด...

คับแค้นใจจนดารกาต้องโทร.นัดภวัตให้เอารถมารับตนหน้าบ้าน ภวัตตกใจที่นํ้าเสียงเธอเหมือนคนร้องไห้ จึงรีบออกไป ดารกาลงมาข้างล่างเจอปัทมน

ถามจะออกไปไหนกลางคํ่ากลางคืน ดารกาโกหกว่า

ภวัตอยากพบ กลับมาจะเล่าให้ฟัง ผ่านห้องรับแขกเจอรัดเกล้ากับธานีคุยกันอยู่ เธอทักทายนิดหน่อยแล้วเลี่ยงออกไป

ดารกาต่อว่าภวัต ว่าแนนนี่รู้เรื่องของขวัญได้อย่างไร ภวัตคิดถึงโป่งเพราะคืนที่ดารกาเอาของขวัญมาให้โป่งเห็น เขาจึงบอกว่าจะไปจัดการเอง แต่ไม่บอกว่าใคร

“น้องดาไม่เข้าใจว่า ทำไมแนนนี่ถึงได้จงเกลียด จงชังน้องดานัก...” ดารกาฟูมฟาย

“คงไม่ใช่อย่างนั้นหรอก...” ภวัตปลอบ

ดารกาจะซื้อของขวัญให้ใหม่ ภวัตว่าอย่าเลย ถึงอย่างไรเขาก็ยังสัญญาว่าจะพาเธอไปเลี้ยง ดารกายิ้มออกโผกอดภวัตขอบคุณ ภวัตลังเลก่อนจะลูบไหล่เธออย่างอ่อนโยน

ooooooo

คืนนั้นแนนนี่โทร.ให้ปีเตอร์มาติวหนังสือในวันพรุ่งนี้ พอดีเห็นรถภวัตมาส่งดารกาก็หงุดหงิดขึ้นมาทันที วีนใส่ปีเตอร์จนเขางงรับอารมณ์ไม่ถูก ปีเตอร์น้อยใจ คิดไปคิดมาโทษตัวเองที่ไม่เคยสารภาพว่ารักแนนนี่ แล้วแนนนี่จะรักษานํ้าใจเขาได้อย่างไร

แนนนี่เข้าไปนอนในตะเกียงแก้ว ทาฮิร่ามาหา แนนนี่โอดโอย “คุณยายขา...คุณยายต้องช่วยแนนนี่หน่อยนะคะ แนนนี่ไม่มีสมาธิท่องหนังสือเลย”

“จะมีได้ไง ก็ในเมื่อเราเข้าไปวุ่นวายกับเขาเสียทุกเรื่อง...รู้ตัวรึเปล่าว่ากำลังจะเดือดร้อน เพราะไอ้ความวุ่นวายของเรานี่แหละ”

“แนนนี่น่ะหรือคะกำลังจะเดือดร้อน ใครที่ไหนจะบังอาจมาทำอะไรแนนนี่”

“อย่าพูดอย่างนั้น” ทาฮิร่าสีหน้าจริงจัง เห็นแนนนี่จะพูดว่าตัวเองเป็นอสูร จึงสั่งให้หยุด

“คุณยาย คุณยายตวาดแนนนี่ คุณยายไม่รักแนนนี่แล้ว...”

“ฟังให้ดีนะ การที่หลานช่วยให้พี่ชายหายเร็วขึ้นมันเป็นการฝืนกฎธรรมชาติ นายคนนั้นเขาจะต้องทุกข์ทรมานกับกรรมเก่าของเขา เพราะฉะนั้นกรรมนั่นจะต้องมาตกที่หลาน”

“จริงหรือคะ...” แนนนี่หน้าเสีย

“เวทมนตร์ของหลานจะเสื่อมไปเป็นระยะเวลาหนึ่ง ระหว่างนี้หลานต้องระวังตัวให้ดี”

“แนนนี่จะทำยังไงดีคะ...แนนนี่กลัว”

“มันยังพอมีทางแก้ แนนนี่จะต้องพยายามทำความดีเพื่อจะล้างความผิดครั้งนี้เข้าใจไหม อย่าเหวี่ยงใส่ใครอีก” ทาฮิร่าลูบหัวแนนนี่อย่างเวทนา แนนนี่รับปากจะพยายาม

ทาฮิร่าออกมาจากตะเกียงแก้ว สั่งชิกเก้นให้ดูแลแนนนี่อย่างดี เพราะเกรงบาบาร่าจะเข้าถึงตัวแนนนี่ได้ง่ายๆ...ธานีเดินผ่านหน้าห้องได้ยินเสียงคุยกันก็แปลกใจ เคาะเรียก ทาฮิร่าเงอะงะว่าคาถาไม่ถูก ชิกเก้นรีบดัดเสียงเป็นแนนนี่ร้องบอกธานีว่าไม่มีอะไรตนซ้อมพูดกับตัวเอง

ทาฮิร่าเหนื่อยอ่อนกลับมาบ้านพัก ตกใจเจอบาบาร่าต่อว่า “เธอรู้ว่าแนนนี่เป็นอสูร เธอคิดจะเอาความดีความชอบคนเดียว โดยไม่แบ่งให้ใคร เธออุตส่าห์มาแฝงตัวในหมู่มวลมนุษย์ก็เพื่อจะจับอสูร แต่ฉันไม่มีวันยอมเด็ดขาด ฉันนี่แหละจะเป็นคนจับอสูรไปให้ท่านผู้นำเอง”

อ่านละครอสูรน้อยในตะเกียงแก้ว ตอนที่ 11 วันที่ 5 ก.พ.55
อสูรน้อยในตะเกียงแก้วออกอากาศทางช่อง 7 สีทีวีเพื่อคุณ
ออกอากาศทุกวัน พุธ-พฤหัสบดี เวลา 20:25 น. ถึง 22:30 น.
ละครอสูรน้อยในตะเกียงแก้วโดย บทประพันธ์ของ โสภี พรรณราย
ละครอสูรน้อยในตะเกียงแก้วจากบทละครโทรทัศน์ทางช่อง 7 โดย ภาวิต/ฉายฉันท์
ที่มา ไทยรัฐ

อ่านละครเรื่องแทกิล ยอดพยัคฆ์นักล่า วันที่ 6 ก.พ.55

2012-02-05T07:25:00.000+07:00

อ่านละครเรื่องแทกิล ยอดพยัคฆ์นักล่า
พวกทาสลอบมาเผาโกดังเสบียง และฆ่าทหารตายเป็นจำนวนมาก ท่านเสนาทำทีเป็นเรียกประชุมขุนนางและแสดงความไม่พอใจ และแกล้งเล่นงานคนดูแลอย่างหนัก

“เพราะว่าถูกจู่โจมกะทันหัน ก็เลยรับมือไม่ทันครับ” พัคซอบอก

“เจ้ากำลังแก้ตัวหรือ?” เสนาบดีตวาดเสียงดัง

“ขอประทานโทษครับ”

“ในกลุ่มโจรนั่นมี พวกทาสรวมอยู่ด้วยใช่รึเปล่า?”

“ครับใต้เท้า”

“ถ้าหากมีพวกทาสเข้าร่วมด้วย จะต้องถือว่าเรื่องนี้เป็นการจลาจล เพื่อให้ประชาชนสบายใจ นอกจากจะต้องวางมาตรการเข้มงวด เพื่อรับมือแล้ว ยังต้องกราบทูลฝ่าบาทเพื่อขอสำรวจ สำมะโนครัวใหม่ การที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นในเมืองหลวง ปัญหาจึงไม่ใช่แค่จับกุมผู้ก่อการร้ายมาเท่านั้น แต่มันเกี่ยวพันถึงความมั่นคงของประเทศ ความปลอดภัยของบ้านเมือง ขุนนางทุกท่านคงจะไม่คัดค้าน...ใช่รึเปล่า?”

“ครับ เราเข้าใจแล้วครับ” เหล่าทหารรับคำ

พระราชาอินโจได้รับรายงานจากท่านเสนาบดีถึงเรื่องที่โกดังเสบียบถูกเผา

“มีพวกทาสเข้าร่วมด้วยหรือ พวกทาสไม่น่าจะลุกขึ้นก่อจลาจลได้เองมั้ง?”

“คิดว่าเหตุการณ์บุกปล้นบ้านชนชั้นสูง ก็เป็นพวกนี้พ่ะย่ะค่ะ” เสนาบดีรายงาน

“แต่มันก็เป็น แค่การคาดเดาเท่านั้นเอง การสำรวจสำมะโนครัวใหม่ คิดรึเปล่าว่าถ้าทำแบบนี้ จะสิ้นเปลืองเงินคงคลัง ประชาชนจะเกิดความไม่พอใจขึ้น และบ้านเมืองอาจวุ่นวายก็ได้”

“ฝ่าบาท แต่ว่านี่เป็นเรื่องความมั่นคงของบ้านเมือง ถ้าหากเราสำรวจสำมะโนครัวเสียใหม่ แล้วก็ตามจับ พวกทาสที่หลบหนีหรือหลบซ่อนกลับมาได้ จำนวนคนเหล่านี้น่าจะมีจำนวนมากถึงเกือบแสนคน ถ้าเราส่งข้าทาสเหล่านี้ไปสร้างป้อมปราการ ที่ชายแดนทางเหนือก็จะเป็นประโยชน์ในการป้องกันประเทศ หรือสู้รบกับต้าชิงพ่ะย่ะค่ะ”

“ท่านเสนาฯพูดมามีเหตุผล” พระราชาอินโจครุ่นคิด

“ขอบพระทัยที่ทรงเข้าพระทัย กระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ”

“ถึงยังไง ในตอนนี้ก็ยังทำไม่ได้ เรื่องที่ท่านเสนอมา เมื่อไหร่ที่เกิดการจลาจลของกลุ่มทาสขึ้นจริง ค่อยมา พิจารณากันใหม่”

“ขอบพระทัยที่ทรงรับฟังข้อชี้แนะของกระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ” เสนาบดีลอบยิ้มอย่างพอใจที่พระราชาอินโจเชื่อตนเองตามแผนที่วางไว้ทุกประการ

“ฮึ่ย ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ เจ้ามีเหตุผลอะไรถึงกล้ามาขัดคำสั่งของข้า” ซอลวุงโวยวายใส่ชาวบ้าน

“เพราะว่าหน้าที่เฝ้ารักษาความปลอดภัยที่นี่ สำคัญกว่าคำสั่งทางการ”

“แปลว่า เจ้าไม่ยอมฟังคำสั่งข้า?” ซอลวุงตวาดถาม

“ท่านแม่ทัพ ข้าขอโทษครับ”

“ถ้าเป็นเมื่อก่อนพวกเจ้าตายไปแล้ว นอก จากจะต้องคอยเฝ้าที่นี่ให้ดี พวกเจ้ายังต้องเฝ้าชีวิตของคนในเมืองด้วย เข้าใจรึเปล่า?”

“ครับ” ทุกคนรับคำ

“ท่านแม่ของท่านมาหาครับ” ผู้ช่วยซอลวุงเข้ามารายงาน

แม่ซอลวุงพาร่างกายที่ทรุดโทรมและเจ็บป่วยมาหาซอลวุง เพราะซอลวุงไม่ได้กลับบ้าน ทำให้แม่เป็นห่วงมาก

“แม่มาที่นี่ทำไมครับ?” ซอลวุงปรี่เข้าไปประคอง

“โอย..โถ นี่อะไรกันเนี่ย แม่มาที่นี่ ก็เพราะเป็นห่วงเจ้าน่ะสิ เห็นว่าพักนี้เกิดเรื่อง วุ่นวายในฮันยางไม่น้อย”

“ไม่มีเรื่องอะไรท่านไม่ต้องห่วง”

“พักนี้ เจ้าไม่ค่อยได้กลับบ้านเลย งานของทางการยุ่งมากเลยเหรอ? แค่ก ๆ”

“เป็นอะไรน่ะ?”

“เปล่าหรอก แม่ไม่ได้เป็นอะไร ลูก..ปลอดภัยดีใช่มั้ย อย่ามัว..ทำงานจนเหนื่อยเกินไปนะ แค่มีชีวิตอย่างปลอดภัยบนโลก ก็พอแล้ว”

“แม่กินยารึยัง?”

“อ้อ เรื่องกินยาเหรอ อื้อ แม่กินแล้ว กินแล้วล่ะ เจ้าลองมาดูนี่สิ นี่น่ะ..เป็นดอกแองโช ปกติมันออกดอกในหน้าหนาว หายากมากเลยนะ แต่แม่ไปเจอมันออกดอกพอดี มันเป็นดอกที่บานตอนที่อากาศหนาวจัด ถ้าเอาไปต้มกินแล้วจะช่วยรักษาโรคได้ เอาให้เจ้าต้นนึง ให้ลูกสะใภ้ต้นนึง เอาไปต้มกินกันนะ นางจะได้แข็งแรง เจ้าก็ด้วย..”

“ท่านแม่ครับ อากาศหนาว ยังออกไปเก็บดอกไม้ ถึงได้ไม่สบายใช่มั้ย?”

“แต่ว่ามัน หายากจริง ๆ นี่ แถมไม่มีใครเก็บมาขายด้วย”

“ข้าต้องออกไป ตรวจงานข้างนอกแล้ว กินยาซะ แล้วนอนพักผ่อนอยู่ในบ้าน ลูกน้องจะส่งแม่กลับไปเอง” ซอลวุงบอก

อ๊บบ๊กมัวแต่วุ่นอยู่กับการไปลักลอบก่อการจลาจล จึงไม่ได้คุยกับโชบ๊กที่กำลังถูกนายทาสขายให้กับนายทาสบ้านอื่น เพื่อแลกกับข้าวและวัว

“ฮิ ๆ ๆ ดีมาก ๆ ฮิ ๆ เพราะว่าข้ากำลังขาด คนช่วยเฝ้ายามอยู่พอดี เจ้ามาได้จังหวะเลย หลังจากนี้ไปเจ้าก็จะได้มาช่วยกันอยู่ยาม ฮะ ๆ ๆ เอาละ เรียบร้อยดีแล้ว เจ้าพานางไปได้”

“ครับใต้เท้า ตามข้ามา”

“เจ้าไปเถอะน่ะ คิดซะว่าได้ไปอยู่ที่ดี ๆแล้ว” นายทาสคนเก่าบอก

“ข้าจะมีชีวิตอยู่ต่อไป แต่ข้าจะไม่ยอมแต่งงาน” โชบ๊กกล่าวอย่างจำใจ

เพื่อเป็นการตอบแทนพระคุณนายทาสคนเก่า นางจึงยอมไปอยู่กับนายทาสคนใหม่ และเมื่อมาอยู่บ้านนายทาสคนใหม่ต้องการจะเอานางทำภรรยา แต่นางก็ไม่ยินยอมเป็นภรรยาของคนที่นางไม่ได้รัก

“แฮ่ม ตั้งแต่วันนี้ไป ข้าจะมาเป็นสามีของเจ้า”

“ข้าจะยอมไปกับเจ้า แต่ข้าไม่คิดจะเป็นเมียของเจ้าหรอก”

“เรื่องแบบนี้มันเป็นโชคชะตา ยอมรับไปเถอะน่า ข้าจะเลี้ยงดูให้เจ้า..อยู่อย่างสุขสบายเอง
ฮิ ๆ ๆ ไปกันได้แล้ว”

แทกิลบอกให้อึนเจออกไปสืบข่าวจนทำให้รู้ว่าพวกเขากำลังถูกตามล่าตัวอยู่

“เฮ้อ พวกเค้าเที่ยวค้นหาจนทั่วไปหมดพวกข้าทำการค้ากันไม่ได้เลย” อึนเจบอก

“เรื่องอื่น” แทกิลถาม

“น่าจะเป็นฝีมือของพวกที่มาจากต้าชิง ฮึ้ย พวกเค้าอยากจะได้เด็กผู้หญิงอายุสิบสี่ไป ต้องหามาให้ได้พันกว่าคน เผลอ ๆ อาจจะเอาถึงสองพันคนก็ได้นะ แล้วจะพาขึ้นเรือไป เอ้อ ตอนนี้บ้านไหนที่มีลูกสาวก็พาย้ายบ้านหนีกันหมด”

“เข้าใจแล้ว เจ้าออกไปได้” เสร็จธุระแทกิลรีบไล่นางออกไปจากห้อง

“แต่ว่า..” อึนเจอึกอัก แทกิลพอจะเดาความต้องการของนางออก

“เรื่องของแม่ทัพเชน่ะ ข้าจะช่วยไปบอกเค้าให้เอง ข้าจะไปบอกให้เค้าแต่งงานกับเจ้าเอง ไม่ต้องเป็นห่วง ตอนนี้ออกไปได้แล้ว”

“แหม เรื่องนั้น..ไม่ต้องบอกก็ได้” อึนเจยิ้มออก

“ออกไปได้แล้ว”

หลังจากอึนเจออกไปจากห้องแล้ว แทกิลหันไปคุยกับแทฮา “ว่ายังไง ไหนช่วยแปลมาหน่อยสิ” แทกิลไม่เข้าใจในสิ่งที่อึนเจนำมาบอก

“จะพาเด็กอายุสิบสี่ แล้วเดินทางไปทางเรือ”

“แล้วพันหรือสองพันหมายความว่าไง”

“ตามหลักการต้องตัดตัวเลขชุดออกไป หมายความว่าวันที่ 14 เดินทางโดยเรือ”

“คงออกทางทะเลเหลือง”

“ต้องเป็นเกาะควังฮวาแน่”

“อย่าเอามาผสมกันมั่วสิ”

“ถ้าจะเดินทางไปทางเรือ ทางที่ใกล้ที่สุดต้องไปทางเกาะคังฮวา จะไปวันที่สิบสี่ ก็เหลือเวลาอีกแค่สามวัน”

อ่านละครเรื่องแทกิล ยอดพยัคฆ์นักล่า วันที่ 6 ก.พ.55
ติดตามชม แทกิล ยอดพยัคฆ์นักล่า ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่องแทกิล ยอดพยัคฆ์นักล่าออกอากาศทุกวันเสาร์-อาทิตย์ เวลา 18.00 – 19.30 น.
ที่มา เดลินิวส์

ฟิลิปปินส์ไหวรุนแรง 6.0 ริคเตอร์

2012-02-05T07:23:00.000+07:00

แผ่นดินไหวรุนแรง วัดได้ 6.0 ริคเตอร์ นอกชายฝั่งเกาะซามาร์ของฟิลิปปินส์ เมื่อคืนวันเสาร์ เบื้องต้นยังไม่มีรายงานความเสียหาย

วันที่4 ก.พ.เกิดแผ่นดินไหวรุนแรง วัดได้ 6.0 ตามมาตรริคเตอร์ ในทะเลนอกชายฝั่งเกาะซามาร์ของฟิลิปปินส์ เมื่อเวลา 21.09 น. วันนี้ ตามเวลาท้องถิ่น (20.09 น. ตามเวลาในประเทศไทย) ทั้งนี้สำนักงานสำรวจธรรณีวิทยาสหรัฐอเมริกา แจ้งว่า จุดศูนย์กลางแผ่นดินไหวครั้งนี้อยู่ลึกใต้ทะเล 60 กม. ห่างจากเมืองกีอวน บนเกาะซามาร์ ไปทางทิศเหนือราว 100 กม. และห่างจากกรุงมะนิลาไปทางทิศตะวันออก 600 กม. แรงสั่นไหวสร้างความแตกตื่นตกใจแก่ประชาชนที่อาศัยอยู่ในพื้นที่โดยรอบจุดศูนย์กลางแรงไหว แต่เบื้องต้นยังไม่มีรายงานผู้บาดเจ็บล้มตาย หรือประกาศเตือนภัยสึนามิ.

ผงะ! ซากเสือกำลังชำแหละส่งขายจีน

2012-02-05T07:21:00.002+07:00

ตำรวจสน.บางชัน ลุยค้นบ้านเจอซากเสือโคร่งกำลังชำแหละส่งขายเมืองจีน พร้อมซากสัตว์ป่าอีกเพียบ

เมื่อเวลา 19.45น. วันที่ 4 ก.พ. พ.ต.ท.สุขกรี คันศร รองผกก.ปป.สน.บางชัน พ.ต.ท.อดิศักดิ์ ชูพันธุ์ รองผกก.สส.สน.บางชัน พร้อมเจ้าหน้าที่ปส.บก.น.4 ปฏิบัติหน้าที่อยู่ปากซอยพระยาสุเรนทร์ 12 แขวงบางชัน เขตคลองสามวา กรุงเทพฯ ระหว่างนั้นพบนายอนุชา แซ่ม้า อายุ 33 ปี อยู่บ้านเลขที่6/12 ซอยอิสลามบำรุง ต.แม่สอด อ.แม่สอด จ.ตาก มีคราบเลือดเปื้อนที่มือสองข้าง จึงขอตรวจค้นก่อนที่นายอนุชาจะอ้างว่าตนกำลังชำแหละซากสัตว์ และพาเจ้าหน้าที่ไปที่บ้านเลขที่ 64/5 ภายในซอยดังกล่าว

โดยบ้านหลังดังกล่าวเป็นทาวน์เฮ้าส 2 ชั้น บริเวณหน้าประตูพบถุงดำ 3 ถุง ภายในบรรจุซากเสือโคร่งเพศผู้ เจ้าหน้าที่จึงเข้าตรวจค้น บริเวณหลังบ้านพบคนงาน 4 คน กำลังชำแหละซากเสือโคร่งเพศผู้ 1 ตัว น้ำหนัก 400 กิโลกรัม ความยาวเกือบ 3 เมตร เจ้าหน้าที่จึงจับกุมตัวคนชำแหละทั้ง 4 คน ทราบชื่อนายสมบัติ น้อยชมพู อายุ 49 ปี นางภัทรธมพรรณ มุ่งเกี้ยวกลาง อายุ 40 ปี นางนวล คำจู อายุ 53 ปี และนางบุญชู ขวัญเขียว อายุ 64 ปี นอกจากนี้เจ้าหน้าที่ควบคุมตัวน.ส.ณัฐสุดาพรรณ เรืองศรี อายุ 38 ปี เจ้าของบ้าน นายยูซุป แซ่ม้า อายุ 61 ปี พ่อของนายอนุชาอีกด้วย ทั้งนี้บ้านหลังดังกล่าวยังมีซากสัตว์ป่าจำนวนมากอยู่ในบ้าน อาทิ หัวจระเข้ งู กระทิง นกแก้ว ซากควายป่า และหัวกะโหลกสัตว์นานาชนิด

สอบสวนน.ส.ณัฐสุดาพรรณ ให้การว่าบ้านหลังดังกล่าวเป็นของตน ซึ่งมีอาชีพรับสต๊าฟสัตว์ส่งตามสวนสัตว์และตามห้าง โดยซากเสือที่พบนั้น นายอนุชาได้นำซากเสือมาลงจากรถตั้งแต่ช่วงบ่าย เพื่อให้ชำแหละซากเสือโคร่ง โดยตนได้ค่าจ้าง5,000 บาท ตนจึงไปจ้างคนงานแถวบ้านช่วยชำแหละโดยให้ค่าจ้าง 700 บาท และเมื่อเดือนก่อนนายอนุชาได้นำซากเสือมาให้ตนชำแหละ 1ตัว

ด้านนายอนุชาให้การว่า ตนรับจ้างขับรถทั่วไป ส่วนซากเสือดังกล่าวเป็นของนายอ๊อด เจ้านายของตนซึ่งพักอยู่ย่านบางกรวย โดยนายอ๊อดให้ตนขับรถมาที่บ้านหลังดังกล่าวเพื่อเอาซากเสือโคร่งมาชำแหละ และให้ตนเฝ้าจนกว่างานจะแล้วเสร็จ โดยได้ค่าจ้าง 20,000 บาท ทำมาแล้ว 2 ครั้ง ครั้งแรกได้ 7,000 บาท โดยนายอ๊อดกับตนช่วยกันแบกซากเสือคลุมผ้าใบมาไว้หลังบ้าน โดยตัวแรกใช้เวลาในการชำแหละเกือบ 4 ชั่วโมง เมื่อแล้วเสร็จตนจะโทรศัพท์หานายอ๊อดให้มารับซากเสือ ทั้งนี้หลังจากชำแหละตัวแรกเสร็จ ตนถือซี่โครงเสือมาใส่ถุงดำหน้าบ้าน ทำให้มือเปื้อนคราบเลือด ก่อนจะเดินออกไปหาซื้อกล่องกระดาษหน้าปากซอย แต่เจอเจ้าหน้าที่ขอตรวจค้นเสียก่อน

ทางด้านพ.ต.ท.อรรคพล สุดสาย สว.กก.2.บก.ปทส. เปิดเผยว่า แก๊งดังกล่าวเป็นแก๊งแม่สอด โดยจะส่งซากเสือโคร่งไปประเทศจีน ทั้งนี้เจ้าหน้าที่จะต้องยึดซากสัตว์ทั้งหมดที่ไม่มีใบอนุญาต โดยมีมูลค่าตัวละกว่า 2 ล้านบาท เบื้องต้นเจ้าหน้าที่แจ้งข้อหาความผิดตามพ.ร.บ.คุ้มครองสัตว์ป่า ส่วนซากเสือโคร่งทั้ง 2 ตัว เอาไปไว้ที่สน.บางชันเพื่อลงบันทึกประจำวัน ก่อนจะประสานทางกองบังคับการปราบปรามทรัพยากรและสัตว์ป่า(บก.ปทส.) ให้มารับตัวกลุ่มผู้ต้องหาและของกลางไปดำเนินคดีตามกฎหมาย

“ บรรหาร” ขึ้นฮ.ทัวร์ลุ่มน้ำเจ้าพระยา

2012-02-04T20:02:00.000+07:00

ประธานที่ปรึกษารมว.เกษตร ขึ้นฮ.ทัวร์ลุ่มน้ำเจ้าพระยา รับปากจะแก้ปัญหาน้ำท่วมให้ดีที่สุด

เมื่อเวลา 15.00 น. วันที่ 4 ก.พ. นายบรรหาร ศิลปอาชา ประธานที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ และนายธีระ วงศ์สมุทร รมว.เกษตร เดินทางโดยเฮลิคอปเตอร์ของกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ มาจากจ.อุทัยธานี มาลงจอดที่สนามบินชั่วคราววัดบันไดช้าง ต.หัวเวียง อ.เสนา จ.พระนครศรีอยุธยา เพื่อเข้าประชุมกับผู้บริหารสังกัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ในจ.พระนครศรีอยุธยา รวมถึงเจ้าหน้าที่จากสำนักชลประทานที่ 12 มาหารือการจัดการน้ำ เนื่องจากปีที่ผ่านมาชาวบ้านในจ.พระนครศรีอยุธยา ได้รับผลกระทบจากน้ำท่วมมาก

ผู้สื่อข่าวได้สอบถามนายบรรหาร ถึงการลงมาพื้นที่จ.พระนครศรีอยุธยา ในวันนี้ จะเป็นสัญญาณบ่งบอกไปในทางดีหรือไม่ ว่าปีนี้น้ำจะท่วมพระนครศรีอยุธยาน้อยกว่าปีที่ผ่านมา ซึ่งนายบรรหาร ตอบกลับว่า จะพยายามให้เต็มที่และจะทำให้ดีที่สุด จากนั้นได้ขึ้นเฮลิปคอปเตอร์ เพื่อตรวจคันกั้นน้ำถนนสายผักไห่ – เสนา ระยะทางประมาณ 20 กิโลเมตร

นายเรวัต อัมพวานนท์ นายอำเภอเสนา กล่าวว่านายบรรหารได้สั่งการในที่ประชุมเรื่องของการปรับปรุงโครสร้างของถนนสายเสนา – ผักไห่ ระยะทางประมาณ 20 กิโลเมตร ให้มีความแข็งแรงมากกว่านี้ แต่จะไม่มีการยกระดับผิวการจราจรให้สูงมากไปกว่านี้อีก เพราะถนนเส้นดังกล่าวเคยใช้เป็นคันกั้นน้ำท่วมในอดีต ต่อมาได้มีการปรับหน้าดินเพื่อทำเป็นเส้นทางการจราจร และทุกปีที่ผ่านมาถนนเส้นดังกล่าวจะถูกน้ำจากแม่น้ำน้อยเอ่อล้นเข้าท่วมและไหลบ่าลงคลองชลประทาน ลงสู่ทุ่งนาฝั่งตะวันตก จนเมื่อปีที่ผ่านมา น้ำที่ไหลลงคลองชลประทานแห่งนี้ ไหลต่อไปยัง จ.ปทุมธานี นนทุบรี และท่วมกรุงเทพมหานคร และนครปฐม หากมีการปรับปรุงแล้ว เมื่อเกิดน้ำท่วมจะได้ใช้เป็นแนวคันกั้นน้ำ ไม่ให้น้ำจากแม่น้ำน้อยไหลลงคลองชลประทาน

ผู้สื่อข่าวรายงานว่า แนวคันกั้นน้ำที่นายบรรหาร ลงมาดู เป็นถนนที่เชื่อมระหว่าง อ.เสนา และอ.ผักไห่ ซึ่งฝั่งตะวันออกของถนนจะกั้นแม่น้ำน้อย ส่วนฝั่งตะวันตกจะเป็นทุ่งผักไห่ และทุ่งเสนาฝั่งตะวันตก ทุกปีที่ผ่านมา น้ำจากแม่น้ำน้อยจะไหลข้ามถนนสายผักไห่ – เสนา ลงคลองชลประทาน และล้นลงทุ่งผักไห่ และทุ่งเสนาฝั่งตะวันตก ทำให้น้ำจำนวนมากไหลท่วมพื้นที่ อ.บางปลาม้า อ.สองพี่น้อง และ อ.เมือง จ.สุพรรณบุรี เนื่องจากมีพื้นที่ติดกัน source : dailynews.

กยน.สรุปแผนจัดการน้ำเรียบร้อยแล้ว

2012-02-04T15:34:00.000+07:00

นายกฯปูเผย กยน.สรุปแผนจัดการน้ำเรียบร้อยแล้ว มั่นใจเสร็จทันก่อนน้ำมา ย้ำออกพ.ร.ก.4ฉบับจำเป็นจัดการน้ำ-ศก.

เมื่อเวลา 08.00 น. วันที่ 4 ก.พ. น.ส.ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร นายกรัฐมนตรี กล่าวในรายการ "รัฐบาลยิ่งลักษณ์ พบประชาชน" ถึง ปัญหาเรื่องน้ำ โดยเฉพาะแผนแผนแม่บทในการบริหารจัดการน้ำของรัฐบาลนั้น มีหลากหลายคำถาม ทุกคำวิจารณ์ เรารับฟังเสมอ แต่บางครั้งจะให้แถลงให้ทราบทันทีไม่ได้ โดยเฉพาะเรื่อง ซึ่งต้องแถลงเป็นภาพรวม ตนขอเวลา ในการวางแผนการบริหารจัดการน้ำ เนื่องจากต้องคำนวณตั้งแต่ต้นน้ำ กลางน้ำ และปลายน้ำ ซึ่งก่อนหน้านี้มีปัญหาเพราะดูแต่น้ำในเขื่อน แต่ต่อจากนี้ต้องดูหลายพื้นที่ และยอมรับว่า รัฐบาลไม่สามารถบังคับน้ำได้ ไม่สามารถควบคุมน้ำได้หมด หากเกิดเหตุการณ์เหมือนที่ผ่านมา แต่จะมีการจัดการวางแผนมากขึ้น ลงพื้นที่เพื่อดูแนวทางน้ำ

นายกรัฐมนตรี กล่าวต่อว่า ในส่วนจุดที่แตก โดยเฉพาะประตูน้ำที่ยังมีปัญหาด้วยระบบกลไกของภาครัฐเอง ซึ่งงบประมาณ

12,000 ล้านบาท นำมาใช้ได้เพียงบางส่วน เพราะต้องรอแผนงบประมาณเดือนมี.ค.นี้ จะสามารถใช้งบดังกล่าวได้อย่างเต็มที่ และส่วนเรื่องการเยียวยาที่ต้องเร่งทำ เนื่องจากประชาชนยังเกิดความกังวลว่า รัฐบาลจะช่วยจริงหรือไม่ ซึ่งเรื่องดังกล่าวได้มอบหมาย ให้ นายยงยุทธ วิชัยดิษฐ รองนายกรัฐมนตรีและรมว.มหาดไทย ดูแลเรื่องนี้ และจากการที่ประเทศไทยประสบปัญหาน้ำท่วมนั้น ตอนนี้ทางรัฐบาลรู้แล้วว่าจะต้องดำเนินการอย่างไร ซึ่งจะต้องไปดูขั้นตอน ต้องลงพื้นที่ พบปะพูดคุยกับประชาชนในพื้นที่เหล่านั้น เพื่อสรุปแนวคิดร่วมกันในการจัดการอย่างดีที่สุด โดยแผนแม่บทที่วางไว้ก็จะถูกส่งไปยังแต่ละจังหวัด ต้องลงพื้นที่จริง พร้อมเชิญผวจ.ร่วมพูดคุยแลกเปลี่ยน โดยจะดำเนินการให้แล้วเสร็จก่อนที่น้ำจะมาอีกครั้ง

น.ส.ยิ่งลักษณ์ กล่าวต่อไปว่า ส่วน พ.ร.ก.กู้เงิน 4 ฉบับ ที่มี 2 ฉบับผ่านแล้ว และเหลืออีก 2 ฉบับยังไม่ผ่าน ซึ่งต้องออก พ.ร.ก.กู้เงิน เร่งด่วน เนื่องจาก 1.งบประมาณ 350,000 ล้านบาท นั้น ต้องนำมาใช้แก้ไขบูรณาการ ปีนี้ทันที 2.ภาระหนี้ที่มีอยู่ในประเทศ และมีหนี้ที่มีมานานแล้ว ซึ่งอยู่ในกองทุนฟื้นฟูฯ เป็นเงินภาษีของประชาชน ทั้งนี้ที่ผ่านมากองทุนฟื้นฟูฯ มีปัญหา และรัฐบาลมีกำลังเลยโอนย้ายมาดูแลเอง แต่ตอนนี้รัฐบาลไม่สามารถรับภาระหนี้ตรงนี้ได้อีกแล้ว จึงได้วางแผนไว้ คือ โอนหนี้ดังกล่าวคืนให้ธนาคารแห่งชาติดูแล หรือขึ้นภาษีประชาชน รัฐบาลมองว่าตรงนี้จะเป็นการเพิ่มภาระให้ประชาชนอย่างมาก และเมื่อ พ.ร.ก.4 ฉบับผ่านความเห็นชอบทั้งหมด จะนำงบดังกล่าวลงมือทำได้ทันที เพราะคณะกรรมการยุทธศาสตร์เพื่อวางระบบการบริหารจัดการทรัพยากรน้ำ (กยน.) ได้มีการสรุปแผนเสร็จเรียบร้อยแล้ว โดยจะสำเร็จได้นั้นต้องอาศัยความร่วมมือจากทุกฝ่าย

นายกรัฐมนตรี กล่าวด้วยว่า ในช่วงระหว่างวันที่ 13-17ก.พ.นี้ ตนจะเดินทางไปตรวจความคืบหน้าการจัดการน้ำตามจังหวัดต่างๆ ตั้งแต่พื้นที่ต้นน้ำ กลางน้ำ และปลายน้ำ เพื่อติดตามในเรื่องการใช้งบประมาณ ในเรื่องการซ่อมแซมเขื่อน พนังกั้นน้ำ ที่ได้รับความเสียหายจากอุทกภัยครั้งที่ผ่านมา รวมถึงเส้นทางระบาย และการอนุมัติช่วยเหลือเยียวยาประชาชน ในส่วนของกรุงเทพมหานคร ได้มอบหมายให้นายยงยุทธเป็นผู้หารือกับทางกทม. เรื่องการจัดการน้ำในคลองสายหลัก และการลอกท่อ อย่างไรก็ตามคงต้องขอความร่วมมือจากประชาชนและเจ้าของพื้นที่ต้องเสียสละให้เป็นพื้นที่รับน้ำด้วย source: dailynews.co.th/politics/10792

นิวซีแลนด์เพิ่มยอดเหยื่อธรณีพิบัติ 184 ศพ

2012-02-04T15:33:00.000+07:00

เผยยอดสังเวยธรณีพิโรธในเมืองไครสต์เชิร์ช 184 ศพ เสียหาย 735,000 ล้านบาท

เมื่อวันที่ 4 ก.พ. สำนักข่าวเอเอฟพีรายงานจากกรุงเวลลิงตัน ประเทศนิวซีแลนด์ว่า ยอดผู้เสียชีวิตจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวรุนแรงที่เมืองไครสต์เชิร์ช บนเกาะใต้ของประเทศนิวซีแลนด์ เมื่อเดือนก.พ.ปีที่แล้ว ได้เพิ่มขึ้นเป็น 184 ศพแล้ว โดยหนังสือพิมพ์เดอะเพรส รายงานว่า ตามที่เจ้าหน้าที่ชันสูตรศพรายงานในเบื้องต้นว่ามีผู้เสียชีวิตทั้งหมด 181 ศพ อันเนื่องมาจากผลโดยตรงของเหตุแผ่นดินไหว 6.3 ริคเตอร์ ถล่มเมืองไครสต์เชิร์ชของนิวซีแลนด์ แต่เจ้าหน้าที่ยังพบผู้เสียชีวิตเพิ่มอีก 3 ศพ ซึ่งได้รับการบันทึกแล้วว่า เกี่ยวข้องกับแผ่นดินไหว ดังนั้นจึงรวมยอดผู้เสียชีวิตทั้งหมดเป็น 184 ศพ โดย 1 ในผู้เสียชีวิตเพิ่มเติมนี้ทราบชื่อว่า นางเอลิซาเบธ ซินแคลร์ หญิงวัย 76 ปี ซึ่งเสียชีวิต 2 สัปดาห์หลังแผ่นดินไหว ซึ่งตัวเธอได้รับบาดเจ็บ กระดูกสะโพกหัก และยังมีอาการของโรคปอดอักเสบหลังการผ่าตัดและก็ไม่ดีขึ้นจนกระทั่งเสียชีวิต สามีของเธอคือนายอีวาน ซินแคลร์ ให้สัมภาษณ์หนังสือพิมพ์เดอะเพรสว่าภรรยาของตนอยู่ในกลุ่มของผู้เสียชีวิตจากเหตุแผ่นดินไหว นับตั้งแต่เดือนก.ย. 2553 เป็นต้นมา เมืองไครสต์เชิร์ชบนเกาะใต้ของนิวซีแลนด์ ก็เกิดแผ่นดินไหวขึ้นบ่อยครั้งมากกว่า 400 ครั้ง ในระดับที่รุนแรงกว่า 4.0 ริคเตอร์ขึ้นไป ในจำนวนนี้อยู่ในระดับเกินกว่า 5.0 ริคเตอร์รวม 40 ครั้งด้วยกัน สร้างความเสียหายให้นิวซีแลนด์ คิดเป็นมูลค่า 30,000 ล้านดอลลาร์นิวซีแลนด์ หรือ 24,500 ล้านดอลลาร์สหรัฐ คิดเป็นเงินไทยประมาณ 735,000 ล้านบาทsouce: dailynews

ฝนถล่มน้ำท่วม"วังน้อย"

2012-02-04T15:31:00.000+07:00

ชาววังน้อยเมืองกรุงเก่าถูกพายุฝนถล่มหนักน้ำท่วม ชาวบ้านวอนหน่วยงานที่เกี่ยวข้องช่วยแก้ไขด่วน

เมื่อเวลา 07.30 น. วันที่ 4 ก.พ. ผู้สื่อข่าวได้รับแจ้งชาวบ้านในหมู่บ้านมิตรเจริญ หมู่ 7 ต.ลำตาเสา อ.วังน้อย จ.พระนครศรีอยุธยา ต้องอดหลับอดนอน เนื่องจากช่วงกลางดึกที่ผ่านมาได้มีพายุลมฝนตกหนักตลอดทั้งคืน ส่งผลให้น้ำท่วมบ้านเรือนประชาชนอย่างฉับพลัน โดยน้ำฝนที่ตกลงมาจำนวนมาก และท่อระบายน้ำระบายไม่ทัน ทำให้น้ำท่วมสูง กว่า 40 เซนติเมตร เอ่อท่วมเข้าบ้านกลางดึก บางบ้านที่พื้นต่ำชั้นเดียวต้องเร่งเก็บที่นอนหนีน้ำ และเร่งวิดน้ำออกจากตัวบ้าน ส่วนบ้านที่พอหาเครื่องสูบน้ำได้ ต้องเร่งนำเครื่องสูบน้ำมาติดตั้งเพื่อที่จะระบายน้ำออกให้เร็วที่สุด

นางคะนึง น่วมเขียน อายุ 53 ชาวบ้านที่อาศัยอยู่ภายในชุมชนหมู่บ้านมิตรเจริญ กล่าวว่า ตั้งแต่ได้รับความเสียหายหนักช่วงน้ำท่วมเมื่อปีที่ผ่านมา ยังเก็บข้าวของไม่เข้าที่เข้าทาง อีกทั้งตัวบ้านที่เพิ่งจะล้างทำความสะอาด รอเตรียมทาสีใหม่ แต่ต้องได้รับความเสียหายจากฝนที่ตกหนักจนเอ่อล้นท่อระบายน้ำเข้าท่วมบ้านซ้ำอีก โดยพบว่าท่อระบายน้ำภายในหมู่บ้านมิตรเจริญ ตั้งแต่น้ำท่วมยังไม่มีหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเข้ามาลอกท่อระบายน้ำ เมื่อมีฝนตกหนักจึงทำให้การระบายน้ำภายในท่อไหลไม่ทันจึงท่วมขัง ทำให้ชาวบ้านเดือดร้อน จึงวอนหน่วยงานที่เกี่ยวข้องในพื้นที่เข้ามาเร่งแก้ไข ตรวจสอบด่วน source: dailynews

อ่านละครเรื่องแทกิล ยอดพยัคฆ์นักล่า วันที่ 5 ก.พ.55

2012-02-04T08:00:00.008+07:00

อ่านละครเรื่องแทกิล ยอดพยัคฆ์นักล่า
“ว้าว มองข้างหลังรัศมียังดูเรืองรองเลย” กี๊ดบงมองอย่างทึ่ง ๆ

“นั่นสิ ดูมีสง่าราศีจริง ๆ นะ” ทุกคนต่างก็เห็นด้วย

“เฮ้ มานี่ ๆ หน็อยไอ้เจ้านี่หูหนวกรึยังไง ดูท่าทางเป็นสามัญชน เจอข้าแล้วทำไมไม่ทำความเคารพ หะ?” มือปราบโอตะโกนใส่

“เป็นแค่มือปราบ มาวางมาดอะไรนักหนา” ชายหน้าหล่อมองนิ่ง ๆ ไม่กลัวเกรง

“ไอ้เจ้านี่..” มือปราบโอบ่น ชายหน้าหล่อตวาดใส่ “บังอาจ พวกเจ้ารู้มั้ยว่าข้าเป็นใคร?”

“หน็อยแล้วเจ้าเป็นใคร.. พวก ๆ..พวกข้าก็ไม่แน่ใจ” ตอนท้ายมือปราบโอเสียงอ่อน ๆ เพราะไม่แน่ใจเช่นกัน

“ไม่รู้จัก..ข้าเหรอ?” ชายหน้าหล่อถามเสียงเข้ม

“เอ่อ ๆ ขอโทษด้วยครับ ต้องขอโทษด้วยครับ ยืนเฉยทำไมเล่า รีบทำความเคารพสิ” มือปราบโอบอกบรรดามือปราบลูกน้องให้เคารพ

“คารวะใต้เท้า”

“พวกเจ้าปล่อยให้กองเสบียงทหารถูกโจมตีได้ยังไงกัน” ชายหน้าหล่อตวาดใส่

“เอ๊ะ อ้อ เอ่อ คือตรงนั้นไม่ได้อยู่ในเขตดูแลของพวกข้า”

“ใครอนุญาตให้พวกเจ้าแก้ตัว?”

“เอ่อครับ” มือปราบโอพูดไม่ออก

“พรุ่งนี้ ข้าจะมาสะสางเรื่องนี้เอง ไปกันได้แล้ว” ชายหน้าหล่อเดินผ่านไป

“เค้าเป็นใครเหรอ?” มือปราบกระซิบถาม มือปราบโอบ่น “ข้าจะไปรู้ได้ไง”

“แค่มองข้างหลังก็เท่แล้ว เป็นขุนนางใหญ่กรมไหนรึเปล่า?”

“เอาว่าไม่ใช่คนธรรมดาแน่ สง่าผ่าเผยซะขนาดนั้น คนหนุ่มมีอนาคตไกล เหอะ ๆ ๆ ๆ” มือปราบโอบอกหลังจากหัวหน้าทาส ชายหน้าหล่อผู้บงการจัดการปลุกปั่นให้พวกทาสไปเผากองเสบียง จากนั้นก็ทำตัวเป็นวีรบุรุษของพวกทาส ก่อนที่เขาจะย้อนกลับมาพบกับท่านเสนาฯ ซึ่งแท้ที่จริงแล้ว หัวหน้าทาสก็คือคนของเสนาบดีที่ส่งไปจัดตั้งกองกำลังพวกทาส

“ใต้เท้าสบายดีหรือครับ?” ชายหน้าหล่อเอ่ยทัก”

“ฮะ ๆ ๆ ช่วงที่ผ่านมาเจ้าคงจะเหนื่อยมากสินะ”

“เรื่องนั้นข้าไม่ขอปฏิเสธ”

“นั่นสิ ออกไปก่อน เจ้าก็ออกไปได้แล้ว” เสนาบดีกล่าว

“ท่านจะให้มีแต่ผู้ชายหรือคะ” เจนีถาม

“นี่ไม่ใช่เวลาล้อเล่น”

“ค่ะ ข้าจะไปจัดสุราไว้ค่ะ”

“หึ ๆ ในเมืองดูวุ่นวายกันไปหมด ทำสำเร็จแล้วสินะ”

“พวกข้าทำลายกองเสบียง ฆ่าชนชั้นสูงไปหลายคน”

“ฮะ ๆ ๆ นั่นสิ มีกองกำลังเท่าไหร่แล้ว”

“ข้าไปรวบรวมทาสได้จำนวนหลายสิบคน แล้วบอกพวกเค้าว่า มีพรรคพวกในฮันยางหลายร้อยคน ถ้าทั้งประเทศก็น่าจะหลายพันคน แค่โจมตีกองเสบียงได้สำเร็จ พวกเค้าก็ดีใจยิ่งกว่าสู้ชนะซะอีก”

“คนเรามักจะฝากทุกอย่างเอาไว้กับความหวัง โดยที่ยังไม่รู้ว่าตัวเองจะเป็นหรือตาย”

“บางคนถึงกับหวังว่าโลกนี้จะไม่มีชนชั้นระหว่างคนรวยกับทาส”

เสนาบดีหัวเราะอย่างพอใจ “หึ ๆ มันคงจะเป็นไปได้ยาก ความฝันก็ต้องจบที่ความฝัน ถ้ากลายเป็นความเชื่อเมื่อไหร่ มันจะอันตราย”

“เพื่อผลประโยชน์ของพวกเรา เรื่องกองทะเบียนทาส รีบจัดการหน่อยน่าจะดีกว่า”

“คอยดูทางราชสำนักก่อน แล้วตัดสินใจอีกที”

“ข้าอยากให้จบโดยเร็วที่สุด ที่จริงข้าไม่อยากพูดคำนี้มากนัก แต่ตอนนี้ข้าถึงกับต้องเรียกทาสพวกนั้นว่าพี่ชาย”

“เจ้าเรียกทาสว่า พี่ชายเชียวเรอะ ฮ่า ๆ ”

“เรื่องนี้ยังจัดเป็นเรื่องที่พอทนได้ แต่ที่ทนไม่ได้คือกลิ่นตัวของพวกเค้า พอเดินผ่านเข้าใกล้ทาสพวกนั้นทีไร มีแต่กลิ่นเหม็นจนข้าอยากจะวางทุกอย่างไม่ทำต่อแล้ว”
เสนาบดีหัวเราะร่วน เสียงหัวเราะอย่างพึงพอใจของเสนาบดีดังออกไปนอกห้อง นางโลมคู่ใจกับเจนีซึ่งนั่งอยู่ นึกสนใจหัวหน้าทาสชายหน้าหล่อขึ้นมา “เด็กหนุ่มคนนั้นเป็นใครหรือคะ?”

“ข้าก็แค่เคยเห็นหน้าแค่ไม่กี่ครั้ง แต่ก่อนข้าเองก็ไม่รู้จัก”

“เป็นครั้งแรกที่เห็นคนทำให้ใต้เท้าหัวเราะรื่นเริงแบบนี้”

“อยากรู้มากนักเหรอ?”

“หึ ๆ ๆ ถ้าอยากรู้อยากเห็นมาก เจ้าอาจจะอยู่ได้ไม่นานนะ” นางโลมบอกจริงจัง เจนีถึงกับอึ้งไป

เสนาบดีและหัวหน้าทาสดื่มกันและนึกถึงความสำเร็จ

“ข้าพอใจในการต้อนรับของใต้เท้า หลังจากเสร็จงานแล้ว ท่านจะให้ตำแหน่งกับข้าได้เลยใช่มั้ย?” ชายหน้าหล่อถาม

“เจ้าอยากได้ตำแหน่งอะไร?” เสนาบดียิ้ม ๆ

“แค่ตำแหน่งหัวหน้าองครักษ์ในวังก็พอ คนที่เกิดมาต้องจับดาบจับอาวุธ ตำแหน่งทางการทหารแบบนี้ดูแล้วน่าจะเหมาะสมกว่า”

“ฮึ ๆ นั่นสิ คนอย่างเจ้าควรจะเป็นองครักษ์เฝ้าวังหลวงไว้ หึ ๆ ๆ”

“ฟู่ พอเสร็จงานครั้งนี้ ทุกอย่างก็จะจบใช่มั้ย?” กี๊ดบงถามขึ้น

“ข้าเองก็ไม่รู้ เรื่องของบ้านเมืองคงไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ ” อ๊บบ๊กเองก็ยังไม่แน่ใจ

“เมื่อกี้ข้าเห็นทหารพวกนั้นตายเป็นใบไม้ร่วงแล้วมันรู้สึก..” กี๊ดบงสีหน้าเป็นทุกข์

“นั่นน่ะสิที่น่าสงสัย ทำไมพวกทหารถึงร่วงเป็นใบไม้อย่างนั้น”

“แล้วเจ้าไม่อยากให้พวกเค้าล้มรึไงล่ะ?”

“ไม่ใช่ แต่ข้าก็แค่รู้สึกว่ามันแปลก งานใหญ่สำเร็จได้ง่ายจนเกินไป แล้วข้าจะสบายใจได้ยังไง” อ๊บบ๊กก็อมทุกข์เช่นกัน

“แล้วถ้าสมมุติว่า เกิดอะไรขึ้นกับพวกเรา ถ้าพวกเราทำไม่สำเร็จ รุ่นลูกเรา ก็คงจะทำต่อไป เจ้าจะไปกังวลทำไม”

“ข้าไม่เหลือลูกอยู่แล้วนี่”

“แล้วข้ามีรึ ลูกข้าถูกขายไป อยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ เฮ้อ..”

อิงเอ๋อถามขุนนาง “พวกนั้นระดมทหารออกไปจากทหารที่เฝ้ากรมกองต่าง ๆ ด้วยงั้นหรือ?”

“ตอนนี้มีการปิดเมือง ไม่ให้ใครเข้าออกแล้วด้วยครับ”

“มีการระดมทหารเป็นการใหญ่ขนาดนี้ หรือว่าแม่ทัพซงมาแล้ว”

“แต่ต่อให้มา ก็คงฝ่าการป้องกันเข้มงวดมาไม่ได้”

“ทางอาหู่ไม่มีการติดต่อแม่ทัพซงเองก็...คงเข้ามาไม่ได้ เราคงต้องเริ่มลงมือแล้ว กำหนดเวลาและวันเดินทาง แล้วหาทางแจ้งออกไปให้แม่ทัพซงรับรู้”

“จะต้องทำยังไงหรือครับ?”

“ก่อนหน้านี้เราได้ส่งสายลับเข้าไปในฝ่ายของศัตรู หาทางให้พวกนั้นทำเป็นเหมือนปล่อยข่าวหลุดออกไปและวิธีการสร้างข่าวลือแบบนี้ ถือเป็นวิธีส่งข่าวที่เร็วที่สุด รีบไปจัดการซะ”

“นอนเถอะ เดี๋ยวข้าจะเป็นคนเฝ้ายามเอง” แทฮาบอก

“เจ้าจะไปต้าชิงเหรอ?” แทกิลถาม

“คงอย่างนั้น ข้าจะขึ้นเรือไปพร้อมคณะทูตต้าชิง”

“หึ อย่ามาทำตลกได้รึเปล่า พวกเค้าจะยอมให้พวกเจ้าไปกับเรือของเค้าได้ยังไง”

“พวกเค้าเคยเอ่ยปากชวนข้าแล้ว”

“ถ้างั้น พวกเจ้านัดสถานที่กันรึยังล่ะ?”

“อีกไม่นานพวกเค้าจะส่งข่าวมา”

“เมื่อไหร่ พวกเค้าจะรู้ได้ยังไงว่าเราอยู่นี่”

“เจ้ารู้จักยุทธวิธีรบมั้ย?”

“ไม่ต้องมาอ้อมค้อม มีอะไรก็บอกมาเถอะ”

“เจ้าคงจะไม่เคยออกรบสินะ ในสงครามสิ่งที่เหนือความคาดหมายเกิดขึ้นได้ตลอด เมื่อการสื่อสารถูกตัดขาด เราก็ยังส่งข่าวถึงกันได้ มันไม่ใช่เรื่องยากเย็นนักหรอก”

“หึ ก็ขอให้มันเป็นอย่างที่เจ้าพูดมาละกัน”

อ่านละครเรื่องแทกิล ยอดพยัคฆ์นักล่า วันที่ 5 ก.พ.55
ติดตามชม แทกิล ยอดพยัคฆ์นักล่า ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่องแทกิล ยอดพยัคฆ์นักล่าออกอากาศทุกวันเสาร์-อาทิตย์ เวลา 18.00 – 19.30 น.
ที่มา เดลินิวส์

เลือกแบบถักเปียรับปริญญา

2012-02-04T07:40:00.000+07:00

“นุสบา” ดี๊ด๊าย้อนวัยใสเป็น “สาว16” ปิ๊งรัก “กบ” เปิดฉาก “ลิขิตฟ้าชะตาดิน”

2012-02-03T20:52:00.000+07:00

“นุสบา” ดี๊ด๊าย้อนวัยใสเป็น “สาว16” ปิ๊งรัก “กบ” เปิดฉาก “ลิขิตฟ้าชะตาดิน”
พี่ปุ๊ยนะพี่ปุ๊ย ทำไมต้องให้กระชากวัยขนาดนี้
ข่าวละคร ลิขิตฟ้า ชะตาดิน

“นุสบา” ดี๊ด๊าย้อนวัยใสเป็น “สาว16”
ปิ๊งรัก “กบ” เปิดฉาก “ลิขิตฟ้าชะตาดิน”

นาน...น้าน จะได้เห็นคุณแม่ยังสาว นุสบา ปุณณกันต์ กลับมาเล่นละครอีกครั้งก็ต้องมีอะไรเซอร์ไพร์สคนดูกันหน่อย โดยเฉพาะในละครดราม่าสุดเข้มข้น “ลิขิตฟ้าชะตาดิน”
ทางช่อง 5 ที่จัดเต็มให้ นุสบา ย้อนวัยเป็นสาว 16 พบรักกับ กบ-ทรงสิทธิ์ งานนี้ทั้งคู่จะเขินขนาดไหน? ไปดูกัน

เป็นฉากที่ ดารากานต์ (นุสบา) สาวน้อยวัย16 ปี แอบหนีพ่อแม่มาเที่ยวทะเลกับเพื่อนๆ ขณะที่เธอแอบมาเดินเล่นคนเดียว ดารากานต์ก็พลาดท่าสะดุดหินจนขาแพลง โชคดีเจอ ปีเตอร์ โจว(กบ-ทรงสิทธิ์) นักธุรกิจหนุ่มชาวสิงคโปร์มาช่วยไว้ ทั้งคู่เลยตกหลุมรักกัน
ฉากนี้ผู้กำกับปุ๊ย(ผอูน จันทรศิริ) ยกกองไปถ่ายทำที่ ชายหาดหัวหิน จังหวัด ประจวบคีรีขันธ์ หลังจากจับนุสบาและกบมาแต่งตัวย้อนวัยเสร็จ ทั้งคู่ก็ไม่รอช้ารีบพุ่งไปถามผกก. ก่อนเข้าฉากทันทีว่า “แต่งแบบนี้รอดมั้ยพี่ปุ๊ย” นอกจากจะได้รับคำยืนยันจากผกก.แล้ว ทีมงานทุกคนในกองยังลงความเห็นว่านุสบา, กบเอาตัวรอดได้สบาย โดยเฉพาะนุสบาแค่ถักเปียใส่ขาสั้นก็แบ๊วแล้ว หลังจากฟังคอมเม้นต์จากทุกคนแล้ว นุสบา, กบก็อุ่นใจขึ้นมาหน่อย ผกก. ไม่รอช้าเรียกทั้งคู่มาซักซ้อมคิวแอ๊บแบ๊วทันที จากนั้นก็เปิดฉากถ่ายจริง เริ่มที่ นุสบาเดินถ่ายรูปเล่นอย่างสนุกสนาน แต่จู่ๆ ก็พลาดท่าสะดุดหินล้มเข้าอย่างจัง ทำเอาขาแพลงจนนุสลุกขึ้นเดินไม่ไหว กบผ่านมาเห็นเข้าถึงกลับตกหลุมรักในความงามของนุสทันที เลยรีบพุ่งเข้าไปช่วย แต่ด้วยความที่นุสยังเป็นสาวใสซื่อบริสุทธิ์ไม่เคยถูกชายใดจับเนื้อต้องตัว มาก่อน พอกบเข้าไปโอบเอวจะช่วยพยุงขึ้นมา ทำเอานุสบาถึงกับตกใจสุดขีดรีบดีดตัวออกห่างกบทันที ทำให้กบถึงกับขำท่าทาง ไร้เดียงสาของนุสบา กบเลยนึกสนุกแกล้งนุสบาด้วยการแชะรูปคู่กันไว้ นุสบาที่กำลังเขินอายอยู่เลยต้องปล่อยเลยตามเลย งานนี้นุสบา,กบโชว์มืออาชีพเล่นกันแบบเทคเดียวผ่าน แต่ระหว่างเช็คเทปจู่ๆ กบก็พูดขึ้นอีกว่า “แหม..ถ้าเป็นสมัยก่อนเล่นฉากแบบนี้ลื่นกว่านี้เยอะ” ทำเอาฮาครืนกันทั้งกอง
ด้าน นุสบาที่เว้นวรรคพักละครไปเกือบ 2 ปี ล่าสุดคุณแม่ยังสาว กลับมาโชว์ฝีมือการแสดงให้แฟนๆ ได้หายคิดถึงกันอีกครั้งนี้ ซึ่งเจ้าตัวเผยว่า
“ได้กลับมาเล่นละครของเอ็กแซ็กท์อีกครั้ง ดีใจมาก แรกๆ ที่เข้าฉากก็มีเคอะเขินบ้างเพราะเราก็ห่างละครไปนาน ก่อนมาเข้าฉากก็เลยต้องมีการเตรียมตัวทำการบ้านมาเยอะๆ พยายามทำความเข้าใจกับคาแรคเตอร์ตามอย่างที่เราคิด แล้วพอเข้าฉากจริงก็ค่อยมาปรับจูนกับ พี่ปุ๊ย-ผอูน ผู้กำกับกันอีกที ช่วงแรกๆ ค่อนข้างหนักใจเหมือนกัน เพราะเราต้องย้อนวัยเป็นสาวน้อยอายุ 16 ถือว่ายากเหมือนกัน เพราะด้วยความที่เราก็อยากจะให้ดูสมจริงสมวัย ก็เช็คกับทีมงานว่าโอเคมั้ย เพราะไม่อยากให้คนดูเห็นแล้วขำ แต่โชคดีที่เราก็ดูแลตัวเองอยู่แล้วระดับนึง เลยไม่กังวลเท่าไหร่ แต่ที่หนักใจคือเรื่องของการแสดงที่ต้องย้อนวัยนี้แหละ ก็พยายามนึกภาพตัวเองตอนเล่นละครใหม่ๆ ว่าตอนนั้นเล่นออกมายังไง ซึ่งส่วนใหญ่ก็จะเป็นเรื่องของโทนเสียงที่ต้องปรับให้แบ๊วๆ ไม่เข้ม ทำหน้าตาใสซื่อหน่อย อันนี้คือจุดที่นุสต้องทำการบ้านเยอะกว่าส่วนอื่นๆ ในช่วงเปิดเรื่อง พอช่วงหลังๆ ก็เล่นไปตามบทบาทไม่มีอะไร เศร้าโศกเสียใจไปตามบท แต่ที่ดีใจที่สุดต้องบอกว่าได้กลับมาเล่นกับอาตู่-นพพลอีกครั้ง พี่ตู่เป็นนักแสดงที่เราชื่นชมมานานแล้ว เวลาเข้าฉากด้วยกันพี่ตู่เค้าเป็นคนที่เล่นละครเก่งก็ช่วยส่งอารมณ์ให้เรา ได้เข้าถึงบทบาทมากๆ ซึ่งเราก็ต้องพยายามทำได้เท่ากับที่พี่ตู่ส่งมาด้วยเหมือนกันค่ะ”

ติดตามชมคุณแม่ยังสาว นุสบา ปุณณกันต์ ย้อนวัยได้ในละคร “ลิขิตฟ้าชะตาดิน” ได้ทุกคืนวันจันทร์-พฤหัส 20.25น. ช่อง 5 ออกอากาศตอนแรกวันอังคารที่ 7 กุมภาพันธ์นี้

555 สาว 16 นะคะ นะคระ ในละคร ลิขิตฟ้า ชะตาดิน

รอดแน่นะพี่กบ ในละคร ลิขิตฟ้า ชะตาดิน

เอาน่ะนุส พี่ปุ๊ยแกบอกรอด...ก็รอดดิในละคร ลิขิตฟ้า ชะตาดิน

นุสบา ในบท "ดารากานต์" แม่ลูกสองผู้จมจ่อมอยู่กับความผิดพลาด ต้องเอาลูกชายไปทิ้ง เมื่อวัยสาวในละคร ลิขิตฟ้า ชะตาดิน

หลัง คลอดลูก และเอาไปทิ้งที่ศาลเจ้า ดารากานต์ก็ถูกพ่อแม่จับแต่งงานกับนายหัวบัญชา (นพพล) มีลูกชายหนึ่งคนคือ ดิน หรือ เกียรติบดินทร์ (ไมค์-พิรัชต์)ในละคร ลิขิตฟ้า ชะตาดิน

ปีเตอร์ โจว (กบ ทรงสิทธิ์) หนุ่มชาวสิงคโปร์ รักแรกของดารากานต์ (นุสบา)ในละคร ลิขิตฟ้า ชะตาดิน
ที่มาโดย ASTVผู้จัดการออนไลน์

อ่านละครเรื่องแทกิล ยอดพยัคฆ์นักล่า วันที่ 4 ก.พ.55

2012-02-03T20:48:00.001+07:00

อ่านละครเรื่องแทกิล ยอดพยัคฆ์นักล่า
“ฮึ้ย โอ๊ย..ได้โปรดคุ้มครองแม่ทัพเชด้วยโปรดคุ้มครองแม่ทัพเชด้วยเถิด โอ๊ย ได้โปรดคุ้มครองแม่ทัพเช” พี่อึนเจบนบานศาลกล่าว

“เมียจ๋า เมียจ๋า” บังถลาเข้ามา

“อะไร ใครเป็นเมียแก หะ”

“นี่แน่ะ ๆ ๆ” บังสะกิดก้นพี่อึนเจ

“นี่ เจ้ามาลูบอะไรเนี่ย?”

“ลูบอะไรกันเล่า แต่นี่มันก้นหรือว่าขากันนะ โอ้ว ไม่รู้แล้ว ฮิ ๆ ๆ”

“ฮึ้ย จะบ้าเหรอ ไปนอนห้องอื่นเลย” พี่อึนเจผลักไสไล่ส่ง แต่ก็แอบยิ้ม

“เข้าห้องเถอะนะ ฮิ ๆ ๆ รู้มั้ยว่าเดี๋ยวนี้ข้าน่ะ ชอบช่วงเวลากลางคืนที่สุดเลย” บังทำหน้าทะเล้น เข้าสวมกอด

“โอ๊ย พูดอะไรของเจ้าเนี่ย ปล่อยนะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า”

“ใครจะมาเห็นเล่า ถึงใครเห็นแล้วทำไม ฮิ ๆ ๆ เจ้าก็ชอบใช่มั้ย” บังแอบหอมแก้ม พี่อึนเจตำใจ มองซ้ายมองขวา กลัวคนอื่นเห็น “ว้าย ทำอะไร อะไรเนี่ย”

อึนเจเห็นพี่สาวและพี่เขยดีกันก็โล่งใจ แต่ก็อดห่วงแม่ทัพเชไม่ได้ “ขอให้แม่ทัพเชกลับมาอย่างปลอดภัยด้วยเถอะนะเจ้าคะ ได้โปรดให้แม่ทัพเชกลับมาอย่างปลอดภัยด้วยเถอะนะเจ้าคะ ได้โปรดให้แม่ทัพเช ว้าย..”

อึนเจร้องขึ้น เมื่อแทกิลโผล่เข้ามาไม่รู้เนื้อรู้ตัว และปิดปากอึนเจไว้

“นี่ข้าเองนะ ข้า แทกิลไง คิดถึงใช่มั้ย อย่าส่งเสียง ข้าจะปล่อยมือละนะ ชู่ว์ ปล่อยมือนะ”

“เจ้าเป็นบ้าไปแล้ว รู้มั้ยว่าที่นี่ที่ไหน?”

“เจ้าไม่เห็นจะต้องตื่นเต้นไปเลย”

“เจ้ากลับมาทำไม แล้วทำไมเจ้าถึงยังไม่ตาย พวกเค้าตามล่าหาเจ้าทั้งวันทั้งคืนเลย มาค้นที่นี่ด้วยรู้มั้ย?”

“แล้วนี่มันอะไรกันเนี่ย ตกลงสองคนนั้นมันยังไงกันแน่”

“มันใช่เวลาเหรอ แต่ว่า..”

“ตอนนี้แม่ทัพเช กินอิ่มนอนหลับสบายดีทุกอย่างเจ้าไม่ต้องห่วงหรอก” แทกิลพูดยิ้ม ๆ

“เฮ้อ ปล่อยข้าเป็นห่วงเค้าแทบตายแน่ะ ตอนนี้เค้าอยู่ที่ไหน?”

“ทำไม ถ้ารู้ว่าอยู่ที่ไหนจะไปหาเค้าเหรอ”

“ก็แน่ล่ะสิ ต่อให้ไกลสุดขอบฟ้าข้าก็จะไป”

“อย่าพูดเหลวไหลอยู่เลยเอาอะไรมากินหน่อยสิ” แทกิลบอก

“ตกลง มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ไฟไหม้ นั่นเป็นฝีมือพวกเจ้าใช่มั้ย?” อึนเจถามตรง ๆ

“ข้าไม่ได้ไม่มีอะไรทำนะ จะไปวางเพลิงทำไม?”

“มันเป็นยังไงกันแน่”

“เถ้าแก่เนี้ย ข้าหิวจะตายแล้ว รีบไปเอามาเร็ว”

“ก็ได้ ๆ ข้าจะไปเอามาให้”

“เอาสองชามนะ” แทกิลยิ้ม

“เข้าใจแล้วจะเอาสักโหลนึงข้าก็จะเอามาให้ รอข้าเดี๋ยวนะ” อึนเจเดินเข้าไปในบ้าน

“ฮันยาง ยังมีใครที่จะมาช่วยเราอีกมั้ย?” แทฮากล่าว

“คนฮันยางไม่ได้บ้านี่ จะช่วยนักล่าทาสทำไม พวกข้าน่ะถือว่าเป็นศัตรูตัวฉกาจของพวกเค้าเลยล่ะ”

“ถ้างั้น เรื่องราวทั้งหมดที่มันเกิดขึ้นในคืนนี้ก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเรา”

“ไม่เกี่ยวอะไรกันอยู่แล้ว เราก็หนีของเราไป ไม่ได้เกี่ยวข้องกับคนอื่น”

“แล้วคนที่นี่ เจ้าไว้ใจได้รึเปล่า?” แทฮายังไม่ยอมไว้ใจใครง่าย ๆ

“ไว้ใจได้กว่าคนอื่นเยอะ ถึงยังไง พวกนางก็ยังเป็นพวกสามัญชน”

“แค่นั้นยังเชื่อถือไม่ได้หรอก”

“หึ เจ้าคนซื่อบื้อเอ๊ย ยังไม่ยอมตัดใจอีกรึ?”

“โลกนี้ยังคงมีขุนนางสุจริต คงไม่เป็นการถูกต้องนัก..ถ้าหากจะเหมารวมว่าเป็นคนเลวไปทั้งหมด”

“สุดท้ายเจ้าก็ยังแก้ตัวแทนพวกเค้า” แทกิลบ่น

“เจ้าก็เคยเป็นชนชั้นสูงมาก่อน” แทฮาดักคอแทกิล

“มันก็ใช่เมื่อก่อนนี้ข้าเคยเป็น แต่ในตอนนี้ พอมาใส่เสื้อผ้าอย่างทุกวันนี้แล้ว กินเหมือนคนธรรมดา มันก็กลายเป็นคนธรรมดา สิ่งที่ทำให้เจ้าเป็นชนชั้นสูง ไม่ได้อยู่ที่ฐานะ แต่มันอยู่ที่ตรงนี้ คนเราพอได้กินดีอยู่ดีกันทุกคนก็จะไม่ต้องมีขอทานอีกต่อไป นี่แหละคือความจริงของโลกใบนี้”

“เจ้าเคยต่อสู้เพื่อหลักแห่งความจริง แล้วเกิดพ่ายแพ้บ้างรึเปล่า เมื่อพ่ายแพ้แล้วก็คุกเข่า ยอมรับความจริงนั่นต่างหาก คือความจริง” แทฮามองแทกิล

“โลกใบนี้มันห่วยแตกจะตายไป เป็นทาสไม่รู้อะไรแหละดีที่สุด” แทกิลพูดอย่างไม่ใส่ใจ

“ทำไมถึงทำหน้าอย่างนั้นล่ะพี่ชาย” ชายหน้าหล่อผู้บงการถามอ๊บบ๊กที่ทำหน้าเครียด

“ที่ผ่านมาข้าฆ่าแต่ชนชั้นสูง แต่วันนี้ข้ากลับฆ่าคนจริง ๆ แถมยังเป็นพี่น้องที่ร่วมต่อสู้ด้วย”

“ไม่มีชัยชนะครั้งไหนที่ไม่มีการสูญเสีย รวมถึงเจ้าคียูน คนนั้นก็เหมือนกัน ข้าเป็นคนฆ่าเค้าเอง เค้าแอบโกงเอาเงินของทุกคนไป แถมยังหลอกเงินคนไปทั่ว ข้าก็เลยกำจัดเค้าทิ้งซะ”

“ถ้าอย่างนั้น เงินที่อยู่ในไหที่เอามา..” อ๊บบ๊กถาม ชายหน้าหล่อพยักหน้า “ใช่”

“ข้ากะไว้อยู่แล้ว จนจะตายแล้วยังไม่ยอมคายออกมา”

“มีบางครั้งที่เราจำเป็นต้องสังหารพวกเดียวกัน ต้องชนะให้เร็วที่สุด จึงจะเปลี่ยนแปลงโลกใบนี้ได้”

“ถ้าเราชนะ แล้วกดชนชั้นสูงให้ต่ำลง มันจะต่างอะไรกับตอนนี้ล่ะ?”

“โลกที่ชนชั้นสูงกับทาสเท่าเทียมกัน มันจะไม่มีวันเกิดขึ้นจริง ใครที่มีกำลังมากกว่า คนนั้นก็ขึ้นมาเป็นใหญ่ และเราต้อง..ไขว่คว้าเอากำลังนั้นมาครอง”

“ถ้าเรามีกำลัง เราไม่ใช้แบบนั้นก็ได้นี่ ใช้วิธี..เปลี่ยนระบบของสังคมแทน” อ๊บบ๊กบอก

“คนอาจจะเปลี่ยนแปลงระบบได้ แต่ระบบไม่สามารถเปลี่ยนคนได้”

“อ้อ ใช่ ข้าก็พอจะเข้าใจอยู่ คือข้า..เข้าใจแล้ว”

“เฮ้ ดูพวกข้าสิ อ๊บบ๊ก” กี๊ดบงตะโกน

“ทำไมถึงได้ย้อนกลับมาอีกล่ะ?” ชายหน้าหล่อถาม

“ตอนนี้คนของทางการเป็นบ้าไปหมดแล้ว พวกเค้าออกตามล่าไปจนทั่ว วิ่งพล่านทั่วเมืองจนวุ่นวายกันไปหมดเลย”

“ในที่สุด เราก็ทำสำเร็จแล้ว” แคลองยิ้มสะใจ

“แน่นอน เพราะพวกเราทำภารกิจสำเร็จแล้ว ยอดไปเลย”

“แต่พวกเราน่าจะฉวยจังหวะนี้บุกเข้าวังหลวงไปซะเลย”

“ใช่ แต่ขอโทษทีตอนนี้ไม่ว่าง”

“คืนนี้เรานอนค้างกันบนเขา เดี๋ยวพอเช้าแล้วพวกเราค่อยเดินทางลงจากเขาไปด้วยกัน” ชายหน้าหล่อบอก

“ตอนกำลังมีความสุข ต่อให้ไม่นอนบนเขา ให้ลงไปนอนในน้ำพวกข้ายังหลับเลย” กี๊ดบงหัวเราะ

“นั่นสิครับ ถ้าคนเราจิตใจแน่วแน่ จุดไฟในน้ำก็ยังติดได้เลย”

“ช่างมีความรู้จริง ๆ พูดจาอะไรก็น่าฟังไปหมด”

“พวกท่านขึ้นเขาไปก่อน เดี๋ยวข้าค่อยตามพวกท่านไป” ชายหน้าหล่อบอกทุกคน

“แต่ว่า..อันตรายอย่างนี้ ยังจะไปไหนอีกเหรอ?” อ๊บบ๊กถามอย่างแปลกใจ

“ยังไงแผ่นดินก็เป็นของเรา ไม่มีอะไรต้องกลัวหรอก ขอตัว” ชายหน้าหล่อผู้บงการเดินออกไป

“ว้าว มองข้างหลังรัศมียังดูเรืองรองเลย” กี๊ดบงมองอย่างทึ่ง ๆ

“นั่นสิ ดูมีสง่าราศีจริง ๆ นะ” ทุกคนต่างก็เห็นด้วย

อ่านละครเรื่องแทกิล ยอดพยัคฆ์นักล่า วันที่ 4 ก.พ.55
ติดตามชม แทกิล ยอดพยัคฆ์นักล่า ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่องแทกิล ยอดพยัคฆ์นักล่าออกอากาศทุกวันเสาร์-อาทิตย์ เวลา 18.00 – 19.30 น.
ที่มา เดลินิวส์

สั่งงดของเยี่ยม9คุกหยุดยานรก

2012-02-03T20:45:00.000+07:00

ยธ.เรียกผบ.เรือนจำทั่วประเทศมอบนโยบายปราบยาเสพติดขู่หากใครทำไม่ได้ให้ โอกาสพิจารณาตัวเอง อ้างผลงานปราบยาเป็นองค์ประกอบพิจารณาเลื่อนตำแหน่ง

วันนี้ (3 ก.พ.) ที่กรมราชทัณฑ์ พล.ต.อ.ประชา พรหมนอก รมว.ยุติธรรม เรียกประชุมผู้บัญชาการเรือนจำทั่วประเทศ พร้อมด้วยสำนักงานป้องกันและปราบปรามยาเสพติด (ป.ป.ส.) ทั้ง 9 ภูมิภาค เพื่อมอบนโยบายในการแก้ปัญหายาเสพติดในเรือนจำ

พล.ต.อ.ประชา กล่าวว่า กระทรวงยุติธรรมและกรมราชทัณฑ์มีนโยบายชัดเจนและพร้อมสนับสนุนงบประมาณในการติดตั้งเทคโนโลยีเพื่อเสริมงานป้องกัน เวลานี้หากจัดการไม่เด็ดขาดสถานการณ์จะยิ่งบานปลาย ดังนั้นภายในสัปดาห์หน้าทุกเรือนจำต้องคัดแยกผู้ต้องขังที่มีพฤติการณ์ค้ายาเสพติดออกจากผู้ต้องขังทั่วไป เพื่อเตรียมย้ายไปคุมขังในเรือนจำกลางเขาบินและเตรียมการย้ายกลุ่มผู้ต้องขังไปยัง 9 เรือนจำความมั่นคงสูง มีเรือนจำกลางเขาบิน คลองไผ่ บางขวาง คลองเปรม พิษณุโลก ระยอง นครศรีฯ สงขลา และ ทัณฑสถานบำบัดพิเศษกลาง

ด้านนายถิรชัย วุฒิธรรม เลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม ในฐานะโฆษกกระทรวงยุติธรรม กล่าวถึง มาตรการในการจำแนกผู้ต้องขังในเรือนจำ ว่า ในวันที่ 6 ก.พ.นี้ ทางกรมราชทัณฑ์จะร่วมกับ ป.ป.ส. จะจัดทำบัญชีกลุ่มผู้ต้องขังที่มีพฤติการณ์ค้ายาเสพติดและต้องย้ายไปคุมขังที่เรือนจำกลางเขาบิน โดยองค์ประกอบที่ใช้พิจารณาคือเป็นผู้ต้องขังกลุ่มความผิดคดียาเสพติดที่มีของกลางอยู่ในการครอบครองจำนวนมาก ผู้ต้องขังที่ยังมีพฤติกรรมเกี่ยวข้องกับการค้ายาเสพติด กลุ่มผู้ต้องขังที่มีอิทธิพลและมีข้อมูลการสั่งยาเสพติดไปจำหน่ายในเรือนจำ โดยบัญชีกลุ่มผู้ค้ายาเสพติดจะแยกออกจาก ผู้ต้องขังคดีความผิดเกี่ยวกับทรัพย์สิน ทวงหนี้ ซึ่งกลุ่มนี้จะมีพื้นฐานการเงินไม่ดีแต่มีจิตใจฮึกเหิมและกลายเป็นสมุนให้กลุ่มผู้ค้าได้ จึงต้องจับแยกจากกัน เพื่อตัดตอนนักค้า นักฆ่า และซามูไรรับจ้าง ในส่วนของมาตรการในเรือนจำจะให้งดของฝากของเยี่ยมในเรือนจำทั้ง 9 แห่ง เริ่มวันที่ 16 มี.ค.นี้ เร่งรัดให้ติดตั้งระบบวีดีโอคอนเฟอร์เร้นท์ เครื่องตัดสัญญาณโทรศัพท์ และปรับปรุงกายภาพในเรือนจำโดยการติดกล้องซีซีทีวีในเรือนนอน ซึ่งทั้งหมดจะต้องแล้วเสร็จภายในเดือน พ.ค.นี้ นอกจากนี้ทางกระทรวงจะเสนอขอเพิ่มงบประมาณค่าอาหาร เพื่อไม่ให้เป็นภาระกับญาติในการนำของมาเยี่ยม รวมถึงเป็นการป้องกันการนำสิ่งของต้องห้ามเข้ามาในเรือนจำด้วย

"สำหรับมาตรการคุมเข้มในเรือนจำจะมีการตรวจค้นบุคคลเข้าออกเรือนจำทุกคน ไม่ว่าจะเป็นเจ้าหน้าที่เรือนจำ ผู้ต้องขัง บุคคลภายนอกที่เข้ามาติดต่อกิจกรรมภายในเรือนจำ รวมถึงรถยนต์ ยานพาหนะทุกประเภทที่เข้ามาติดต่อ โดยจะมีการจัดเวรยาม รักษาบริเวณด้านนอกเรือนจำเพื่อสอดส่องและเฝ้าระวังบุคคลภายนอกไม่ให้ขว้างปาสิ่งของต้องห้ามเข้าไปในเรือนจำ โดยจะประสานงานกับเจ้าหน้าที่ตำรวจในพื้นที่และหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเข้าตรวจค้นเป็นระยะ" นายถิรชัย กล่าว

ด้าน ร.ต.อ.เฉลิม กล่าวมอบนโยบายว่า ไม่มีใครเข้าใจเรือนจำได้ดีเท่าตนเพราะตลอด 1 ปีที่ลูกชายติดคุกได้เข้าเยี่ยมทุกวัน ทุกวันนี้ขับรถผ่านเรือนจำที่ไหนยกมือไหว้ทุกที่ขอว่าชีวิตนี้อย่าได้ต้องมาเยี่ยมใครอีกเลย ทั้งนี้ในแต่ละเรือนจำต้องปรับภาพลักษณ์ตัวเอง ไม่ใช่ค้นทุกครั้งก็เจอโทรศัพท์มือถือตลอด ผบ.แดน ผบ.ส่วนควบคุมต้องหารือกับ ผบ.เรือนจำเพราะของพวกนี้คนของเราเป็นคนเอาเข้าไป ถ้าค้นเจออีกเจ้าหน้าที่ต้องรับผิดชอบ มาตรการทางปกครองต้องมีทั้งตบและจูบ หากสามารถป้องกันการค้ายาเสพติดจากในเรือนจำได้ สวัสดิการทุกด้านของเจ้าหน้าที่จะได้รับการปรับปรุง โดยในการเสนอของปรับสวัสดิการตำรวจจะพ่วงกรณีของจ้าหน้าที่ราชทัณฑ์ไปด้วย.
source: dailynews

ชาวลำปางแห่ร่อนทองหวังรวย

2012-02-03T20:44:00.000+07:00

ชาวลำปางยังแห่ขุดทองแม่น้ำวัง นักวิชาการฟุ้งไทยมีสายแร่ทองคำถึง 2 สาย แต่ขาดการสำรวจเชิงเศรษกิจ

กรณีชาวบ้านใน ต.วังทอง ต.วังแก้ว อ.วังเหนือ จ.ลำปาง แห่ขุดทองในแม่น้ำวัง หวังสร้างรายได้ ตั้งแต่ช่วงปลายปีที่ผ่านมา ตามข่าวที่เสนอไปแล้วนั้น เกี่ยวกับความคืบหน้าในวันนี้ (3 ก.พ.) นายเติมศักดิ์ เกิดกูล กำนันตำบลวังแก้ว กล่าวว่า การร่อนทองในพื้นที่มีมานานแล้วจนถือเป็นเทศกาลประจำปีแล้ว โดยมีกติกาว่าจะไปล้ำเขตซึ่งกันและกัน ทั้งยังห้ามไม่ให้คนต่างถิ่นเข้ามาทำการร่อนทองเด็ดขาด

"วิธีการหาทองคำของชาวบ้านคือการขุดดินกลางแม่น้ำมาร่อนเอาเศษดินทรายออก ซึ่งจะเจอทองมาน้อยตามโชคของแต่ละคน ซึ่งเฉลี่ยแล้วอย่างน้อยคนหนึ่งจะมีรายได้วันละ 300 บาทขึ้นไป บางรายโชคเข้าข้างสามารถหาทองได้ถึงวันละหลักหมื่นบาทก็ได้ ในปีนี้มีฝนตกหนักอย่างต่อเนื่องจึงอาจชะล้างดินบนภูเขาที่มีเศษทองปนอยู่ลงมามาก จึงทำให้ชาวบ้านได้ผลตอบแทนสูงตามไปด้วย" นายเติมศักดิ์ กล่าว

ด้านนายวรวิทย์ จิตใหญ่ อายุ 42 ปี เผยว่า ปกติมีรายได้จากการรับจ้างเพียงวันละ 200-300 บาทเท่านั้น แต่การเสี่ยงโชคด้วยการร่อนทองกลับสร้างรายได้มากถึงวันละ 2,000-3,000 บาท

ขณะที่ ดร.สมบูรณ์ โฆษิตานนท์ ผอ.สำนักงานทรัพยากรธรณี เขต 1 ลำปาง กล่าวว่า ในไทยมีแร่ทองคำกระจายอยู่ทั่วไปในหลายจังหวัด แต่ที่มีปริมาณสูงมีอยู่ 2 บริเวณ คือ บริเวณขอบตะวันตกของที่ราบสูงโคราช ตั้งแต่จังหวัด เลย หนองคาย เพชรบูรณ์ พิจิตร นครสวรรค์ ลพบุรี ปราจีนบุรี สระแก้ว ชลบุรี และระยอง และทางภาคเหนือตั้งแต่จังหวัดเชียงราย เชียงใหม่ ลำปาง แพร่ อุตรดิตถ์ สุโขทัย และจังหวัดตาก ส่วนพื้นที่อื่น ๆ จะพบกระจาย เช่น อ.บางสะพาน จ.ประจวบคีรีขันธ์ อ.ปาย จ.แม่ฮ่องสอน และ อ.ทองผาภูมิ จ.กาญจนบุรี เป็นต้น

"สำหรับทองที่พบลำปางถือว่าเป็นจุดที่มีสายแร่ทองคำพาดถึง 2 สาย โดยสายแรกมาจากเชียงราย พะเยา ส่วนอีกสายมาจาก อ.เกาะคา อ.เสริมงาม จ.ลำปาง แต่ทั้งนี้ที่ผ่านมายังไม่มีการสำรวจที่ชัดเจนถึงขั้นกำหนดมูลค่าทางเศรษฐกิจได้" ดร.สมบูรณ์ กล่าว.
source: dailynews